Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Ευαγγελικο Ανάγνωσμα Κυριακή 20 Αυγούστου 2017

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΗ´ 23 - 35
23 Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ ὃς ἠθέλησεν συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. 24 ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. 25 μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. 26 πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί, καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. 27 σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτόν, καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. 28 ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγεν λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. 29 πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί, καὶ ἀποδώσω σοι· 30 ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον. 31 ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. 32τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με· 33 οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγὼ σὲ ἠλέησα; 34 καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. 35 Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.


ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΗ´ 23 - 35
23 Το καθήκον να συγχωρούμεν αυτούς που μας έφταιξαν είναι απεριόριστον. Δι' αυτό και η βασιλεία των ουρανών έχει παρομοιωθή με ένα βασιλέα, που ηθέλησε να λογαριασθή με τους δούλους του, στους οποίους είχεν εμπιστευθή την διαχείρισιν των οικονομικών του. 24 Εκεί δε που ήρχισε να εξετάζη τους λογαριασμούς, του έφεραν βιαίως έναν, που του χρεωστούσε το τεράστιον πόσον των δέκα χιλιάδων ταλάντων. 25 Επειδή δε δεν είχε να επιστρέψη όσα χρεωστούσε, διέταξε ο κύριός του να πωληθή ως δούλος αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα όσα είχε, δια να εξοφληθή έτσι έστω και μέρος από το χρέος. 26 Επεσε τότε κατά γης ο δούλος εκείνος, τον επροσκυνούσε και έλεγε· “Κυριε, δείξε επιείκειαν και μακροθυμίαν εις εμέ και όλα όσα σου χρεωστώ, θα σου τα πληρώσω”. 27 Εφάνη δε σπλαγχνικός ο Κυριος του δούλου εκείνου, τον αφήκεν ελεύθερον και του εχάρισεν όλον το χρέος. 28 Αλλ' εκείνος ο δούλος όταν εβγήκεν έξω, ευρήκε ένα από τους συνδούλους του, ο όποιος του χρεωστούσε το μηδαμινόν ποσόν των εκατό δηναρίων. Αμέσως τον επιασε και τον επίεζε κατά τον πλέον σκληρόν τρόπον λέγων· Πλήρωσέ μου ο,τι μου χρεωστάς. 29 Επεσε τότε ο σύνδουλος εκείνος εις τα πόδια αυτού και τον παρακαλούσε λέγων· Δείξε σε μένα επιείκειαν και μακριθυμίαν και θα σου επιστρέψω τα οφειλόμενα. 30 Αυτός δε δεν ήθελε να ακούση τίποτε, αλλά επήγε και τον κατήγγειλε εις τας αρχάς και τον έβαλε εις την φυλακήν, έως ότου πληρώση το χρέος του. 31 Οι άλλοι σύνδουλοί του, όταν είδαν αυτά που έγιναν, ελυπήθηκαν πάρα πολύ και ελθόντες στον κύριόν των του διηγήθηκαν με ακρίβειαν όλα τα γεγονότα. 32 Τοτε εκάλεσε αυτόν ο κύριός του και του είπε· Δούλε πονηρέ, όλο το τεράστιον εκείνο χρέος σου το εχάρισα, διότι με παρεκάλεσες. 33 Δεν έπρεπε και συ να λυπηθής και να ελεήσης τον σύνδουλό σου, όπως εγώ ο Κυριος σου σε ελυπήθηκα και σε ελέησα; 34 Και οργισθείς ο κύριός του τον έβαλε εις την φυλακήν και τον παρέδωκε στους βασανιστάς, δια να τον βασανίζουν, μέχρις ότου εξοφλήση όλον το χρέος του. 35 Ετσι και ο Πατήρ μου ο επουράνιος θα κάμη εις σας εάν δεν συγχωρήτε ο καθένας στον αδελφόν του, με όλην σας την καρδιά, τα πταίσματα, που έχει κάμει απέναντί σας”.

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακή 20 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α' Θ´ 2 - 122 
 εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ. 3 ἡ ἐμὴ ἀπολογία τοῖς ἐμὲ ἀνακρίνουσιν αὕτη ἐστί. 4 Μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν φαγεῖν καὶ πιεῖν; 5 μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν ἀδελφὴν γυναῖκα περιάγειν, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι καὶ οἱ ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου καὶ Κηφᾶς; 6 ἢ μόνος ἐγὼ καὶ Βαρνάβας οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν τοῦ μὴ ἐργάζεσθαι; 7 τίς στρατεύεται ἰδίοις ὀψωνίοις ποτέ; τίς φυτεύει ἀμπελῶνα καὶ ἐκ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ οὐκ ἐσθίει; ἢ τίς ποιμαίνει ποίμνην καὶ ἐκ τοῦ γάλακτος τῆς ποίμνης οὐκ ἐσθίει; 8 Μὴ κατὰ ἄνθρωπον ταῦτα λαλῶ; ἢ οὐχὶ καὶ ὁ νόμος ταῦτα λέγει; 9 ἐν γὰρ τῷ Μωϋσέως νόμῳ γέγραπται· οὐ φιμώσεις βοῦν ἀλοῶντα. μὴ τῶν βοῶν μέλει τῷ Θεῷ; 10 ἢ δι’ ἡμᾶς πάντως λέγει; δι’ ἡμᾶς γὰρ ἐγράφη, ὅτι ἐπ’ ἐλπίδι ὀφείλει ὁ ἀροτριῶν ἀροτριᾶν, καὶ ὁ ἀλοῶν τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ μετέχειν ἐπ’ ἐλπίδι. 11 Εἰ ἡμεῖς ὑμῖν τὰ πνευματικὰ ἐσπείραμεν, μέγα εἰ ἡμεῖς ὑμῶν τὰ σαρκικὰ θερίσομεν; 12 εἰ ἄλλοι τῆς ἐξουσίας ὑμῶν μετέχουσιν, οὐ μᾶλλον ἡμεῖς; ἀλλ’ οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ, ἀλλὰ πάντα στέγομεν, ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ.


ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α' Θ´ 2 - 12
2 Εάν, έστω, δι' άλλους ανθρώπους δεν είμαι Απόστολος, αλλά δια σας οπωσδήποτε είμαι. Μαρτυρία και απόδειξις και επίσημος σφραγίς του αποστολικού μου αξιώματος και έργου είσθε σεις με την χάριν του Κυρίου. 3 Η απολογία μου εις εκείνους, οι οποίοι μου κάνουν ανάκρισιν και ερευνούν με καχυποψίαν να μάθουν, αν είμαι Απόστολος, είναι αυτή ακριβώς, το έργον που έχω κάμει εις σας. 4 Και, λοιπόν, μήπως εγώ και οι συνεργάται μου δεν έχομεν δικαίωμα να φάγωμεν και να πίωμεν αυτά που μας προσφέρουν οι μαθηταί μας δια την διατροφήν μας; 5 Μηπως δεν έχομεν και ημείς δικαίωμα να έχωμεν μαζή μας ανά τας διαφόρους περιοδείας μας Χριστιανήν αδελφήν, δια να μας υπηρετή, (όπως και οι άλλοι Απόστολοι και οι λεγόμενοι αδελφοί του Κυρίου και ο Κηφάς; 6 Η μόνος εγώ και ο Βαρνάβας δεν έχομεν δικαίωμα να εργαζώμεθα βιοποριστικόν έργον, (όπως και οι άλλοι Απόστολοι) και να ζώμεν από τα βοηθήματα, που με αγάπην θα μας προσφέρουν οι μαθηταί μας; 7 Σας ερωτώ· ποιός ποτέ στρατιώτης παίρνει μέρος εις μίαν εκστρατείαν, εις ένα πόλεμον και πληρώνει ο ίδιος την τροφήν και τον οπλισμόν του; Ποιός φυτεύει αμπέλι και από τον καρπόν αυτού δεν τρώγει; Η ποιός βόσκει ποίμνιον και δεν τρώγει από το γάλα του ποιμνίου; ( Ημείς οι Απόστολοι είμεθα και στρατιώται του Χριστού και εργάται του αμπελώνος του και ποιμένες των λογικών του προβάτων. Σας ερωτώ λοιπόν· είναι λογικόν και νοητόν να μη τρεφώμεθα από το έργον και νοητόν να μη τρεφώμεθα από το έργον μας;) 8 Αλλά μήπως αυτά που σας λέγω είναι παρμένα από τας συνηθείας των ανθρώπων μόνο; Η μήπως δεν λέγει τα ίδια και ο μωσαϊκός Νομος; 9 Διότι και στον Νομον του Μωϋσέως έχει γραφή· “δεν θα βάλης φίμωτρον και δεν θα δέσης το στόμα του βωδιού που αλωνίζει”· θα του το αφήσης ελεύθερον να τρώγη και κάτι από τα στάχυα που αλωνίζει. Μηπως ο Θεός σαν Νομοθέτης ενδιαφέρεται δια τα βόδια; 10 Η δεν είναι λογικώτερον να πιστεύσωμεν, μήπως δι' ημάς πάντως δίδη αυτήν την εντολήν; Ναι δι' ημάς το λέγει. Διότι δι' ημάς τους πνευματικούς εργάτας έχει γραφή στον Νομον ότι ο γεωργός με την ελπίδα ότι θα απολαύση και ο ίδιος από την εσοδείαν, οφείλει να οργώνη και να καλλιεργή. Και εκείνος που γεμάτος ελπίδα αλωνίζει οφείλει να μετέχη εις την ελπίδα, ότι θα απολαύση τους καρπούς των κόπων του. 11 Λοιπόν και ημείς οι πνευματικοί εργάται, εάν εσπείραμεν εις σας τον σπόρον της θείας αληθείας και σας μετεδώσαμεν τας πνευματικάς δωρεάς του Θεού, είναι μεγάλο και παράδοξον πράγμα, εάν και ημείς θερίσωμεν και πάρωμεν προς συντήρησιν μας μερικά από τα υλικά αγαθά σας; 12 Εάν άλλοι έχουν απέναντί σας αυτό το δικαίωμα, να τρέφωνται δηλαδή από σας, δεν πρέπει πολύ περισσότερον να το έχωμεν ημείς; (Ποίος από σας και ποίος λογικός άνθρωπος θα πη όχι;). Και εν τούτοις ημείς δεν εκάμαμεν χρήσιν αυτών των δικαιωμάτων μας, αλλ' υποφέρομεν αντιθέτως τα πάντα και πείναν και δίψαν και γυμνότητα, δια να μη δώσωμεν ουδέ την παραμικροτέραν δυσκολίαν, ούτε το παραμικρότερον εμπόδιον εις την απρόσκοπον διάδοσιν του Ευαγγελίου του Χριστού.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – 20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΙΑ΄  ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Μτθ. ιη΄ 23-35)

Τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ἀδελφοί μου, εἶναι μέρος μίας προσπάθειας ποὺ κάνει ὁ Ἰησοῦς νὰ ἐξηγήσει στὸν Πέτρο τὰ ἀνεξάντλητα ὅρια τῆς συγχωρητικότητας καὶ ἀνοχῆς, ποὺ πρέπει νὰ ἐπιδεικνύουμε ἀπέναντι σὲ ἀνθρώπους ποὺ μᾶς ἀδικοῦν. Νωρίτερα ὁ Πέτρος ἔχει ρωτήσει τὸν Ἰησοῦ μέχρι πόσες φορὲς μποροῦμε νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἁπαντᾶ ἕως ἑβδομήντα φορὲς τὸ ἑφτά. Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀπροσδόκητη ἀπάντηση Του ξαφνιάζει τὸν Πέτρο καὶ ὅσους Τὸν ἀκοῦν, συνεχίζει μὲ τὴν παραβολή, ποὺ μόλις ἀκούσαμε.
Ἕνας βασιλιάς, λέει τὸ Εὐαγγέλιο, καλεῖ τοὺς δούλους του νὰ τοῦ ἀποδώσουν λογαριασμό. Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς βρέθηκε νὰ χρωστάει ἕνα ὑπέρογκο ποσό. Καὶ ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ξεπληρώσει, ὁ βασιλιὰς διέταξε νὰ πουλήσουν αὐτὸν καὶ τὴν οἰκογένειά του μὲ ὅλα τους τὰ ὑπάρχοντα, ὥστε νὰ ἐξοφληθεῖ τὸ ποσό. Ὁ δοῦλος ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ κυρίου του παρακαλώντας γιὰ ἔλεος καὶ ἐκεῖνος τὸν λυπήθηκε καὶ τοῦ χάρισε τὸ χρέος. Βγαίνοντας ὅμως ὁ δοῦλος στὴν αὐλὴ συνάντησε ἕναν συνυπηρέτη του ποὺ τοῦ χρωστοῦσε ἕνα ἀσήμαντο ποσὸ σὲ σχέση μὲ τὸ δικό του χρέος πρὸς τὸν βασιλιά. Ἄρχισε τότε νὰ τὸν πιέζει ἀπαιτώντας τὴν ἄμεση ἐξόφληση καί, ἐπειδὴ ἐκεῖνος δὲν εἶχε τὰ χρήματα, τὸν ἔκλεισε στὴν φυλακή. Ὅταν ὁ βασιλιὰς πληροφορήθηκε τὴ συμπεριφορὰ τοῦ ὑπηρέτη ποὺ εἶχε εὐεργετήσει, τὸν κάλεσε καὶ ὀργισμένος διέταξε νὰ τὸν βασανίσουν ὥσπου νὰ ἐξοφλήσει τὸ χρέος του. Καὶ ὁ Ἰησοῦς κατέληξε ὅτι: «Ἔτσι θὰ κάνει καὶ ὁ οὐράνιος Πατέρας μου, ἂν ὁ καθένας δὲν συγχωρεῖ μὲ ὅλη του τὴν καρδιὰ τὰ παραπτώματα τοῦ ἀδελφοῦ του».
Αὐτό, λοιπόν, ποὺ θέλει νὰ τονίσει ὁ Ἰησοῦς μὲ τὴν παραβολὴ αὐτὴ εἶναι ἀπὸ τὴν μία ἡ φιλευσπλαχνία τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ἄμετρο ἔλεός Του ἀπέναντι σὲ ἀνθρώπους πού, ἀναγνωρίζοντας τὴν πνευματική τους γυμνότητα, προσφεύγουν σ’ Αὐτὸν μὲ εἰλικρινῆ μετάνοια καὶ ταπεινὰ ζητοῦν τὴν Θεία συγχώρηση. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὅμως, φαίνεται ὅτι ἡ συμπεριφορά μας ἀπέναντι στοὺς συνανθρώπους μας καὶ κυρίως ἀπέναντι σ’ αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔβλαψαν ἢ μᾶς ἀδίκησαν κινεῖται σ’ ἕναν ἐντελῶς ἀντίθετο δρόμο. Ἐγκλωβισμένοι πολλὲς φορὲς στὸν μικρόκοσμό μας, κινούμενοι σὲ ρηχὰ πνευματικὰ νερά, ἀγνοοῦμε ὅτι ἡ σωτηρία μας περνᾶ μέσα ἀπὸ τὴν σχέση ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἔχουμε μὲ τὸν ἀδελφό μας. Ἡ σωστὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεὸ ἔχει ὁπωσδήποτε ἐπιπτώσεις στὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς συνανθρώπους μας. Ὅποιος νιώθει πραγματικὰ τί σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες μας, δὲν μπορεῖ παρὰ καὶ ὁ ἴδιος νὰ συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων.
Δὲν μπορεῖ νὰ ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ τὴν Κυριακὴ Προσευχὴ νὰ συγχωρέσει τὶς ἁμαρτίες μας καὶ ταυτόχρονα νὰ ἀρνούμαστε νὰ συγχωρέσουμε τὸν ἀδελφό μας. Δὲν μπορεῖ ἐνῶ «πολλὰ γὰρ πταίομαι ἅπαντες» (Ἰακ. γ΄ 1), νὰ ζητοῦμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ παραμένουμε μνησίκακοι, ἀσυνεπεῖς καὶ διπρόσωποι, ἀρνούμενοι νὰ συγχωρήσουμε τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Ἐνῶ ἐκκλησιαζόμαστε, νηστεύουμε, προσευχόμαστε καὶ συμμετέχουμε στὰ μυστήρια, ὡστόσο αὐτὴ ἡ πνευματικότητα, ἐπιφανειακὴ γάρ, δὲν ἀντανακλᾶται στὶς σχέσεις μας μὲ τὸ συνάνθρωπο μὲ πράξεις ἀνοχῆς καὶ ἀγάπης.
Εἶναι στ’ ἀλήθεια ἐξωφρενικὸ καὶ παράδοξο νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ συγχώρηση τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ νὰ μᾶς ἐξοργίζει τὸ παραμικρὸ φταίξιμο τοῦ συνανθρώπου μας. Ἐκεῖνο, λοιπόν, ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε στὸ μυαλὸ μᾶς εἶναι ὅτι ἡ πηγὴ ὅλων τῶν ἀρετῶν εἶναι ἡ ἀγάπη. Καὶ ὅποιος ἀρνεῖται ἐνσυνείδητα νὰ συγχωρήσει, αὐτὸς ἀρνεῖται τὴν ἀγάπη, καὶ κατ’ ἐπέκταση ἀρνεῖται τὸν ἴδιο τὸ Θεό, ποὺ εἶναι ἡ Ἀγάπη.
Ὁ Χριστός, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δὲν θέλει ἀπὸ ἐμᾶς νὰ τρέφουμε μίσος, λύπη, ὀργὴ ἢ μνησικακία γιὰ ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο, ἀλλὰ θέλει νὰ ἔχουμε ἀγάπη καὶ κατανόηση. Ἐὰν δείξουμε ἐμεῖς ἀγάπη πρὸς τὸν ἄλλο καὶ τοῦ προσφέρουμε συγχώρηση στὰ σφάλματά του, τότε καὶ ὁ Κύριος θὰ μᾶς συμπεριφερθεῖ ἀνάλογα. Τότε καὶ μόνο τότε μποροῦμε νὰ Τοῦ ποῦμε στὴν προσευχή μας: «Καὶ ἅφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ μᾶς συγχωρέσει, ὅπως ἐμεῖς πρῶτοι συγχωροῦμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔβλαψαν. Συγχωροῦμε γιὰ νὰ συγχωρεθοῦμε. Δὲν μνησικακοῦμε καὶ περιμένουμε νὰ μᾶς συγχωρέσει ὁ Θεός. Ἀμήν.

π. Α.Κ.Γ.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...