Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Ο Άγιος Παΐσιος ανακηρύχθηκε προστάτης των διαβιβαστών του στρατού




Ο Άγιος Παΐσιος ανακηρύχθηκε προστάτης των διαβιβαστών του στρατού

Δημοσιεύθηκε στις: 2 Νοεμβρίου 2017, 18:39
Την ανακήρυξη του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, ως Προστάτη του Στρατιωτικού Σώματος των Διαβιβάσεων, έπειτα από αίτημα της Διευθύνσεως Στρατιωτικών Ιερέων του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης, ενέκρινε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος η οποία συνεδρίασε χθες και σήμερα, υπό την προεδρία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου.


Πηγή: http://www.onlarissa.gr/2017/11/02/o-agios-pa%ce%90sios-anakirychthike-prostatis-ton-diavivaston-tou-stratou/
  Την ανακήρυξη του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, ως Προστάτη του Στρατιωτικού Σώματος των Διαβιβάσεων, έπειτα από αίτημα της Διευθύνσεως Στρατιωτικών Ιερέων του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης, ενέκρινε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος η οποία συνεδρίασε χθες και σήμερα, υπό την προεδρία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου.

Επίσης, αποφάνθηκε θετικά στην πρόταση της Συνοδικής Επιτροπής επί της Κοινωνικής Προνοίας και Ευποιίας για την έκδοση Συνοδικού Εγκυκλίου Σημειώματος «περί υποβολής Απολογισμού των Δαπανών διά την Φιλανθρωπικήν Διακονίαν κατά το έτος 2017 υπό της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος».

 Επιπρόσθετα, η ΔΙΣ έδωσε την έγκρισή της για νέες Ιερές Ακολουθίες και την ανασύσταση παλιών Μονών. Τέλος, σύμφωνα με το ανακοινωθέν που εξεδόθη, ασχολήθηκε με θέματα Μητροπόλεων, εισηγήσεις Συνοδικών Επιτροπών, αποσπάσεις κληρικών και τρέχοντα υπηρεσιακά θέματα.

 ΠΗΓΗ: protothema.gr

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Πώς κατασκευάζονται τα τάματα

Πώς κατασκευάζονται τα τάματα

Ο τεχνίτης Γιάννης Γιαγτζής και τα δώρα των πιστών στους Αγίους



Άγιε μου, Παναγία μου κάνε το θαύμα σου για να γίνει καλά ο άνθρωπός μου, να κάνω ένα παιδί, να είναι καλά ο γιος μου που
θαλασσοδέρνεται, να παντρευτεί η κόρη μου κι εγώ θα σου φέρω ένα ρολόι, ένα δαχτυλίδι, ένα βραχιόλι, ένα τάμα.

Οι πιστοί συχνά πυκνά αποθέτουν χρυσά ή ασημένια τάματα στις εικόνες της Παναγίας ή των Αγίων, θέλοντας μ’ αυτόν τον τρόπο, είτε να «καλοπιάσουν» τον Άγιο να πραγματοποιήσει την επιθυμία τους, είτε να τον ευχαριστήσουν και να του εκδηλώσουν την ευγνωμοσύνη τους για το που εισάκουσε την παράκλησή τους.

Άλλες πάλι φορές το τάξιμο μπορεί να είναι να δώσουν στο παιδί του το όνομα του Αγίου ή να νηστέψουν για παράδειγμα για κάποιο διάστημα.

Όλα αυτά που συνήθως «τάζουν» οι πιστοί και τα αφιερώνουν σε ιερά πρόσωπα της εκκλησίας λέγονται «αναθήματα». Η λέξη προέρχεται από το ρήμα «ανατίθημι» που σημαίνει αναθέτω, εμπιστεύομαι-αφιερώνω.

Οι Άγιοι θέλουν τάματα αλλά ποιος τα κατασκευάζει;


Είναι ελάχιστοι οι τεχνίτες που κατασκευάζουν τάματα στην Ελλάδα. Έχουν απομείνει 3 ή 4 οικογένειες, που κληρονόμησαν την τέχνη από την προηγούμενη γενιά. Ο Γιάννης Γιαγτζής συνεχίζει την παράδοση του πατέρα του, Δημήτρη Γιαγτζή, ο οποίος την είχε κληρονομήσει από τον δικό του πατέρα. Η οικογενειακή επιχείρηση μετράει κοντά 100 χρόνια. Ξεκίνησαν από την Κωνσταντινούπολη και το 1922 μετανάστευσαν στην Αθήνα. Στο εργαστήριό του στο Παγκράτι υπάρχουν καλούπια που είχαν φέρει οι δικοί του από την Κωνσταντινούπολη.

«Η επιχείρηση ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη, από την ελληνική κοινότητα που ήταν εκεί πέρα. Ήταν κάποιοι μπαρμπάδες οι οποίοι φύγανε με τις ανταλλαγές των πληθυσμών και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Ο αδερφός του παππού μου συγκεκριμένα άνοιξε ένα μικρό εργαστήριο στο κέντρο της Αθήνας, και σε αυτό δούλεψε δούλεψε κάποια στιγμή ο πατέρας μου. Δεν ήταν αποκλειστικά τάματα ήταν εργαστήριο χρυσοχοΐας».


Τον ρωτάμε πώς και ασχολήθηκε με τα τάματα και την κατασκευή τους.

«Βοηθούσα πιτσιρικάς. Κάποια στιγμή μετά το στρατό είπαμε να μπω στην επιχείρηση. Δεν έχει και πολλή ζήτηση, είναι και δύσκολο επάγγελμα. Για κάθε παράσταση θα πρέπει να υπάρχει το σωστό καλούπι και ασχολούνται όσοι έχουν κληρονομήσει τα καλούπια και μπορούν να το κάνουν».



«Κάνει ο κόσμος ακόμη τάματα» διερωτόμαστε.

«Ναι, κάνει. Βέβαια το αγοραστικό κοινό μας είναι συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας. Αυτοί που ασχολούνται αποκλειστικά με το τάμα, το βλέπουν σαν αφιέρωμα. Μου έχουν τύχει και άτομα που το βλέπουν σαν ένα είδος λαογραφίας. Ζητάει ο κόσμος τάματα, σε συγκεκριμένες περιόδους ζητάει. Αλλά είναι συγκεκριμένο το αγοραστικό κοινό όπως είπαμε. Ένας νέος 20, 30 ετών ούτε καν το ξέρει τι είναι το τάμα» μας λέει Γιάννης Γιαγτζής που έμαθε την τέχνη από τον πατέρα του.


«Και παλιά κάνανε αναθήματα, κάνανε τάματα κλπ. Και το κερί ουσιαστικά ένα τάμα είναι. Τι είναι το τάμα; Είναι προσφορά. Προσφέρω κάπου που πιστεύω, προσφέρω ένα αντικείμενο πολύτιμο για μένα. Το πρώτο πράγμα που θα αναρωτηθεί κανείς είναι "δηλαδή ο άγιος περιμένει να του κάνεις χρυσό 9 καράτια ή περιμένει δαχτυλίδι κλπ;" "δηλαδή εάν δεν του κάνεις θα παρεξηγηθεί;" Όχι. Η προσφορά είναι από σένα, προσφέρεις κάτι που είναι ακριβό για σένα. Όταν φτιάχνανε ένα ναό, ένα μεγαλοπρεπή και πανάκριβο ναό, δεν το κάνανε με την έννοια ότι το θέλει ο Θεός για να το αποτιμήσει. Είναι η προσφορά η δική σου. Είτε σαν ευχαριστώ, είτε σαν παράκληση. Αυτό είναι η ουσία του τάματος. Τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω. Κουβαλάει πάνω του το ευχαριστώ ή την παράκληση. Υπάρχει τάμα που γράφει "ευχαριστώ", σε ευχαριστώ δηλαδή για κάτι που μου συνέβη. Προσφέρω προς τα εκεί που πιστεύω, προσφέρω ένα γεύμα κι αυτό τάμα είναι».


Τι του ζητάνε όμως συνήθως...

«Το πιο κοινότυπο είναι είτε κάποιο μέλος του σώματος επειδή κάποιος έχει ένα πρόβλημα υγείας ή έγινε καλά, αλλά κι ένα ολόκληρο σώμα, έναν άντρα, μία γυναίκα, ένα παιδάκι που γεννήθηκε και οτιδήποτε άλλο μπορείς να φανταστείς, όπως ένα αυτοκίνητο, ένα φορτηγό, μία μηχανή, μου έχουν ζητήσει ένα ναύτη.


Για παράδειγμα κάποιος που είναι ταξιτζής ή οδηγός φορτηγού μου ζητάει ένα τάμα για να πάει καλά η δουλειά του ή να μην χειροτερέψει».

«Το τάμα είναι η προσφορά. Δεν υπάρχουν άγια τάματα, ούτε θαυματουργά ούτε σημαίνει ότι αν κάνεις τάμα είσαι καλός, εάν δεν κάνεις δεν είσαι. Εδώ ξεφεύγει το πράγμα. Προσφέρω κάτι πολύτιμο για μένα, αυτή είναι η έννοια του τάματος, όπως προσφέρεις ένα γεύμα μία λαμπάδα, ένα τάμα, μία εικόνα. Οτιδήποτε άλλο ξεφεύγει από την έννοια του τάματος και γίνεται εντελώς ειδωλολατρικό».

Πρέπει να πιστεύεις για να κάνεις αυτή τη δουλειά; Να είσαι αυτό που λέμε θρήσκος;


«Όταν είσαι και εντελώς αντίθετος πιστεύω ότι και από αντίδραση δεν θα το κάνεις. Όσοι κάνουν αυτή τη δουλειά είναι κάπου στη μέση. Είναι προς το θρήσκοι, θα έλεγα. Κατά βάση όμως αυτός που φτιάχνει τάματα είναι κατασκευαστής, είναι έμπορος. Δεν πρέπει να μπερδεύεις το ένα με το άλλο. Βέβαια, όλοι μπορούμε να πούμε "σιγά μην κάτσω να κάνω εγώ τάμα" και σε κάποια φάση της ζωής σου που περνάς μία δυσκολία μπορεί να τα βάλεις με την τύχη σου. Σε όλους έχει λίγο πολύ συμβεί.

Ο σκοπός είναι να αφιερώσεις κάτι σε κάτι που πιστεύεις, δεν σημαίνει κατά ανάγκη να περιμένεις ότι θα γίνει κάτι. Οι άνθρωποι που κάνουν τάματα στους Αγίους αντλούν δύναμη από αυτά».





πηγή

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Παροιμιών 6,( 16-19)
Είν' έξι πράγματα που μισεί ο Κύριος ,μάλιστα εφτά που είναι αδύνατο να τ'ανεχθεί:
Μάτια αλαζονικά,
χέρια που αθώο χύνουν αίμα
μυαλό που μηχανεύεται σχέδια
αμαρτωλά·
πόδια που τρέχουν στο κακό,
μάρτυρα ψεύτη που διαδίδει ψέματα,
κι εκείνον που διχόνιες σπέρνει
ανάμεσα στους ανθρώπους

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ – 29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

imsk.gr
ΚΥΡΙΑΚΗ  Ζ´  ΛΟΥΚΑ
(Λκ. η΄ 41-56)

Εἶναι ἀλήθεια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὅτι πολλὲς φορὲς στὴ ζωὴ μας ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ καταστάσεις, οἱ ὁποῖες μᾶς ξεπερνοῦν, μὲ καταστάσεις ἀκατανόητες καὶ κυρίως ἄδικες γιὰ τὴν πεπερασμένη λογική μας. Γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἀφήνουν βαθιὲς πληγὲς στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, ὅπως μία ἀπώλεια ἢ μία μακροχρόνια ἀσθένεια. Ἂν καὶ οἱ περιπτώσεις εἶναι διαφορετικὲς ὡστόσο τὸ ζητούμενο παραμένει διαχρονικὰ τὸ ἴδιο καὶ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ ὀφείλουμε νὰ δείχνουμε στὸ πρόσωπο τοῦ ζωοδότη Κυρίου μας, Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ κοινὴ συνισταμένη τῶν δύο ἐξιστορούμενων θαυμάτων τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς βρίσκεται ἀκριβῶς σ’ αὐτὴν τὴν πίστη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ δείχνουν καὶ ὁ Ἰάειρος καὶ ἡ αἱμορροοῦσα γυνὴ πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ.
Ἀπὸ τὴ μία ὁ Ἰάειρος, ὁ ἀρχισυνάγωγος, δὲν διστάζει νὰ ἀφήσει στὴν ἄκρη ὅλες τὶς προκαταλήψεις τῶν ὁμοθρήσκων του γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. Δὲν διστάζει ἀκόμη νὰ ἐγκαταλείψει τὰ στεγανὰ ποὺ ἐπέβαλλε ἡ θέση του καὶ τοὺς κοινωνικοὺς φραγμοὺς ποὺ πιθανότατα ἔθεταν ἡ ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀξιώματός του καὶ τὰ σχόλια τῶν οἰκείων του, γιὰ νὰ ἀπευθύνει θερμὴ παράκληση πρὸς τὸν Ἰησοῦ καὶ νὰ σώσει τὴν ἑτοιμοθάνατη κόρη του. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ αἱμορροοῦσα γυνὴ, ἡ ὁποία γιὰ δώδεκα χρόνια πάσχει ἀπὸ αἱμορραγία, δείχνει τὴν πίστη της στὸν Ἰησοῦ ἀκουμπώντας ἁπλὰ τὸ ἱμάτιό Του, σίγουρη ὅτι θὰ βρεῖ τὴν θεραπεία της.
Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις φαίνεται ξεκάθαρα ἡ τυραννία ποὺ ἀσκεῖ τὸ κακὸ πάνω στὸν ἄνθρωπο ἀλλὰ ταυτόχρονα γίνεται ἀδιαμφισβήτητο ὅτι ὁ Χριστὸς «ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι». Ὁ Ἰησοῦς συναντᾶ τὸν ἄνθρωπο μέσα στὴν τραγικὴ καθημερινότητα τῆς πεπτωκυίας φύσης του μὲ σκοπὸ νὰ τὸν σώσει. Ὁ Κύριος, γνωρίζοντας τὴν θεραπευτικὴ δύναμη ποὺ μετέδωσε στὴν γυναίκα, τὴν ἀναζητᾶ, γιὰ νὰ τὴν βγάλει ἀπὸ τὴν ἀνωνυμία τοῦ πλήθους καὶ νὰ τὴν φέρει σὲ μία πρόσωπο πρὸς πρόσωπο συνάντηση μαζί Του. Καὶ ἐνῶ ἡ ἴδια φοβᾶται καὶ κρύβεται, ὁ Κύριος ἐπαινεῖ τὴν πίστη της. Ἀντὶ ἐπιπλήξεως τὴν προσφωνεῖ «θύγατερ» καὶ τὴν ἐντάσσει ἔτσι στὴν νέα οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ, ποὺ κοινὸ γνώρισμα τῶν μελῶν της εἶναι ἡ πίστη καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ θείου θελήματος.
Αὐτὸ τὸ τελευταῖο στὴν περίπτωση τοῦ Ἰαείρου γίνεται ἀκόμη πιὸ ἔντονο. Τὰ πράγματα φαινομενικὰ παίρνουν μία δυσάρεστη τροπή, ἀφοῦ ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου ἀναγγέλλουν ὅτι τὸ κορίτσι ἔχει ἤδη πεθάνει. Ὁ Κύριος, ὅμως, δείχνοντας τὴν κυριαρχικὴ ἐξουσία ποὺ ἔχει πάνω στὴν ἀσθένεια καὶ στὸν θάνατο, ὡς ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς, ἀπευθύνεται στὸν Ἰάειρο καὶ τοῦ λέει: «Μὴ φοβοῦ, μόνο πίστευε». Ἀπὸ τὴ μία ἐνισχύει τὸν ταλαίπωρο πατέρα στὸ ἄκουσμα τῆς θλιβερῆς ἀγγελίας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη θυμίζει ὅτι λίγο νωρίτερα ἡ θεραπεία τῆς γυναίκας ἦταν συνέπεια τῆς πίστης. Ἔτσι, σὲ λίγο ὁ Ἰησοῦς, ὡς ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, κρατώντας τὴν κόρη ἀπὸ τὸ χέρι τὴν προστάζει νὰ σηκωθεῖ· «ἡ παῖς, ἐγείρου». Καὶ ἡ προσταγὴ πραγματοποιεῖται ἀμέσως.
Ἂς ἔλθουμε ὅμως στὴ δική μας συμπεριφορά. Πῶς ἄραγε ἀντιμετωπίζουμε τὴν εἴδηση τῆς ἀρχῆς μίας μακροχρόνιας ἀσθένειας; Πῶς ἄραγε στεκόμαστε ἀπέναντι στὸ τρομακτικὸ γεγονὸς τοῦ θανάτου; Δυστυχῶς τὶς περισσότερες φορὲς μὲ τὴν συμπεριφορὰ μας ἀποδεικνύουμε τὴν ἀπιστία μας. Μοιάζουμε μὲ τοὺς συγγενεῖς καὶ τοὺς φίλους τοῦ Ἰαείρου, οἱ ὁποῖοι εἰρωνεύτηκαν τὸν Χριστό, ὅταν βεβαίωνε ὅτι ἡ κόρη τοῦ ἀρχισυναγώγου «οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει». Ἔτσι καὶ ἐμεῖς. Ἀπιστοῦμε στὴν ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας ὅτι ὁ Κύριός μας, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ διώξει τὴν ἀσθένεια, τὸν πόνο καὶ τὸν θάνατο, ὥστε νὰ ἀποκαταστήσει τὸν ἄνθρωπο στὸ «ἀρχαῖον κάλλος».
Ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, δημιούργησε ἐξαρχῆς ἕναν κόσμο θείας ἀγάπης, χωρὶς πόνο, φθορὰ καὶ θάνατο. Ὅμως αὐτὸ τὸ κάλλος ἀμαυρώθηκε ἀπὸ τὴν παρακοὴ τῶν πρωτοπλάστων μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἰσχωρήσει στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος. Τὰ θαύματα, ὅμως, ποὺ ἐπιτέλεσε ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἐπίγεια δράση Του ἀλλὰ καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦνται καὶ σήμερα στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ τοὺς ὁδοδεῖκτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ παρατηρητήρια, μέσα ἀπὸ τὰ ὁποία ὁ Θεὸς μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ ἀτενίζουμε αὐτὸν τὸν καινούριο κόσμο ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκε, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀφθαρσίας ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἀπουσιάζει ἡ ἀπειλὴ τοῦ θανάτου. Καὶ τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι αὐτὸς ὁ κόσμος εἶναι ἤδη μία πραγματικότητα ποὺ ἀρχίζει στὸ παρὸν καὶ θὰ ὁλοκληρωθεῖ ὅταν οἱ χριστιανοὶ ἀκολουθώντας μὲ πίστη τὸν Ἰησοῦ φθάσουν στὸ τέρμα, ἐκεῖ ὅπου ὁ Χριστὸς εἶναι «τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι». Ἀμήν.


π. Α.Κ.Γ.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα Κυριακή 29-10-2017

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 41 - 56
41 καὶ ἰδοὺ ἦλθεν ἀνὴρ ᾧ ὄνομα Ἰάειρος, καὶ οὗτος ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, 42 ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα καὶ αὕτη ἀπέθνῃσκεν. Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. 43 καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ’ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, 44 προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. 45 καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; 46 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ. 47 ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι’ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. 48 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. 49 Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι Τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. 50 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. 51 ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ Ἰωάννην καὶ Ἰάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. 52 ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. 53 καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. 54 αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· Ἡ παῖς, ἐγείρου. 55 καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. 56 καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς· ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.

 Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 41 - 56
41 Και ιδού, ήλθε κάποιος άνθρωπος, ονόματι Ιάρειος, ο οποίος ήτο και άρχων της συναγωγής. Και αφού έπεσεν εις τα πόδια του Ιησού, τον παρακαλούσε να μεταβή στο σπίτι του, 42 διότι η μονογενής κόρη, την οποίαν είχε, δώδεκα περίπου ετών, ήτο ετοιμοθάνατος. Καθώς δε ο Ιησούς επήγαινεν στο σπίτι του Ιαείρου, τα πλήθη τον επίεζαν με τον συνωστισμόν των. 43 Και μια γυναίκα, που από δώδεκα έτη υπέφερε από αιμοραγίαν και η οποία είχε εξοδέψει όλην την περιουσίαν της εις ιατρούς, χωρίς να μπορέση να θεραπευθή από κανένα, 44 επλησίασε πίσω από τον Ιησούν, ήγγισε την άκρη από το ιμάτιόν του και αμέσως εσταμάτησε η αιμοραγία της. 45 Και είπεν ο Ιησούς· “ποιός είναι αυτός, που με ήγγισε;” Επειδή δε όλοι ηρνούντο, είπεν ο Πετρος και οι μαθηταί που ήσαν μαζή του· “διδάσκαλε, τα πλήθη σε στενοχωρούν και σε πιέζουν ολόγυρα και συ λέγεις ποιός με ήγγισε;” 46 Ο δε Ιησούς είπε· “κάποιος με ήγγισε. Διότι εγώ κατάλαβα ότι δύναμις θαυματουργική εβγήκε από εμέ”. 47 Η δε γυναίκα, όταν είδε ότι δεν εξέφυγε από την προσοχήν του Ιησού, τρέμουσα από φόβον και ευλάβειαν ήλθε, έπεσε γονατιστή εμπρός του και διηγήθηκε εις αυτόν και εμπρός εις όλον το πλήθος την αιτίαν, δια την οποίαν τον ήγγισεν, όπως επίσης και το γεγονός, ότι εθεραπεύθηκε αμέσως. 48 Ο δε Ιησούς της είπε· “θάρρος, κόρη μου, η πίστις σου σε έχει σώσει· πήγαινε ειρηνική και χαρούμενη, χωρίς την ανησυχίαν και την θλίψιν που είχες προηγουμένως από την ασθένειάν σου”. 49 Ενώ δε αυτός ακόμη ωμιλούσε, έρχεται κάποιος από το σπίτι του αρχισυναγώγου λέγων εις αυτόν, ότι “πέθανε η κόρη σου, μη ενοχλείς και μη βάζεις εις κόπον τον διδάσκαλον”. 50 Ο Ιησούς όμως, όταν ήκουσε την είδησιν, είπεν στον αρχισυνάγωγον· “μη φοβείσαι, μόνον πίστευε και θα σωθή η κόρη σου”. 51 Οταν δε ήλθε στο σπίτι, δεν αφήκε κανένα να μπη, ει μη μόνον τον Πετρον και τον Ιωάννην και τον Ιάκωβον και τον πατέρα της κόρης και την μητέρα. 52 Εκλαιαν δε όλοι και οδυρόμενοι εκτυπούσαν τας κεφαλάς και τα στήθη των δια την νεκράν. Ο δε Ιησούς είπε· “μη κλαίετε· δεν απέθανε, αλλά κοιμάται”. 53 Και τον περιγελούσαν, διότι ήξευραν καλά, ότι η κόρη είχε πεθάνει. 54 Αυτός όμως έβγαλε όλους έξω, επιασε το χέρι της και εφώναξε λέγων· “Κορη, σήκω επάνω”. 55 Και αμέσως η ψυχή της επέστρεψε στο σώμα και αναστήθηκε· και ο Ιησούς διέταξε να της δώσουν να φάγη, δια να αναλάβη τελείως από την εξάντλησιν της ασθενείας που την οδήγησε στον θάνατον. 56 Και έμειναν εκστατικοί και κατάπληκτοι οι γονείς αυτής. Ο δε Ιησούς παρήγγειλε εις αυτούς, να μη είπουν εις κανένα το γεγονός.

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακή 29 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Β´ 16 - 20
16 εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. 17 Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο. 18 εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. 19 ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. 20 Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

   Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Β´ 16 - 20
16 Επειδή όμως εγνωρίσαμεν καλά ότι ο άνθρωπος δεν γίνεται δίκαιος, δεν αποκτά την δικαίωσιν ενώπιον του Θεού από τας τυπικάς διατάξστου μωσαϊκού Νομου, αλλά μόνον δια της φωτισμένης ενεργείας και ενεργού πίστεως στον Ιησούν Χριστόν, και ημείς επιστεύσαμεν στον Χριστόν Ιησούν, δια να γίνωμεν δίκαιοι από την πίστιν και με την πίστιν στον Χριστόν και όχι από τα έργα του μωσαϊκού Νομου. Διότι, όπως άλλωστε έχει γραφή και εις την Παλαιάν Διαθήκην, “δεν θα δικαιωθή ποτέ κανείς από τα έργα του Νομου”. 17 Εάν δε ημείς, αφήσαντες τον Νομον και ζητούντες να επιτύχωμεν την δικαίωσίν μας δια της πίστεως και επικοινωνίας μας με τον Ιησούν Χριστόν, ευρεθήκαμεν στο κεφαλαιώδες αυτό θέμα αμαρτωλοί, τότε έρχεται στο στόμα το παράλογον ερώτημα· άρα γε ο Χριστός που μας εκάλεσεν εις αυτόν τον δρόμον, μας ηπάτησε και είναι υπηρέτης αμαρτίας; Μη γένοιτο να σκεφθώμεν ποτέ τέτοιαν βλασφημίαν. 18 Διότι, εάν εκείνα τα οποία έχω καταργήσει ως άχρηστα, δηλαδή τα τυπικά έργα του μωσαϊκού Νομου, αυτά πάλιν επαναφέρω εις την ισχύν και τα τηρώ, αποδεικνύω τον ευατόν μου παραβάτην, διότι έτσι ομολογώ, ότι η προηγουμένη παραμέλησις των τυπικών διατάξεων του Νομου ήτο αμαρτία. 19 Αυτό όμως δεν είναι αληθινό, διότι εγώ δια του Νομου, τον οποίον κατήργησα και ο οποίος καταδικάζει εις θάνατον κάθε παραβάτην, έχω πλέον αποθάνει δι' αυτόν, δια να ζήσω πλέον εν τω Θεώ, χάρις εις την πίστιν μου προς τον Χριστόν. 20 Εγώ έχω σταυρωθή μαζή με τον Χριστόν και δεν ζω πλέον εγώ, ο παλαιός φυσικός άνθρωπος, αλλά ζη μέσα μου ο Χριστός. Αυτήν δε την ζωήν που ζω μέσα στο σώμα μου τώρα, την ζω με την χάριν και την δύναμιν της πίστεως στον Υιόν του Θεού, ο οποίος με έχει αγαπήσει και παρέδωκε τον ευατόν του εις σταυρικόν θάνατον, δια την σωτηρίαν μου.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...