Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Τα ιερά λείψανα του Αγίου Αχιλλίου


Στο Ιερό Βήμα του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Αχιλλίου φυλάσσεται σε ειδικά διασκευασμένη ασημένια λειψανοθήκη μικρό τεμάχιο οστού από το λείψανο του πολιούχου μας. Επίσης στον κυρίως Ναό υπάρχει από το 1981 ένα σπουδαίο κειμήλιο το ιερό λείψανο του Αγίου μέσα σε πολύτιμη λάρνακα. Τα λείψανα αυτά επέστρεψαν πριν από μερικά χρόνια στη Λάρισα, αφού για δέκα περίπου αιώνες ήταν χαμένα. Όπως είναι ιστορικά γνωστό, περί το 985 μ. Χ. ο τσάρος της Βουλγαρίας Σαμουήλ κατέλαβε τη Λάρισα και από την επιδρομή αυτή απομάκρυνε από τον τάφο το ιερό λείψανο του Αγίου Αχιλλίου, το οποίο μετέφερε στην Πρέσπα. Έτσι η πόλη στερήθηκε για αιώνες την παρουσία των σεπτών λειψάνων του.

Ο μητροπολίτης Λαρίσης Δωρόθεος Κοτταράς (1935-1956), ο μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, με την ανάληψη των ιερατικών του καθηκόντων έδειξε ζωηρό ενδιαφέρον για την ανεύρεση των λειψάνων του Αγίου Αχιλλίου. Όμως ας παρακολουθήσουμε τις ενέργειες του αυτές όπως τις περιγράφει ο ίδιος σε επιστολή που απηύθυνε τον Μάϊο του 1946 μέσω των εφημερίδων της Λάρισας στους κατοίκους της:
Η Εκκλησία μας σήμερον εορτάζει με πολλήν μεγαλοπρέπειαν την μνήμην των 318 Θεοφόρων Πατέρων, των συνελθόντων εν Νικαία της Βιθυνίας εις την Α΄ Οικουμενικήν Σύνοδον τω 325 μ. Χ. επί Μεγάλου Κωνσταντίνου και στηριζόντων την ορθόδοξον διδασκαλίαν και πίστιν εναντίον του δυσεβούς Αρείου. Μεταξύ των Πατέρων τούτων, των σαλπίγγων αυτών του Πνεύματος, των μυριπνόων εκείνων ανθέων του Παραδείσου ήτο και ο Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης, ο σοφός Άγιος Αχίλλιος, όστις ενεργόν έλαβε μέρος κατ’ αυτήν, γενόμενος εκ των πρωταγωνιστών εν τη Συνόδω εκείνη.
Την πόλιν ταύτην της Λαρίσης, κέντρον έκτοτε υπάρχουσαν εκκλησιαστικόν άμα και ιστορικόν, εποίμανεν ο Άγιος μέχρι της τελευτής Του. Ο βίος Του και το παράδειγμά Του εγένοντο η ωραιοτέρα συμβολή προς μίαν χριστιανικήν ζωήν. Ψυχική ανωτερότης, άκαμπτος ηθική πολιτεία, απερίσπαστος πολυσχιδής δράσις είναι ο χαρακτηρισμός του Αγίου, όστις επί πολλά έτη εν τη πόλει ταύτη και εν τη απεράντω Αρχιεπισκοπή Του υπήρξεν ο πυρσός ο διαχέων το φως της αγάπης, της σοφίας, της ζωής προς πάντας. Ήτο ο πνευματικός τροφοδότης των χριστιανών, στηρίζων εν τη πίστει και τη αρετή. Η προσωπικότης Του, συνδεομένη με την αγιότητα του βίου και την καθαρότητα της ψυχής, συνέβαλε αποτελεσματικώς εις την κατά πάντα προαγωγήν της πόλεως και της Αρχιεπισκοπής Του. Απέθανε και ετάφη εν τη πόλει ταύτη και τον θησαυρόν τούτον κατείχεν αύτη μέχρι της εισβολής των Βουλγάρων κατά τον 10ον αιώνα, οίτινες, ως εκ της ιστορίας είναι γνωστόν, αφήρεσαν το Ιερόν Λείψανον, μετακομίσαντες αυτό εις Πρέσπαν. Έκτοτε η Λάρισα εστερήθη του τιμιωτάτου αυτού κειμηλίου.
Η ανάληψις των καθηκόντων ημών ευθύς από της πρώτης ημέρας, συνεδέθη με εσώτερον διάπυρον πόθον, της ανευρέσεως του ιερού τούτου θησαυρού, έστω και τεμαχίου τούτου. Εθεωρήσαμεν ως το πρώτιστον κεφάλαιον της εκκλησιαστικής ημών διακονίας την σύνδεσιν της πόλεώς μας προς τον Πολιούχον Άγιόν της. Και εθεωρούμεν τον εαυτόν μας υπόχρεων και εκ καθήκοντος και εκ φιλοτιμίας.
Τα έτη εν τω μεταξύ παρήρχοντο και αι ενέργειαι ημών απέβαινον άκαρποι, καταλείπουσαι εις ημάς λύπην άφατον, μέχρι του παρελθόντος Ιουλίου 1945, ότε επεσκέφθη ημάς ο αείμνηστος Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Πολύκαρπος, ολίγον προ του θανάτου του. Επειδή δε προ ολίγων ημερών είχομεν πληροφορηθεί ότι τεμάχιον του Ιερού Λειψάνου ευρίσκετο έν τινι Ιερά Μονή της Μητροπόλεως Τρίκκης, παρεκαλέσαμεν εις σχετικήν συζήτησιν τον αείμνηστον φίλον Μητροπολίτην όπως χορηγήση ημίν, αν μη ολόκληρον το τεμάχιον, πάντως μέρος αυτού, τουθ’ όπερ υπεσχέθη ημίν, μη δυνηθείς όμως να το πραγματοποιήση, καθ’ όσον μετά δεκαήμερον απεβίωσεν.
Τον αποθανόντα τούτον αδελφόν είδομεν μετά χαράς διαδεχόμενον τον επίσης προσωπικόν και αγαπητόν αδελφόν και φίλον ήδη Μητροπολίτην Τρίκκης και Σταγών κύριον Χερουβείμ. Προς τούτον λοιπόν εγράψαμεν υπογραμμίσαντες τον πόθον ημών και την σημασίαν της αποκτήσεως δια την πόλιν και παρακαλέσαντες, όπως θελήση να ικανοποιήση την αδελφικήν ημών παράκλησιν. Ο Σεβασμιώτατος έγραψεν ημίν αποδεξάμενος το φιλικόν τούτο αίτημα, προσθείς «το δώρον αυτό έχω την επιθυμίαν να δοθή εκ μέρους της Επαρχίας μου προς υμάς και την πολυβασανισθείσαν και πολυδοκιμασθείσαν πόλιν της Λαρίσης, ίνα του λοιπού το Άγιον Λείψανον του Πολιούχου αυτής ευρίσκηται εις τον Ναόν του Αγίου ως θησαυρός πολύτιμος» και κατωτέρω «ούτω η Λάρισα αποκτά ό,τι εζήτησεν ο Μητροπολίτης της», απαντών προφρόνως εις την ημετέραν επιστολήν. Ημείς δραττόμεθα της ευκαιρίας ταύτης όπως και δημοσία εκφράσωμεν τας προσωπικάς ημών ευχαριστίας προς τον αγαπητόν αδελφόν Σεβασμιώτατον Τρίκκης επί τούτω.
Η πόλις, ήτις ηυλογήθη υπό του Αγίου, κατείχε τον θησαυρόν αυτόν επί επτά αιώνας, μέχρις ού αφηρέθη τούτου, στερηθείσα ούτω αυτού επί μίαν χιλιετηρίδα άχρι τούδε. Είναι, και πρέπει να είναι εκ τούτου απεριόριστος η χαρά όλων μας επί τη αποκτήσει έστω και μικρού τμήματος, όπερ ως ατίμητον κειμήλιον, διαφυλασσόμενον εν τω φερωνύμω Ιερώ Ναώ, θα αποτελή εκ νέου τον άθραυστον κρίκον τον συνδέοντα τους σημερινούς απογόνους των αρχαίων Λαρισαίων προς τον πρώτον Αρχιερέα, τον Άγιον και σοφόν, όστις έθεσε τας βάσεις του χριστιανικού οικοδομήματος και του ιστορικού ονόματος της πόλεως ταύτης. Ούτω η Λάρισα επανέρχεται εις τους υψηλούς εκκλησιαστικούς και ιστορικούς εκείνους χρόνους, οίτινες προσέδωκαν αυτή εκ της αξίας των και την ιδικήν της αξίαν.
Ανακοινούμενοι ταύτα ευχαρίστως προς τον ευσεβή λαόν της πόλεως, σημειούμεν την ημετέραν χαράν επί των ιερώ αποκτήματι, πιστεύοντες και εις ομοίαν τοιαύτην της αγαπητής πόλεως και του φιλοχρήστου αυτής λαού, όν θα παρακαλέσωμεν όπως μεθ’ ημών, των Αρχών της πόλεως, των Σωματείων, κλπ. συμμετάσχη εις την πανηγυρικήν υποδοχήν του κομισθησομένου Ιερού Λειψάνου, όταν προς τούτο ειδοποιηθή παρ’ ημών».
Και πράγματι λίγες ημέρες αργότερα, στις 16 Ιουνίου 1946, σε μια σπουδαία τελετή, παρουσία αρκετών ιεραρχών, των αρχών της πόλεως και μεγάλου πλήθους πιστών, έγινε η υποδοχή ενός μικρού τεμαχίου του λειψάνου του Αγίου Αχιλλίου, το οποίο ήταν θησαυρισμένο στην Ιερά Μονή Δουσίκου, που βρίσκεται κοντά στην Πόρτα Παναγιά της Πύλης Τρικάλων. Η τελετή είχε λάβει χώρα στον πρόχειρο ναό που είχε κτίσει η ενορία του Αγίου Αχιλλίου μετά την καταστροφή του 1941. Η αργυρή λειψανοθήκη που το φιλοξενεί διατηρεί μέχρι και σήμερα την επιγραφή, στην οποία αναφέρονται και οι δωρήτριες της λειψανοθήκης: ΑΦΙΕΡΩΣΑΝ ΑΙ ΚΥΡΙΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΥΟΝΤΟΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΔΩΡΟΘΕΟΥ. ΜΕΤΑΦΕΡΘΗ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ 1946.
Αργότερα (1981), αφού είχε προηγηθεί η αποκάλυψη από τον καθηγητή Νικ. Μουτσόπουλο, των λαφυραγωγημένων από τον τσάρο Σαμουήλ λειψάνων στο νησάκι Αχίλ της λίμνης Πρέσπας επέστρεψε στην πόλη και το υπόλοιπο λείψανο, για να τοποθετηθεί εκεί όπου ανήκει, στον μητροπολιτικό ναό της Λάρισας, ο οποίος είναι αφιερωμένος στη μνήμη του.
 
(1). Η Εκκλησία έχει ορίσει την πρώτη Κυριακή μετά την Ανάληψη του Χριστού να εορτάζει τη μνήμη των 318 αγίων Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, στην οποία όπως μας διέσωσε η παράδοση έλαβε μέρος και ο Άγιος Αχίλλιος.
(2). Πολύκαρπος Ζάχος (1914-1945). Φωτισμένος ιεράρχης στη γειτονική μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών, την οποία ποίμανε επί 31 συναπτά έτη.
(3). Η θητεία του Χερουβείμ στον θρόνο της μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών ήταν ολιγόχρονη, μόνον επτά χρόνια (1945-1952).
(4). Είχε προηγηθεί λίγα χρόνια πριν ο φοβερός σεισμός της 1ης Μαρτίου 1941 και την ίδια χρονιά οι σφοδροί ιταλογερμανικοί βομβαρδισμοί που είχαν ισοπεδώσει ένα μεγάλο μέρος της πόλης, μεταξύ των οποίων και τον λαμπρό προπολεμικό μητροπολιτικό ναό.
 

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

«Πίσω από τους λόφους»: Προβολή από την Κινηματογραφική Λέσχη της Αρχιεπισκοπής Αθηνών


Η Κινηματογραφική Λέσχη της Ι.Αρχιεπισκοπής Αθηνών ανακοινώνει την επόμενη προβολή ταινίας για τον μήνα Μάϊο στο Πολιτιστικό Κέντρο της,  η οποία θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 15.5.14 και ώρα 19:00 με την ταινία του Κριστιάν Μουντζίου «Πίσω από τους λόφους».
Η ταινία προλογίζεται από τον σκηνοθέτη και κληρικό της Αρχιεπισκοπής Αθηνών π. Πέτρο Μινώπετρο και έπεται της προβολής ένας πρώτος σχολιασμός, ως αφορμή για συζήτηση με το κοινό, από τον διδάκτορα θεολογίας και φιλόλογο Διονύσιο Σκλήρη, και τον Διευθυντή του Πολιτιστικού Κέντρου της Αρχιεπισκοπής π. Βασίλειο Χριστοδούλου.
Στόχος της Κινηματογραφικής Λέσχης δεν είναι απλώς η προβολή μιας ταινίας, αλλά η ελεύθερη πρόσβαση των ανθρώπων σε ένα ποιοτικό κινηματογράφο πολλαπλών αναγνώσεων και βέβαια η δημιουργία ενός συντροφικού κλίματος για συζήτηση και προβληματισμό με αφορμή το εκάστοτε κινηματογραφικό έργο.
Το Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών βρίσκεται στην οδ. Μεγ. Βασιλείου 15 Ρουφ, δεύτερο παράλληλο δρόμο πίσω από το κτήριο του Μουσείου Μπενάκη. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

 http://www.kathimerini.gr/766770/article/politismos/kinhmatografos/pisw-apo-toys-lofoys-provolh-apo-thn-kinhmatografikh-lesxh-ths-arxiepiskophs-a8hnwn

Βαρθολομαίος: «Συμφέρει την Τουρκία να παραμείνει μουσείο η Αγία Σοφία»


O Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος γίνεται δεκτός από τον πρόεδρο της Γερμανίας Γιόαχιμ Γκάουκ.Πηγή: EPA
Βαρθολομαίος: «Συμφέρει την Τουρκία να παραμείνει μουσείο η Αγία Σοφία»
Η Αγία Σοφία θα παραμείνει μουσείο και δεν θα μετατραπεί σε μουσουλμανικό τέμενος, καθώς «θα επικρατήσει η λογική και το πραγματικό συμφέρον της Τουρκίας», δήλωσε την Τετάρτη από τη Γερμανία ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε συνέντευξή του στη γερμανική Ντόιτσε Βέλε.

«Η Αγία Σοφία είναι σήμερα μουσείο, ανοικτό σε όλο τον κόσμο. Και πράγματι έρχονται εκατοντάδες, χιλιάδες κάθε μέρα. Και η Τουρκία έχει και ένα μεγάλο έσοδο από το εισιτήριο. Είχα πει και για την Αγία Σοφία της Τραπεζούντας: Ως τζαμί θα είναι μόνο για τους μουσουλμάνους. Ως μουσείο όμως είναι για όλο τον κόσμο. Δεν συμφέρει την Τουρκία να μπει σε αυτή την περιπέτεια και να τα χαλάσει με όλο τον χριστιανικό κόσμο, με όλο τον πολιτισμένο κόσμο. Είπα σε μια συνέντευξη με όλο το θάρρος και την παρρησία ότι, εάν πρόκειται η Αγία Σοφία να γίνει πάλι τόπος λατρείας του Θεού, πρέπει να γίνει και πάλι εκκλησία, διότι κτίστηκε ως χριστιανική εκκλησία, δεν κτίστηκε ως τζαμί. Και εν πάση περιπτώσει, η μετατροπή της σε τζαμί θα είναι αντίθετη προς τη βούληση του ιδρυτού της τουρκικής δημοκρατίας. Ο Μουσταφά Κεμάλ την έκανε μουσείο. Τώρα εάν μετατραπεί πάλι σε τζαμί, αυτό είναι αντίθετο προς τη βούληση του ιδρυτού της τουρκικής δημοκρατίας. Από πάσης απόψεως η Αγία Σοφία συμφέρει να μείνει μουσείο» τονίζει ο Βαρθολομαίος, στη συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την επίσημη επίσκεψη που πραγματοποιεί στη Γερμανία.

Αναφερόμενος στις σχέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου με το τουρκικό κράτος, ο Πατριάρχης χαρακτήρισε σπουδαία σημεία την επιστροφή των περιουσιών και την τουρκική ιθαγένεια που έδωσε ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν στους μητροπολίτες του εξωτερικού, έτσι ώστε να μπορούν να συμμετέχουν σε μια μελλοντική πατριαρχική εκλογή, είτε ως υποψήφιοι για τον θρόνο, είτε ως εκλέκτορες για τον νέο Πατριάρχη, αλλά και το άνοιγμα του ελληνικού σχολείου στην Ίμβρο έπειτα από μισό αιώνα. «Όλα αυτά είναι θετικά. Και τα αναγνωρίζουμε. Και ευχαριστούμε τον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν. Αλλά δεν είναι αρκετά» σημείωσε ο κ. Βαρθολομαίος, κάνοντας λόγο για περιουσίες που πρέπει ακόμη να επιστραφούν, για την έλλειψη νομικής προσωπικότητας του Πατριαρχείου και για την ανάγκη να ανοίξει και πάλι η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, η οποία, όπως είπε, παραμένει κλειστή και το Πατριαρχείο δεν μπορεί να εκπαιδεύσει τα στελέχη του.

«Ο Αγιος Γερμανίας και εγώ, που είμαστε από την τελευταία "φουρνιά" της Χάλκης και ο Αγιος Ιταλίας και ο Άγιος Ελβετίας κ.ο.κ. είμαστε οι τελευταίοι, και είμαστε μεταξύ 70 και 80. Ποιοι θα μας αντικαταστήσουν; Όλες οι Μητροπόλεις της Ευρώπης πρέπει σιγά- σιγά να αποκτήσουν καινούργιο αίμα, καινούργιους ποιμενάρχες. Και η Χάλκη ήταν απαραίτητη για τη ζωή του Πατριαρχείου. Επί μισό αιώνα σχεδόν τώρα, οι Τούρκοι μας έκοψαν τις αρτηρίες, τις φλέβες, από τις οποίες θα παίρναμε καινούργιο αίμα» τόνισε χαρακτηριστικά.

Ερωτώμενος σχετικά με την κρίση στην Ουκρανία, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε σε «αντιπαράθεση μεταξύ δύο ορθοδόξων λαών, Ρώσων και Ουκρανών» και χαρακτηρίζει πολιτικό το πρόβλημα: «Στην Ουκρανία, νομίζω ότι συγκρούονται η Ανατολή και η Δύση, για να το πω έτσι απλά. Η ΕΕ και οι ΗΠΑ από τη μια πλευρά και από την άλλη, η Ρωσική Ομοσπονδία. Είναι ζήτημα πολιτικής επιρροής. Εμείς, εκτός από την προσευχή, δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Πριν από αυτήν τη σημερινή κρίση, έχουμε και το πρόβλημα του σχίσματος μέσα στην ουκρανική ορθόδοξο εκκλησία, από το οποίον σχίσμα έχουν προέλθει τρεις μερίδες ορθοδόξων εκκλησιών, η μια κανονική και οι άλλες δύο αντικανονικές και μη αναγνωριζόμενες από καμία εκκλησία, αλλά δεν παύουν να είναι ορθόδοξοι αδελφοί μας», τονίζει ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Αμαρτία η ψήφος σε πολιτικούς «δίχως φόβο Θεού» λέει ο μητροπολίτης Μεσογαίας

Αμαρτία η ψήφος σε πολιτικούς «δίχως φόβο Θεού» λέει ο μητροπολίτης Μεσογαίας

Oδηγίες στους πιστούς της Μητρόπολής του να εμπιστευτούν μόνο πολιτικούς που πιστεύουν στο Θεό και τιμούν την ιστορία και τις παραδόσεις της Ελλάδος και να... «μαυρίσουν» τους υπόλοιπους εξέδωσε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος με σχετική εγκύκλιό του.

Στο δισέλιδο κείμενό του ο μητροπολίτης, απευθυνόμενος στους πιστούς, τονίζει ότι η ψήφος πρέπει να έχει βασικά πνευματικό υπόβαθρο.

«Αλήθεια πώς να ψηφίσουμε έναν άνθρωπο δίχως αρετή και τόλμη; Πώς να εμπιστευθούμε ηγέτες δίχως σοβαρότητα και αρχές, δίχως φόβο Θεού και σεβασμό στην ιστορία, δίχως ευαισθησία πίστεως, δίχως σταθερές και αξίες; Αν σε τέτοιους εμπιστευθούμε την ψήφο μας, αμαρτάνουμε» σημειώνει.

Στη συνέχεια ο μητροπολίτης εξαπολύει επίθεση στους πολιτικούς αναφέροντας πως η ευθύνη τους είναι μεγάλη. «Αυτοί μας χάλασαν. Αυτοί μας έφτιαξαν μία κοινωνία ανεκτική στα ναρκωτικά, ασεβή στα ιερά, άτονη ή αναρχική στις αντιδράσεις. Αποποινικοποίησαν τη μοιχεία, νομιμοποίησαν τις αμβλώσεις, θεσμοθέτησαν τον πολιτικό γάμο και τις ανίερες συμβιώσεις, κατήργησαν την αργία της Κυριακής. Και τώρα; Τώρα θέλουν να καίνε τους νεκρούς, να παντρεύουν άτομα του ιδίου φύλου, να παίρνουν τα όργανά μας εικάζοντας τη συναίνεσή μας».

Σε άλλο σημείο ο κ.Νικόλαος καλεί τους πιστούς να προσέξουν πολύ σ'αυτές τις εκλογές. «Μας λένε ότι η Εκκλησία πρέπει να σιωπήσει. Δεν είναι δουλειά της να ταράζει τον κόσμο. Είναι όμως αποστολή της να αφυπνίζει. Γι' αυτό και τώρα είναι η ώρα που πρέπει να μιλήσει».

Και προσθέτει: «Θέλουμε το φρένο της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας. Και αυτό έχει να κάνει με την ψήφο μας. Εμπιστευόμαστε μόνον ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό, που τιμούν την ιστορία και τις παραδόσεις μας, που σέβονται τον εαυτό τους, που αγαπούν την Ελλάδα πάνω από τα συμφέροντά τους».
 
 http://www.tanea.gr/news/greece/article/5120302/amartia-h-pshfos-se-politikoys-dixws-fobo-theoy-leei-o-mhtropoliths-mesogaias/

Στο αρχείο η έρευνα για τα κονδύλια της Μονής Εσφιγμένου


Στο αρχείο τέθηκε η έρευνα για τα κονδύλια συντήρησης και αναστήλωσης του αντιπροσωπείου της μονής Εσφιγμένου στις Καρυές του Αγίου Όρους, που ξεκίνησε ύστερα από ανώνυμη καταγγελία, στην οποία υποστηρίχθηκε ότι ο φάκελος της μελέτης δεν περιλάμβανε αυτοψία των εσωτερικών χώρων, λόγω της παραμονής των ζηλωτών μοναχών και ότι εκταμιεύτηκαν τα χρήματα.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας "Μακεδονία", ο εισαγγελέας διαφθοράς Αργύρης Δημόπουλος ενέκρινε τη διάταξη του βοηθού του εισαγγελέα Λάμπρου Τσόγκα να αρχειοθετηθεί η δικογραφία, καθώς διαπίστωσε πως δεν εκταμιεύτηκε κανένα ποσό, ούτε άρχισε καμία εργασία, επομένως δεν έχουν καμία ευθύνη οι μοναχοί της νέας αδελφότητας της Εσφιγμένου ούτε οι εμπλεκόμενοι στο έργο, μεταξύ των οποίων και ο τότε αναπληρωτής περιφερειάρχης Δ. Ψωμιάδης. 
Μάλιστα, στο διατακτικό της απόφασης επισημαίνεται πως το έργο ύψους 1,45 εκατ. ευρώ μπορεί να έχει ενταχθεί σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα, αλλά λόγω της αδυναμίας έναρξης των εργασιών δεν υπάρχει πιθανότητα να υλοποιηθεί έτσι όπως προγραμματίστηκε.

Η γλώσσα του Ευαγγελίου και της εκκλησιαστικής υμνογραφίας

13 Μαΐου 2014
Το καλύτερο και γνησιότερο δείγμα της Ελληνικής των χρόνων της Κοινής είναι η γλώσσα του Ευαγγελίου. Είναι η Ελληνική όπως εξελίχθηκε στον προφορικό λόγο ως συνέχεια της Αττικής διαλέκτου που επικράτησε στην Κοινή. Είναι το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα της πρώτης πραγματικά Κοινής ελληνικής γλώσσας, αυτής που προέκυψε από την επικράτηση της Αττικής με βαθμιαία υποχώρηση των λοιπών διαλέκτων. Αυτής της κοινής προφορικής γλώσσας εξέλιξη υπήρξε η απλή προφορική γλώσσα, ή δημοτική, που διαρκώς μεταβαλλόμενη χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.
Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης έχει χαρακτηρίσει τη δημοτική του Ευαγγελίου, την προφορική κοινή γλώσσα των χρόνων του Χριστού, ως τον «πρώτο δημοτικισμό». Και θα άξιζε να αναλογισθούμε πόσο πιο ομαλή θα ήταν η μετέπειτα διαμόρφωση της Ελληνικής, αν είχε επικρατήσει αυτή η δημοτική του Ευαγγελίου και στον γραπτό λόγο. Ωστόσο, από τον 1ον αιώνα π,Χ. είχε κάνει την εμφάνισή του ο αττικισμός, η γλωσσική μίμηση της Ελληνικής της κλασικής περιόδου, που σιγά-σιγά επικράτησε ως η κυρία μορφή της γραπτής Ελληνικής και -για πολλούς λογίους- και της προφορικής έκφρασης. Το ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας υιοθέτησαν την αττικιστική γλώσσα αντί της γλώσσας του Ευαγγελίου ήταν μία καθοριστική αιτία για να εγκαταλειφθεί στον γραπτό λόγο η Κοινή του Ευαγγελίου. Έτσι χάθηκε μία καλή ευκαιρία να αποκτήσουν οι Έλληνες ενιαία μορφή γλώσσας, γραπτή και προφορική, ήδη από τα χρόνια του Χριστού.
Ωστόσο, η γλώσσα του Ευαγγελίου ως γλώσσα αναφοράς της χριστιανικής θρησκείας, που επηρέασε τη χριστιανική γλωσσική παράδοση σε όλες τις μορφές και σε όλη της την έκταση (στην πατερική θεολογία, στη Θεία Λειτουργία, στην υμνογραφία, στην αγιογραφία, στην απέραντη χριστιανική θεολογία, στο κήρυγμα, στην κατήχηση κ.λπ.), άσκησε μεγάλη επίδραση στην ελληνική γλώσσα, ομιλούμενη και γραπτή, σε όλα τα στάδια της εξέλιξής της. Η απλή καθημερινή γλώσσα είναι γνωστό ότι διασώζει πλήθος λέξεων και εκφράσεων που προέρχονται, άμεσα ή έμμεσα, από τη γλώσσα του Ευαγγελίου.
Αληθινή ποίηση γραμμένη σε απλούστερη λόγια γλώσσα, η εκκλησιαστική υμνογραφία υπηρετεί την επικοινωνία με τον Θεό, συγκινεί και συναρπάζει. Μολονότι θα περίμενε κανείς πως μία ποίηση γραμμένη στη λόγια γλωσσική παράδοση (ενίοτε και με αρχαϊστικά στοιχεία) θα άφηνε αδιάφορους τους πιστούς, εν τούτοις συμβαίνει το αντίθετο. Οι ύμνοι της Εκκλησίας ψάλλονται με κατάνυξη από το εκκλησιαζόμενο πλήρωμα της Εκκλησίας, ασχέτως μορφώσεως, ηλικίας, τόπου και χρόνου.
Είναι μία διαχρονική ελληνική ποίηση που συγκινεί, γιατί είναι γραμμένη σε λόγια αλλά απλούστερα Ελληνικά, που πλησιάζουν τη γλώσσα του Ευαγγελίου και κυρίως γιατί έχει όλα τα χαρακτηριστικά τής ποίησης: ρυθμό, μεταφορά, εικόνα, διάλογο, αξιοποίηση όλων των μερών του λόγου, ιδίως δε στοιχείων όπως το επίθετο, το επίρρημα, η μετοχή. Τα τροπάρια της Μεγάλης Εβδομάδος ή και της Θείας Λειτουργίας, αφ’ ενός μεν, υπηρετούν λειτουργικούς-λατρευτικούς σκοπούς, αφ’ ετέρου δε, αποτελούν «τραγούδια», τρόπους ποιητικής και μελωδικής συνάμα έκφρασης και συμμετοχής των πιστών στα εκκλησιαστικά δρώμενα.
Ο υμνογράφος της Εκκλησίας έχει διττό στόχο: να υπηρετήσει τα εκκλησιαστικά δρώμενα και συγχρόνως να λειτουργήσει ως κοινή έκφραση του λαού, ως γλωσσική και βιωματική μαζί συμμετοχή των πιστών στα δρώμενα. Ο υμνογράφος πρέπει να συγκινήσει ως ποιητής, αλλά και να αποτελέσει τη φωνή των πιστών που πρέπει να εκφράζονται μέσα από τη δική του ποίηση, από τα δικά του λόγια, με τη δική του φωνή.
Στα τροπάρια που περιγράφουν και σχολιάζουν με λόγο και με μέλος το Θείο Δράμα, ο πιστός συμμετέχει βιωματικά άλλοτε στο μοιρολόι της μάννας-Παναγίας για τον άδικα Εσταυρωμένο της γιό, άλλοτε στα γεμάτα πικρία λόγια του Χριστού για τη συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι του, άλλοτε στην αγανάκτηση του υμνογράφου για την αχαριστία του κόσμου, άλλοτε στη μεγαλοσύνη και την έμπρακτη αγάπη του Ιησού για τους διώκτες του και σε ποικίλα άλλα συναισθήματα που γεννώνται από την ποίηση του υμνογράφου. Γενικότερα, συγκινείται και συμμετέχει έντονα και βιωματικά ο αποδέκτης αυτής της ποίησης, ο πιστός, όπως συμβαίνει με κάθε μορφή μεγάλης ποίησης. Εδώ είναι που η υμνογραφία υπερβαίνει τον απλό τελετουργικό της χαρακτήρα, υπερβαίνει τη λειτουργική τεχνική, για να περάσει στον χώρο της τέχνης, της τέχνης του λόγου, στην τέχνη της ποίησης.
πηγή: Γεωργίου Μπαμπινιώτη, Καθηγ. Παν/μίου Αθηνών, «Διαλογισμοί για τη γλώσσα και τη γλώσσα μας», σ. 152-156, εκδ. Καστανιώτη

Μεγάλη Παρασκευή στο χωριό του Λουγκουζί.

ε

Αυτή η Μγάλη εβδομάδα ήταν διαφορετική για το χωριό Λουγκουζί της Ουγκάντας.Οι πιστοί έζησαν το Πάσχα και συμμετείχαν με την καρδιά τους στο μεγάλο γεγονός.
Ετοίμασαν το επιτάφιο καμωμένο με λογής λογής λουλούδια από τους κήπους των ταπεινών σπιτιών τους .Συμμετείχαν για πρώτη φορά και χάρηκαν με τον πλούτο και την ομορφιά της ορθόδοξης λατρείας.Κι ύστερα λιτάνευσαν τον επιτάφιο στο  χωράφι της Εκκλησίας .Έμειναν όλη τη μέρα στην εκκλησία και αργά το βράδυ γύρισαν στις καλύβες τους.Θα ξημέρωνε Μεγάλο Σάββατο.Ακολουθεί η δεύτερη σειρά φωτογραφιών από τη μεγάλη Παρασκευή στο χωριό Λουγκουζί της Ουγκάντας.

Εκδόσεις Χρυσοπηγή <ekdoseisxrysopigi@yahoo.gr>





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...