Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ – 29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

imsk.gr
ΚΥΡΙΑΚΗ  Ζ´  ΛΟΥΚΑ
(Λκ. η΄ 41-56)

Εἶναι ἀλήθεια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὅτι πολλὲς φορὲς στὴ ζωὴ μας ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ καταστάσεις, οἱ ὁποῖες μᾶς ξεπερνοῦν, μὲ καταστάσεις ἀκατανόητες καὶ κυρίως ἄδικες γιὰ τὴν πεπερασμένη λογική μας. Γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἀφήνουν βαθιὲς πληγὲς στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, ὅπως μία ἀπώλεια ἢ μία μακροχρόνια ἀσθένεια. Ἂν καὶ οἱ περιπτώσεις εἶναι διαφορετικὲς ὡστόσο τὸ ζητούμενο παραμένει διαχρονικὰ τὸ ἴδιο καὶ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ ὀφείλουμε νὰ δείχνουμε στὸ πρόσωπο τοῦ ζωοδότη Κυρίου μας, Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ κοινὴ συνισταμένη τῶν δύο ἐξιστορούμενων θαυμάτων τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς βρίσκεται ἀκριβῶς σ’ αὐτὴν τὴν πίστη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ δείχνουν καὶ ὁ Ἰάειρος καὶ ἡ αἱμορροοῦσα γυνὴ πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ.
Ἀπὸ τὴ μία ὁ Ἰάειρος, ὁ ἀρχισυνάγωγος, δὲν διστάζει νὰ ἀφήσει στὴν ἄκρη ὅλες τὶς προκαταλήψεις τῶν ὁμοθρήσκων του γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. Δὲν διστάζει ἀκόμη νὰ ἐγκαταλείψει τὰ στεγανὰ ποὺ ἐπέβαλλε ἡ θέση του καὶ τοὺς κοινωνικοὺς φραγμοὺς ποὺ πιθανότατα ἔθεταν ἡ ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀξιώματός του καὶ τὰ σχόλια τῶν οἰκείων του, γιὰ νὰ ἀπευθύνει θερμὴ παράκληση πρὸς τὸν Ἰησοῦ καὶ νὰ σώσει τὴν ἑτοιμοθάνατη κόρη του. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ αἱμορροοῦσα γυνὴ, ἡ ὁποία γιὰ δώδεκα χρόνια πάσχει ἀπὸ αἱμορραγία, δείχνει τὴν πίστη της στὸν Ἰησοῦ ἀκουμπώντας ἁπλὰ τὸ ἱμάτιό Του, σίγουρη ὅτι θὰ βρεῖ τὴν θεραπεία της.
Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις φαίνεται ξεκάθαρα ἡ τυραννία ποὺ ἀσκεῖ τὸ κακὸ πάνω στὸν ἄνθρωπο ἀλλὰ ταυτόχρονα γίνεται ἀδιαμφισβήτητο ὅτι ὁ Χριστὸς «ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι». Ὁ Ἰησοῦς συναντᾶ τὸν ἄνθρωπο μέσα στὴν τραγικὴ καθημερινότητα τῆς πεπτωκυίας φύσης του μὲ σκοπὸ νὰ τὸν σώσει. Ὁ Κύριος, γνωρίζοντας τὴν θεραπευτικὴ δύναμη ποὺ μετέδωσε στὴν γυναίκα, τὴν ἀναζητᾶ, γιὰ νὰ τὴν βγάλει ἀπὸ τὴν ἀνωνυμία τοῦ πλήθους καὶ νὰ τὴν φέρει σὲ μία πρόσωπο πρὸς πρόσωπο συνάντηση μαζί Του. Καὶ ἐνῶ ἡ ἴδια φοβᾶται καὶ κρύβεται, ὁ Κύριος ἐπαινεῖ τὴν πίστη της. Ἀντὶ ἐπιπλήξεως τὴν προσφωνεῖ «θύγατερ» καὶ τὴν ἐντάσσει ἔτσι στὴν νέα οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ, ποὺ κοινὸ γνώρισμα τῶν μελῶν της εἶναι ἡ πίστη καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ θείου θελήματος.
Αὐτὸ τὸ τελευταῖο στὴν περίπτωση τοῦ Ἰαείρου γίνεται ἀκόμη πιὸ ἔντονο. Τὰ πράγματα φαινομενικὰ παίρνουν μία δυσάρεστη τροπή, ἀφοῦ ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου ἀναγγέλλουν ὅτι τὸ κορίτσι ἔχει ἤδη πεθάνει. Ὁ Κύριος, ὅμως, δείχνοντας τὴν κυριαρχικὴ ἐξουσία ποὺ ἔχει πάνω στὴν ἀσθένεια καὶ στὸν θάνατο, ὡς ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς, ἀπευθύνεται στὸν Ἰάειρο καὶ τοῦ λέει: «Μὴ φοβοῦ, μόνο πίστευε». Ἀπὸ τὴ μία ἐνισχύει τὸν ταλαίπωρο πατέρα στὸ ἄκουσμα τῆς θλιβερῆς ἀγγελίας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη θυμίζει ὅτι λίγο νωρίτερα ἡ θεραπεία τῆς γυναίκας ἦταν συνέπεια τῆς πίστης. Ἔτσι, σὲ λίγο ὁ Ἰησοῦς, ὡς ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, κρατώντας τὴν κόρη ἀπὸ τὸ χέρι τὴν προστάζει νὰ σηκωθεῖ· «ἡ παῖς, ἐγείρου». Καὶ ἡ προσταγὴ πραγματοποιεῖται ἀμέσως.
Ἂς ἔλθουμε ὅμως στὴ δική μας συμπεριφορά. Πῶς ἄραγε ἀντιμετωπίζουμε τὴν εἴδηση τῆς ἀρχῆς μίας μακροχρόνιας ἀσθένειας; Πῶς ἄραγε στεκόμαστε ἀπέναντι στὸ τρομακτικὸ γεγονὸς τοῦ θανάτου; Δυστυχῶς τὶς περισσότερες φορὲς μὲ τὴν συμπεριφορὰ μας ἀποδεικνύουμε τὴν ἀπιστία μας. Μοιάζουμε μὲ τοὺς συγγενεῖς καὶ τοὺς φίλους τοῦ Ἰαείρου, οἱ ὁποῖοι εἰρωνεύτηκαν τὸν Χριστό, ὅταν βεβαίωνε ὅτι ἡ κόρη τοῦ ἀρχισυναγώγου «οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει». Ἔτσι καὶ ἐμεῖς. Ἀπιστοῦμε στὴν ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας ὅτι ὁ Κύριός μας, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ διώξει τὴν ἀσθένεια, τὸν πόνο καὶ τὸν θάνατο, ὥστε νὰ ἀποκαταστήσει τὸν ἄνθρωπο στὸ «ἀρχαῖον κάλλος».
Ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, δημιούργησε ἐξαρχῆς ἕναν κόσμο θείας ἀγάπης, χωρὶς πόνο, φθορὰ καὶ θάνατο. Ὅμως αὐτὸ τὸ κάλλος ἀμαυρώθηκε ἀπὸ τὴν παρακοὴ τῶν πρωτοπλάστων μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἰσχωρήσει στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος. Τὰ θαύματα, ὅμως, ποὺ ἐπιτέλεσε ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἐπίγεια δράση Του ἀλλὰ καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦνται καὶ σήμερα στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ τοὺς ὁδοδεῖκτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ παρατηρητήρια, μέσα ἀπὸ τὰ ὁποία ὁ Θεὸς μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ ἀτενίζουμε αὐτὸν τὸν καινούριο κόσμο ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκε, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀφθαρσίας ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἀπουσιάζει ἡ ἀπειλὴ τοῦ θανάτου. Καὶ τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι αὐτὸς ὁ κόσμος εἶναι ἤδη μία πραγματικότητα ποὺ ἀρχίζει στὸ παρὸν καὶ θὰ ὁλοκληρωθεῖ ὅταν οἱ χριστιανοὶ ἀκολουθώντας μὲ πίστη τὸν Ἰησοῦ φθάσουν στὸ τέρμα, ἐκεῖ ὅπου ὁ Χριστὸς εἶναι «τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι». Ἀμήν.


π. Α.Κ.Γ.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...