Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

Η Κοίμησις της Θεοτόκου: Άρθρο του Αλ.Παπαδιαμάντη (15 Αυγούστου 1887)

koimisis-tis-theotokou«Η Κοίμησις της Θεοτόκου» Άρθρο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851 – 1911), που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εφημερίς στις 15 Αυγούστου 1887. Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου – poimin.gr
 
Μία των γλυκυτέρων και συμπαθεστέρων εορτών του χριστιανικού κόσμου είναι και η Κοίμησις της υπεραγίας Θεοτόκου, ην σήμερον εορτάζει η Εκκλησία. Ευθύς από των πρώτων μ.Χ. αιώνων, έξοχος υπήρξεν η τιμή και ευλάβεια, ην απένεμον οι χριστιανοί προς την Παρθένον Μαρίαν. Αλλ’ η σημερινή εορτή είναι η κατ’ εξοχήν μνήμη της Θεοτόκου, άτε την Κοίμησιν αυτής υπόθεσιν έχουσα.
Η Κοίμησις αύτη συνέβη, κατά την ευσεβή παράδοσιν, τη 15 Αυγούστου, αλλά προϊόντος του χρόνου, συν τη καλλιεργεία και αναπτύξει του χριστιανικού πνεύματος, ετάχθη η προηγουμένη της ημέρας ταύτης δεκατετραήμερος εγκράτεια, προς τιμήν της υπεράγνου Θεομήτορος και αυτή
γινομένη. Αγομένης της νηστείας ταύτης, ψάλλονται εν τοις ιεροίς ναοίς εναλλάξ καθ’ εκάστην, οι δύο μελωδικώτατοι Παρακλητικοί Κανόνες, η Μεγάλη λεγομένη παράκλησις και η Μικρά.
Και αύτη μεν επιγράφεται «ποίημα Θεοστηρίκτου μοναχού, η Θεοφάνους», και πιθανώτατον, ότι είναι του Θεοφάνους μάλλον, διότι πράγματι φαίνεται έργον δοκιμωτάτου ποιητού, η δε Μεγάλη παράκλησις είναι ποίημα του βασιλέως Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως. Εξόριστος από της βασιλευούσης, αλωθείσης υπό των Λατίνων, ο ατυχής εκείνος βασιλεύς, ευγλώττως εκχέει τα παράπονά του προς την μόνην πολιούχον αυτής και προστάτιδα: «Προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή; που προστρέξω λοιπόν και σωθήσομαι; Που πορευθώ;… Εις σε μόνην ελπίζω, εις σε μόνην καυχώμαι, και επί σε θαρρών κατέφυγον».
Περί το τέλος του Μεγάλου Παρακλητικού κανόνος ψάλλονται και τα κατανυκτικώτατα εκείνα εξαποστειλάρια.
Το πρώτον, ως εκ μέρους της Θεοτόκου, αρχαιοπρεπές και απέριττον, έχει ώδε: «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα, και συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα».

Το τρίτον, ικεσία εκ μέρους των πιστών, είναι περιπαθέστατον: «Και σε μεσίτριαν έχω, προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των αγγέλων, παρακαλώ σε Παρθένε, βοήθησόν μοι εν τάχει». Προς το τροπάριον τούτο συνδέεται ευσεβής τις δοξασία από στόματος εις στόμα φερομένη και ασπαστή παρ’ ορθοδόξοις χριστιανοίς, ότι, κατά την τελευταίαν Κρίσιν, και προ της φρικτής αποφάσεως του αδεκάστου δικαστού, η εύσπλαγχνος Μήτηρ και Παρθένος θ’ ανατείνη το τελευταίον χείρας ικέτιδας προς τον Υιόν της και Κύριον, επικαλουμένη την συγκατάβασιν αυτού επί των αμαρτωλών.
Μετά την δεκαπενθήμερον προπαρασκευήν και νηστείαν, άρχεται η εορτή, και μετ’ αυτήν τα μεθέορτα, ψαλλόμενα μέχρι της 23 του μηνός, καθ’ ην τελείται η απόδοσις της εορτής, η άλλως λεγομένη και Μετάστασις της Θεοτόκου.
Αλλά και όλος ο Αύγουστος μην θεωρείται αφιερωμένος εις την Θεομήτορα, εν τω ιερώ δε Άθω, τη ακροπόλει ταύτη της Ορθοδοξίας, ήτις εδέχθη μετά την πτώσιν της Βασιλευούσης όσα κειμήλια και θησαυρούς δεν περιεσύλησαν οι αλλόφυλοι, και όπου περιεσώθη προς τοις άλλοις και η προς την Θεοτόκον ιδιάζουσα τιμή και το προνόμιον του επ’ ονόματι αυτής σεμνύνεσθαι, τα μεθέορτα εξακολουθούσι και μετά την 23 του μηνός. Χάριν δε περιεργείας δύναται να σημειωθή και η σύμπτωσις, ότι ο Αύγουστος αστρονομικώς ανήκει εις το ζώδιον, το λεγόμενον της Παρθένου.
Κατ’ αυτήν την ημέραν της εορτής τα άσματα και οι ύμνοι είναι εκ των καλλίστων της Εκκλησίας. Ο,τι υψηλόν και ωραίον έγραψέ ποτέ ο Κοσμάς και ο Δαμασκηνός Ιωάννης, οι δύο μέγιστοι της Εκκλησίας μελοποιοί, τονίζεται την ημέραν ταύτην επ’ εκκλησίας, και η ακολουθία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αμιλλάται προς τας της Μεγάλης Εβδομάδος και των Χριστουγέννων.
Λυρικώτατος είναι ο ένθεος Κανών του ιερού Κοσμά, το «Πεποικιλμένη τη θεία δόξη», εις ήχον α’ αδόμενος, πανηγυρικώτατος δε ο του θείου Δαμασκηνού προς το «Ανοίξω το στόμα μου», εις δ’ ήχον. Ο ειρμός της α’ ωδής του α’ ήχου έχει ως εξής: «Πεποικιλμένη τη θεία δόξη, η ιερά και ευκλεής Παρθένε μνήμη σου, πάντας συνηγάγετο, προς ευφροσύνην τους πιστούς, εξαρχούσης Μαριάμ μετά χορών και τυμπάνων, τω σω άδοντας Μονογενεί, ενδόξως ότι δεδόξασται».
Το α’ τροπάριον της αυτής ωδής λέγει·
«Αμφεπονείτο αύλων τάξις, ουρανοβάμων εν Σιών το θείον σώμά σου· άφνω δε συρρεύσασα, των Αποστόλων η πληθύς, εκ περάτων Θεοτόκε, σοι παρέστησαν άρδην, μεθ’ ων Άχραντε, σου την σεπτήν, Παρθένε, μνήμην δοξάζομεν».
Και το β’ τροπάριον·
«Νικητικά μεν βραβεία ήρω, κατά της φύσεως Αγνή, Θεόν κυήσασα· όμως μιμουμένη δε, τον ποιητήν σου και Υιόν, υπέρ φύσιν υποκύπτεις, τοις της φύσεως νόμοις· διο θνήσκουσα, συν τω Υιώ, εγείρη διαιωνίζουσα».
Αξιοσημείωτα είναι τα δύο τροπάρια της ε’ ωδής του δ’ ήχου, προς το «Εξέστη τα σύμπαντα»·
  • «Κροτείτωσαν σάλπιγγες, των θεολόγων σήμερον, γλώσσα δε πολύφθογγος ανθρώπων, νυν ευφημείτω, περιηχείτω αήρ, απείρω λαμπόμενος φωτί, άγγελοι υμνείτωσαν, της Παρθένου την κοίμησιν».
  • «Το Σκεύος διέπρεπε, της εκλογής τοις ύμνοις σου, όλος εξιστάμενος Παρθένε, έκδημος όλος, ιερωμένος Θεώ, τοις πάσι θεόληπτος και ων, όντως και δεικνύμενος, Θεοτόκε πανύμνητε».
Ο ειρμός της ζ’ ωδής του α’ ήχου, εν ω μνημονεύεται κατά χρέος η ιστορία των Τριών Παίδων, έχει ως έπεται·
«Ιταμώ θυμώ τε και πυρί, θείος έρως αντιταττόμενος, το μεν πυρ εδρόσιζε, τω θυμώ δε εγέλα, θεοπνεύστω λογική, τη των οσίων τριφθόγγω λύρα αντιφθεγγόμενος, μουσικοίς οργάνοις εν μέσω φλογός· ο δεδοξασμένος, των πατέρων και ημών, Θεός ευλογητός ει».
Το επόμενον τω ειρμώ τούτω τροπάριον περιέχει ποιητικωτάτην παραβολήν, ή μάλλον αντίθεσιν, αφορμήν λαβούσαν εκ της συντρίψεως των πλακών της Διαθήκης υπό του Μωυσέως. «Θεοπνεύστους πλάκας Μωσής, γεγραμμένας τω θείω Πνεύματι, εν θυμώ συνέτριψεν, αλλ’ ο τούτου Δεσπότης, την τεκούσαν ασινή, τοις ουρανίοις φυλάξας δόμοις, νυν εισωκίσατο· συν αυτή σκιρτώντες, βοώμεν Χριστώ· ο δεδοξασμένος, των πατέρων και ημών, Θεός ευλογητός ει».
Αλλ’ η χρυσή κορωνίς και το επιστέγασμα όλου του Κανόνος, είναι η ωραιοτάτη εκείνη καταβασία της θ’ ωδής, μετά του Μεγαλυναρίου, ψαλλομένη και εν τη Λειτουργία·
«Αι γενεαί πάσαι, μακαρίζομέν σε, την μόνην Θεοτόκον.
«Νενίκηνται της φύσεως οι όροι, εν σοι Παρθένε άχραντε, παρθενεύει γαρ τόκος, και ζωήν, προμνηστεύεται θάνατος· η μετά τόκον Παρθένος, και μετά θάνατον ζώσα, σώζοις αεί, Θεοτόκε, την κληρονομίαν σου».

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΕΟΡΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ο Ἀπόστολος: Προς Φιλιππησίους επιστολή Παύλου (β΄5–11)
Ἀδελφοί, τοῦτο φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, ἀλλ' ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ.
Διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ πατρός.

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
Ἀδελφοί, ἀς ἐπικρατῇ μεταξύ σας τὸ ἴδιο φρόνημα, τὸ ὁποῖον ὑπῆρχε καὶ εἰς τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος, ἂν καὶ εἶχεν θεϊκὴν ὕπαρξιν, δὲν ἐθεώρησε τὸ ὅτι ἦτο ἴσος πρὸς τὸν Θεὸν σὰν κάτι πρὸς ἁρπαγμόν, ἀλλ’ ἐκένωσε τὸν ἑαυτόν του λαβὼν μορφὴν δούλου, γενόμενος ὅμοιος πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, καί, ἀφοῦ κατὰ τὸ σχῆμα εὑρέθηκε ὡς ἄνθρωπος, ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτόν του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου καὶ μάλιστα θανάτου σταυρικοῦ.
Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερήψωσε καὶ τοῦ ἐχάρισε ὄνομα τὸ ἀνώτερον ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, νὰ κάμψῃ κάθε γόνυ τῶν ἐπουρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων καὶ τῶν καταχθονίων, καὶ κάθε γλῶσσα νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Κύριος εἰς δόξαν τοῦ Θεοῦ Πατρός.


Το Ευαγγέλιο: Κατά Λουκάν (ι΄ 38-42, ια΄ 27-28)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς κώμην τινά. Γυνὴ δέ τις ὀνόματι Μάρθα ὑπεδέξατο αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς. Καὶ τῇδε ἦν ἀδελφὴ καλουμένη Μαρία, ἣ καὶ παρακαθίσασα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ ἤκουε τὸν λόγον αὐτοῦ.
Ἡ δὲ Μάρθα περιεσπᾶτο περὶ πολλὴν διακονίαν· ἐπιστᾶσα δὲ εἶπε· Κύριε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἡ ἀδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονεῖν; Εἰπὲ οὖν αὐτῇ ἵνα μοι συναντιλάβηται.
Ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς.
Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ λέγειν αὐτὸν ταῦτα ἐπάρασά τις γυνὴ φωνὴν ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπεν αὐτῷ· μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας.
Αὐτὸς δὲ εἶπε· μενοῦνγε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν.

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
Τον καιρό εκείνο, ἐμπῆκε ὁ Ἰησοῦς εἰς ἕνα χωριό. Μία γυναῖκα, ποὺ ὠνομάζετο Μάρθα, τὸν ὑποδέχθηκε εἰς τὸ σπίτι της. Αὐτὴ εἶχε ἀδελφὴν ποὺ ὠνομάζετο Μαρία, ἡ ὁποία ἐκαθότανε κοντὰ εἰς τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἄκουε ὅσα ἔλεγε.
Ἀλλ’ ἡ Μάρθα ἦτο ἀπησχολημένη μὲ πολλὴν ὑπηρεσίαν καὶ ἐπλησίασε καὶ εἶπε, «Κύριε, δὲν σὲ μέλει ποὺ ἡ ἀδελφή μου μὲ ἄφησε μόνη μου νὰ ὑπηρετῶ; Πές της λοιπὸν νὰ μὲ βοηθήσῃ».
Ὁ Ἰησοῦς τῆς ἀπεκρίθη, «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾶς καὶ ἀνησυχεῖς διὰ πολλὰ πράγματα, ἀλλ’ ἕνα πρᾶγμα εἶναι ἀναγκαῖον. Ἡ Μαρία ἐδιάλεξε τὴν καλὴν μερίδα, ἡ ὁποία δὲν θὰ τῆς ἀφαιρεθῇ».
Ἐνῷ ἔλεγε αὐτά, κάποια γυναῖκα ἀπὸ τὸν κόσμον ἐφώναξε καὶ τοῦ εἶπε, «Μακαρία ἡ κοιλιὰ ποὺ σ’ ἐβάσταξε καὶ οἱ μαστοὶ ποὺ ἐθήλασες».
Αὐτὸς δὲ εἶπε, «Μακάριοι μᾶλλον εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν φυλάττουν».

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΟΡΤῌ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ιερά Μητόπολις Σερβίων και Κοζάνης
ΠΑΥΛΟΣ

ΕΛΕΩ  ΘΕΟΥ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΤΗΣ  ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ  ΣΕΡΒΙΩΝ  &  ΚΟΖΑΝΗΣ

Πρός τόν εσεβ κλρο, τούς ντιμωτάτους ρχοντες

καί τόν ελαβ λαό τς καθ’ μς ερς Μητροπόλεως.

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ  ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  ΕΠΙ  Τῌ  ΕΟΡΤῌ

ΤΗΣ  ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ  ΤΗΣ  ΘΕΟΤΟΚΟΥ

«Δεῦτε ἀνυμνήσωμεν λαοί, τὴν Παναγίαν Παρθένον Ἁγνήν, ἐξ ἧς ἀρρήτως προῆλθε, σαρκωθεῖς ὁ Λόγος τοῦ Πατρός…»


(Στιχηρό Ἰδιόμελο Ἑσπερινοῦ Κοιμήσεως Ὑπεραγίας Θεοτόκου)


Σήμερα, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, πανηγυρίζει ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ. Στὸν οὐρανὸ ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ὑποκλίνεται εὐλαβικὰ στὴν ἑορτάζουσα Παναγία Μητέρα Του! Οἱ Ἀγγελικὲς Δυνάμεις χοροστατοῦν μετὰ τῶν Ἀποστόλων καὶ μὲ δέος ἀτενίζουν Ἐκείνη, πού ἔγινε ἡ Μητέρα τῆς Ζωῆς καὶ σωτηρίας μας! Ἀτενίζουν αὐτὴν πού ἔφερε στὸν κόσμο τὸν Σωτῆρα Χριστό, Αὐτὸν πού μᾶς χάρισε παντοτινὰ τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία διὰ τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεώς Του.


Σήμερα ἑορτάζει καὶ σύμπας ὁ χριστιανικὸς ὀρθόδοξος λαὸς ἀπὸ περάτων ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης. Ἰδιαιτέρως, ὅμως, τὸ Γένος μας καὶ τὸ εὐλογημένο Ἔθνος μας, τὸ ὑπερπερισσῶς εὐλογημένο καὶ εὐεργετημένο ἀπὸ τὴν Παναγία μας. Καὶ ὁ λόγος δὲν ἀποτελεῖ ὑπερβολή:

  • «Ὑπέρμαχον Στρατηγὸν» τὴν ὀνόμασαν καὶ τὴν ἔψαλαν οἱ Βυζαντινοὶ, γιατί πολλαπλῶς καὶ παντοιοτρόπως εὐεργέτησε καὶ φύλαξε τὴν Βασιλεύουσα τῶν Πόλεων, τὴν Κωνσταντινούπολη: «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοὶ ἡ Πόλις σου Θεοτόκε…».
  • Σκέπη καὶ Στρατηγὸ τὴν εἶχαν στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὁ Κολοκοτρώνης, ἡ Μπουμπουλίνα καὶ οἱ ἄλλοι Καπεταναῖοι τοῦ ξεσηκωμοῦ ἐναντίον τῆς τυραννίας τοῦ Τούρκου κατακτητῆ.
  • Νεφέλη ὁλόφωτη τὴν ἔβλεπαν οἱ Στρατιῶτες μας νὰ τοὺς σκεπάζει στὸ Ἔπος τοῦ Σαράντα ἐκεῖ στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου, στὴν Βόρειο Ἤπειρο, στὸ Ἀργυροκάστρο, στὴν Χιμάρα, στὴν Κορυτσά.

Ἀλλὰ μήπως κάθε μέρα, κάθε στιγμή, στὶς χαρές μας καὶ τὶς λύπες μας, στοὺς πόνους καὶ τοὺς στεναγμούς μας, τὸ ὄνομά Της δὲν προφέρουμε; «Παναγιά μου, σῶσε μας», «Σ’ εὐχαριστῶ, Παναγιά μου» καὶ πόσες προσευχὲς καὶ παρακλήσεις ἀφιερωμένες στὸ Πανάγιο ὑπερδεδοξασμένο ὄνομά Της!


Πόσα καὶ πόσα στόματα καὶ στὶς μέρες μας, ἂν καὶ χαρακτηρίζονται ὡς μέρες ἀποστασίας ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ πολλοὶ μὲ τὴν συμπεριφορὰ τους ἀπορρίπτουν καὶ προδίδουν τὸ Βάπτισμά τους, ὡστόσο αὐτοί οἱ λίγοι σὲ πεῖσμα τῶν πολλῶν, μὲ καρδιὲς γεμάτες ἐμπιστοσύνη καταφεύγουν στὴν σκέπη της καὶ μαζὶ μὲ τὸν ὑμνωδὸ ψάλλουν: «Τὴν πάσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μήτηρ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον μὲ ὑπὸ τὴν σκέπην Σου!»

Ἀδελφοί μου καὶ τέκνα μου ἀγαπητά, ὁ λαός μας, ἡ χώρα μας, τὸ γένος μας, τὸ Ἔθνος μας, μέσα στὴν διαχρονικότητά του καὶ πρὸ Χριστοῦ καὶ μετὰ Χριστόν, πολλὰ ὑπέστη καὶ ὅμως στάθηκε χάριν τῶν δύο ἀγαθῶν πού ὁ λαὸς μας κλείνει βαθιὰ μέσα στὴν καρδιά του. Καὶ αὐτὰ δίδουν καρποὺς καὶ μεγαλεῖο ὅταν παραστῆ ἡ ἀνάγκη. Ποία εἶναι αὐτά; Τὸ ἀγαθόν της φιλοθεΐας καὶ τὸ ἀγαθόν της φιλοπατρίας.


Καὶ εἰδικὰ σήμερα βλέπουμε τὴν χώρα μας νὰ ὑποφέρει ἀξιακὰ καὶ οἰκονομικά· νὰ ὑποφέρει ἀπὸ ἰδεολογίες καὶ ἰδεολογήματα, ἀπὸ φιλοσοφίες πού μοιάζουν περισσότερο μὲ φλυαρίες, οἱ ὁποῖες ἀπειλοῦν νὰ ἀλλάξουν τὴν ταυτότητα καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία μας, νὰ μᾶς βγάλουν ἀπὸ τὸν δρόμο αὐτόν, πού ἔδωσε ἥρωες τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος, ἥρωες τοῦ πνεύματος, τῆς σοφίας, τῆς ἐπιστήμης, τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς τέχνης, τῆς εὐγένειας καὶ προπαντῶς τῆς φιλοτιμίας καὶ τῆς ἁγιοπατερικῆς φιλαλληλίας.

Καὶ νά, σὲ πεῖσμα ὅλων αὐτῶν «τὸ μικρὸ ποίμνιον», κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, ἀντιστέκεται στὸν ἀντίχριστο λίβα, στὸν λέοντα τῆς ἀνομίας, ὁ ὁποῖος «ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίη» κατὰ τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου (Α΄ Πετρ. ε, 8).


Εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ γευόμενος σὲ κάθε Θεία Λειτουργία τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος γίνεται ἕνα μ’ Αὐτόν. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, οἱ λίγοι! Ναί, οἱ λίγοι! Ἀλλὰ μπολιασμένοι στὸν Χριστὸ γίνονται πολλοὶ καὶ ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ. Γίνονται ὑψιπετεῖς ἀετοὶ καὶ λεοντόκαρδοι. Τοῦτο εἶναι τὸ διακριτικό του Γένους μας. Γεγονὸς πού τὸ θαυμάζουν οἱ ξένοι, οἱ δῆθεν ἰσχυροί. Ἀνερμήνευτο γι’ αὐτούς! Ἁπλοῦν γιά μας! Δύναμή μας ὁ Χριστὸς καὶ σκέπη μας ἡ Παναγία!

Στεκόμαστε σήμερα ὄρθιοι στὶς πολλαπλὲς τιμωρίες τῶν δικῶν μας καὶ τῶν ξένων, γιατί δίπλα στὸν πάσχοντα καὶ ἐλπίζοντα λαό μας βρίσκεται ἡ ποιμένουσα Ἐκκλησία, ἡ διαχρονικὴ μάνα μας μὲ τὴν στοργική της ἀγκαλιὰ καὶ τὴν φροντίδα της· μὲ τὸ πλῆθος τῶν Γηροκομείων της, τῶν Κοινωνικῶν Παντοπωλείων της, τῶν Κοινωνικῶν Ἰατρείων της, μὲ τὰ συσσίτια καὶ τὰ πάσης φύσεως φιλανθρωπικὰ ἱδρύματά της, μὲ τὶς κατασκηνώσεις της. 

Στέκεται δίπλα στὸ λαό, πονάει, ὑποφέρει ἀλλὰ στέκεται ὄρθια, γιατί ἔχει καπετάνιο στὸ σκάφος τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ δίπλα τὴν Παναγία Μητέρα Του. Ἔχει κοντά της ἕνα μέρος τοῦ λαοῦ, φιλάνθρωπο καὶ φιλότιμο, πού γεμίζει τὰ τραπέζια τῶν Γερόντων, τὰ ράφια τῶν Κοινωνικῶν Παντοπωλείων, τὶς κουζίνες τῶν σισσιτίων γιὰ τοὺς ἐνδεεῖς ἀδελφούς μας. Ἔχει δίπλα της καὶ νέους, μαθητὲς καὶ μαθήτριες, πού τρέχουν μὲ τὴν χαρὰ τῆς νειότης τους νὰ ἐνισχύσουν τὸ κοινωνικὸ καὶ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Ἔχει ἐπώνυμους καὶ ἀνώνυμους καί πάνω ἀπ’ ὅλους ἔχει ἐκείνους πού στεροῦνται χάριν ἐκείνων πού δὲν ἔχουν τίποτα!


Νὰ, λοιπὸν, σήμερα πού ἡ μνήμη τῆς Μάνας μας, τὸ ὄνομά της Παναγίας μᾶς συγκέντρωσε ὅλους στὸ σπίτι τοῦ Υἱοῦ της νά προσφέρουμε ὅλοι μας, μὲ τὴν καρδιά μας γιὰ τὸ Γηροκομεῖο καὶ τὰ δύο Κοινωνικὰ Παντοπωλεῖα μας, τὰ ὁποῖα ἐξυπηρετοῦν περισσότερες ἀπὸ ἐννιακόσιες (900) οἰκογένειες, εἴτε ἀπὸ τὸ ὑστέρημά μας εἴτε ἀπὸ τὸ περίσσευμά μας. Ἂς βάλλουμε σὲ κίνηση τὴν ἀρετὴ πού μόνο ὁ Ἕλληνας ἔχει, τὴν φιλοτιμία. Ρωτῆστε, σᾶς παρακαλῶ, τὸν ἑαυτό σας: «ἐὰν ἐγὼ εἶχα ἀνάγκη, δὲν θὰ περίμενα τὴν φιλοτιμία τοῦ ἄλλου;»


Ἀδελφοί μου, ἔχετε ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, τρέξτε στὴν σκέπη καὶ τὴν μεσιτεία τῆς Παναγίας μας καὶ μὴ φοβῆσθε· μᾶς δοκιμάζει ὁ Θεός, γιατί εἶναι ὁ φιλάγαθος Πατέρας μας καί ζητάει τήν ἐπιστροφή μας στό σπίτι του, πού εἶναι καί τό δικό μας σπίτι!


Χρόνια πολλὰ καὶ εὐλογημένα. Ἡ Παναγιά μαζί μας.

Εὐχέτης πρὸς Κύριον

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΣΕΡΒΙΩΝ & ΚΟΖΑΝΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Πρόγραμμα Πανηγύρεως Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Ταύρου

 

 
Παραμονή, Κυριακή 14 Αυγούστου 2016
Ώρα 7:00 μ.μ.  Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, μετ' αρτοκλασίας και επικαίρου Θείου Κηρύγματος

Ανήμερα, Δευτέρα 15 Αυγούστου 2016
Ώρα 7:00 π.μ.  Όρθρος
Ώρα 8:30 π.μ.  Αρχιερατική Θεία Λειτουργία
Ώρα 7:00 μ.μ.  Εσπερινός και Εγκώμια εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον
Ώρα 8:15 μ.μ.  Περιφορά της Ιερού Επιταφίου της Παναγίας μας, δια μέσου των οδών της Ενορίας.


Οδός:
Επταλόφου & Χρυσοστόμου Σμύρνης,
177 78 Ταύρος
Τηλ.: 210.3466.538
FAX: 210.3462.419

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων, για την δημοσίευση του προγράμματος, ευχόμαστε η Παναγία να χαρίζει υγεία σε εσάς & τις οικογένειες σας! Καλή Παναγιά!

Εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου







Εν όψει της εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας στην Ιερά Μονή της Παναγίας Ζιδανίου θα τελεστεί Ιερή Αγρυπνία, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης κ. Παύλου, την Πέμπτη 11 Αυγούστου 2016 και ώρα 8.30 μ.μ.
Για τη διευκόλυνση των πιστών θα αναχωρήσουν λεωφορεία από την Κοζάνη,  από τους Ι. Ναούς Αγίου Δημητρίου και Αγίων Κων/νου & Ελένης στις 7.30 μ.μ.
Επίσης, το διήμερο 14 & 15 Αυγούστου θα τελεστούν στην Ι. Μονή Ζιδανίου Πανηγυρικός Εσπερινός στις 7.00 μ.μ., και την επομένη Όρθρος, Πανηγυρική Θεία Λειτουργία και λιτανεία της Ι. Εικόνας.
Πανηγυρικές ακολουθίες για την Εορτή της Θεοτόκου θα τελεσθούν σε όλες σχεδόν τις Ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως. Ιδιαιτέρως αναφέρεται ο ιστορικός Ενοριακός Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Βελβενδό, όπου οι ιερές ακολουθίες θα τελεσθούν παρουσία του οικείου Ποιμενάρχου κ. Παύλου.
Το πρόγραμμα έχει ως εξής:
ΚΥΡΙΑΚΗ 14  ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 7:30 μ.μ.: Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός.
ΔΕΥΤΕΡΑ 15  ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 7:00 π.μ.: Πανηγυρική Θεία Λειτουργία και λιτανεία της ιερής εικόνας.
            Επίσης, ο Σεβ. Μητροπολίτης Σερβίων & Κοζάνης κ. Παύλος θα χοροστατήσει κατά τον Εσπερινό και την Ακολουθία των Εγκωμίων της Θεοτόκου στο Ιερό Εξωκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής («Παναγία») Κοζάνης το απόγευμα της 15ης Αυγούστου, στις 7:00.


Από την Ιερά Μητρόπολη

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Οι αρετές της Μεταμόρφωσης...

Η Μεταμόρφωση του Ιησού έχει , όπως όλες οι διηγήσεις των Ευαγγελίων,  πολλά να διδάξει: Μια χειμωνιάτικη γιορτή στην καρδιά του καλοκαιριού, αφού ιστορικά τοποθετείται 40 μέρες πριν τη σταύρωση (υπολογίζεται γύρω στο Φεβρουάριο) που αν μη τι άλλο δείχνει ότι ο χρόνος για να τιμήσεις ότι πιστεύεις είναι το πάντα και όχι το κάποτε... Μια χειμωνιάτικη ιστορία στην καρδιά του καλοκαιριού, 40 μέρες πριν από τη Σεπτεμβριάτικη γιορτή του Σταυρού, που όμως πάντα υπόσχεται Πασχαλιά και Ανάσταση... Γιατί τελικά αυτή είναι η ουσία της ευαγγελικής διδαχής: πώς θα νικηθεί ο θάνατος, πώς θα νικήσει η ζωή... Το θάνατο πολεμά τούτο το Δόγμα, το θάνατο του πνεύματος, της νόησης, της συνείδησης, της ψυχής , του σώματος, το Θάνατο του ανθρώπου και της πλάσης... και το θάνατο το νικάς με μεταμόρφωση, με την αλλοτρίωση της χωμάτινης πεζής πραγματικότητας και την αναζήτηση της πνευματικής διάστασης των πάντων! Η ευαγγελική διήγηση έχει πολλά να πει για τη Μεταμόρφωση του Κυρίου, του Ανθρώπου που πριν χάσει  για λίγο τη χλωμή ομορφιά της ανθρώπινης φύσης, αποκάλυψε μέρος της νικητήριας Ουράνιας λάμψης Του,  για να ανοίξει το δρόμο. Κι ακριβώς ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της διήγησης είναι οι αρετές που αξιώνονται να βρουν αυτό το δρόμο και να γευτούν τη Μεταμόρφωση- τις αποκαλύπτουν οι μαθητές που , σύμφωνα με την περικοπή, αξιώθηκαν να τη βιώσουν: Πέτρος, Ιωάννης, Ιάκωβος... Τυχαίο; Μάλλον όχι. Τίποτα σ’ αυτό το παράξενο Δούναι Λαβείν του Ουρανού με την ανθρωπότητα δεν είναι αφημένο στην τύχη. Το καθετί, η κάθε λεπτομέρεια παίζει ένα ρόλο, χωρίς τον οποίον το μήνυμα αλλοιώνεται: Πέτρος, Ιωάννης, Ιάκωβος...Γιατί αυτοί οι τρεις; Προφανώς γιατί ο καθένας ως άνθρωπος,  κουβαλάει μαζί του ένα πολύ ξεχωριστό ανθρώπινο ελάττωμα που μεταμορφωμενο γίνεται υπέρτατη αρετή: ο Πέτρος δειλιάζει εύκολα μα γίνεται πρωτοπόρος στην Πίστη... Ο Ιωάννης θυμώνει εύκολα μα γίνεται πρωτοπόρος στην Αγάπη... ο Ιάκωβος ενθουσιάζεται εύκολα και γίνεται πρωτοπόρος στη Θυσία ( είναι ο πρώτος των μαθητών που μαρτύρησε).Αυτός είναι ο δρόμος για να νικηθεί η πνευματική ένδεια: η μετατροπή της αμφιβολίας σε πίστη, του θυμού σε αγάπη, του ενθουσιασμού σε θυσία: Πίστη- Αγάπη- Θυσία... κι έπειτα,για να ανοίξει ο δρόμος για τα «ελαττώματα» που έγιναν αρετές, θέλει την κορύφωσή τους: να πιστεύεις με στοργή , να αγαπάς αυτό που πιστεύεις με ορμή , να θυσιάζεσαι για ότι αγαπάς με θάρρος... Πίστη- Αγάπη- Θυσία... Ακόμα κι αν δεν πιστεύεις στο ιστορικό γεγονός, δε μπορείς να αμφισβητήσεις ότι η περικοπή λέει μεγάλες αλήθειες: κανένας δεν ξέφυγε ποτέ από το σκοτάδι με απιστία, μίσος και εγωπάθεια... το φως για να ανάψει, για να κάψει το σαθρό και να φωτίσει το γνήσιο θέλει πρώτα να το πιστέψεις...και σαν το πιστέψεις, να το αγαπήσεις... και για να το φτάσεις, να θυσιάσεις στο βωμό της αγάπης σου τον παλιό, φθαρτό, πεζό εαυτό σου ...
Χρόνια Πολλά...
 
 ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ, ΘΕΟΛΟΓΟΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ

Ιστορικά στοιχεία για τον Ιερό Ναό Αγίας Κυριακή Σερβίων από τον Θανάση Τσαρμανίδη-


Αντιγραφή απο την εφημερίδα του Μ.Ο.Σ "ΣΕΡΒΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ"

(….)
Ο Θανάνσης Τσαρμανίδης, όπως πάντα, παρουσίασε από τον πλούτο της περιουσίας του ιστορικά στοιχεία για τον Ναό της Αγίας Κυριακής προβάλλοντας και σχετικές εικόνες. Τόνισε από την αρχή ότι θα παρουσιάσει στην εμφάνιση του ιστορικά στοιχεία του Ι. Ναού της Αγ. Κυριακής στις πηγές. Η πρώτη φωτογραφία που πρόβαλε βρέθηκε σε αυστριακή εφημερίδα το 1912 και έδειχνε το ναό που κτίσθηκε το 1879, δύο χρόνια δηλαδή μετά την ολοκληρωτική καταστροφή που υπέστη το 1877.

Επιστρέφοντας 500 χρόνια πίσω, σε ένα φορολογικό κατάστιχο , το 167, των Οθωμανών , που βρίσκεται στο πρωθυπουργικό αρχείο της Κωνσταντινούπολης και περιγράφει όλους τους οικισμούς και τις πόλεις της Ρούμελης. Το 1530 εμφανίζονται οι συνοικίες της πόλης των Σερβίων. Εκεί για πρώτη φορά εμφανίζεται το όνομα της Αγίας Κυριακής, ως συνοικία, έξω από την πόλη. Στο κατάστιχο φαίνεται εμφανώς ότι δεν ήταν επισκοπικός Ναός η αγία Κυριακή το 1530: ήταν μια εκκλησία της πόλης, έξω από το Κάστρο . Υπάρχει ξεχωριστή συνοικία. Η Επισκοπή ήταν στις 40 πόρτες (στη Μεγάλη Βασιλική). Πολλά χρόνια αργότερα θα εμφανισθεί πάλι ο Ναός της Αγία Κυριακής αυτή τη φορά σε μια χαλκογραφία στο Βελιγράδι. Χαράχτηκε στη Βιέννη το 1741 με δαπάνη κάποιου Σερβιώτη. Εικονίζονται οι Άγιοι Θεόδωροι και γύρω-γύρω διάφοροι Άγιοι που είναι ταυτισμένοι με τις Εκκλησίες των Σερβίων. Εκεί είναι και η Αγία Κυριακή. Επίσης είναι και η Αγία Θεοδώρα, που σημαίνει ότι πρέπει να υπήρχε στο Κάστρο κάποιο εκκλησάκι της Αγίας.

Ο παλιότερος κώδικας της Επισκοπής Σερβίων, που σώζεται στο Μητρόπολη , στη Βιβλιοθήκη, στο ιστορικό Αρχείο της Κοζάνης, ο 111, αναφέρεται στην περίοδο 1768-1826. Το 1745 μεταφέρθηκε η Επισκοπή από τα Σέρβια στην Κοζάνη. Πάνω στον κώδικα , στο πρώτο φύλλο υπάρχει μια σημείων: «Εν τη Επισκοπή Σερβίων, εν τη επισυμβάσει εκείσε κατά την νύκτα του Ευαγγελισμού της 25η Μαρτίου του 1757 πυρκαϊά». Αυτό σημαίνει ότι η πρώτη καταστροφή γνωστή σε μας είναι το 1757, όπου καταστρέφονται τα πάντα, γι’ αυτό και δεν υπάρχουν οι παλιότεροι κώδικες. Το Επισκοπείο είχε μεταφερθεί στην περιοχή του Ναού της Αγίας Κυριακής αμέσως μετά την καταστροφή και τον αφορισμό της Πόλης των Σερβίων γύρω στα 1700. Αιτία ο μεγάλος σεισμός του 1695- που ισοπέδωσε τα πάντα και ήταν η αρχή του τέλους για την πόλη των Σερβίων στο Κάστρο. Αμέσως μετά πρέπει να μεταφέρθηκε η Επισκοπή κάτω γιατί το 1730 υπάρχει ενθύμηση σε ένα παλιό βιβλίο για το θάνατο του άρχοντα των Σερβίων και επιτρόπου της Αγία Κυριακή , του Σταμούλη. Δείχνει πολυεθνικά Σέρβια όπου οι Ρωμιοί μαζί με Τούρκους, Εβραίους, Ινδούς ζουν μαζί αρμονικά.

Υπάρχει όμως άλλη πιο ενδιαφέρουσα αναφορά στο Ναό της αγίας Κυριακής . Ένα μνημείο της νεότερης ελληνική λογοτεχνίας, το 1679 τυπώνεται. «Λόγος εγκωμιαστικός ήτοι θρηνητικός στην αιφνίδια μάλλον δε άωρον ταφήν του ευγενεστάτου , ωραιοτάτου και χαριεστάτου νεανίου κυρ Στάμκου Δάκου , από τα Σέρβια, του αδίκως φονευθέντος υπο ανιέρων ληστών» το 1678. Ο Στάμκος Δάκος θάβεται στο προαύλιο της Αγίας Κυριακής.

Η επόμενη αναφορά μας έρχεται το 1811 επί Αλή Πασά. Το 1811 επεκτάθηκε και επισκευάστηκε ο Ναός της Αγίας Κυριακής. Ξέρουμε επίσης ότι μετά την επανάσταση του 1821-22 στα Πιέρια είχε τοποθετηθεί ακόμα η ύπαρξη ξύλινου σημάντρου. Οι Μουσουλμάνοι ενοχλούνταν από το χτύπημα της καμπάνας. Η καμπάνα μπήκε το 1900 με σουλτανικό φιρμάνι. Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως οι Χριστιανοί πανηγύρισαν την καμπάνα.

Φτάνουμε στο 1877, ένα χρόνο πριν την επανάσταση στα Πιέρια, όπου συμβαίνουν τραγικά γεγονότα στη περιοχή. Η Οθωμανική αυτοκρατορία αντιμετωπίζει προβλήματα με τους Ρώσσους. Φοβάται μην ξεκινήσουν κινήσεις στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Χρησιμοποιεί Αλβανούς μισθοφόρους, τους Γκέκηδες.

Στα Σέρβια οι Αλβανοί λεηλατούν τις Εκκλησίες. Πουλούν τα άμφια και τα εκκλησιαστικά βιβλία και αναγκάζουν τον παπα Δημήτρη να τους πλένει για δυο μέρες συνεχώς τα πόδια σε ένδειξη υποταγής. Μετά από συνεχείς επιστολές του Μητροπολίτη Ευγενίου, η τουρκική διοίκηση αναγκάζεται να στείλει Οθωμανούς στρατιώτες για να κυνηγήσουν τους μισθοφόρους. Αυτοί όμως συνεργάζονται μαζί τους και έρχεται δεύτερη πληγή στην περιοχή. Δεν είχαν αφήσει ούτε φορέματα στους κατοίκους. Αυτοί εγκαθίστανται στο Επισκοπείο που είναι δίπλα στην Αγία Κυριακή.

Ο Ευγένιος αναγκάζει την τουρκική διοίκηση να τους βγάλει από το Επισκοπείο, αυτοί δίνουν φωτιά στα πυρομαχικά και παίρνει φωτιά η Αγία Κυριακή και το Επισκοπείο και ότι υπάρχει μέσα. Δύο χρόνια αργότερα ξαναχτίζεται η Αγία Κυριακή το 1879.
 
 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...