Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Ιερές Ακολουθίες στην Ιερά Μονή Παναγίας Ζιδανίου

Ιερά Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης

Εν όψει της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου τελούνται στην Ιερά Μονή της Παναγίας Ζιδανίου Ιερές Παρακλήσεις, κάθε απόγευμα στις 6.
Την Τρίτη 11 Αυγούστου 2015, και ώρα 8.30 μ.μ., θα τελεστεί Ιερά Αγρυπνία προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης κ. Παύλου.
Επίσης, το διήμερο 14 & 15 Αυγούστου θα τελεστούν Πανηγυρικός Εσπερινός στις 6.00 μ.μ. και την επομένη Όρθρος & Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.


Από την Ιερά Μητρόπολη

Πρόγραμμα Ιεράς Πανηγύρεως Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Ταύρου

Ο Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ταύρου πανηγυρίζει το Σαββάτο 15 Αυγούστου.
 Η Παρουσία σας, θα ήταν ιδιαίτερη τιμή & χαρά στις εορταστικές εκδηλώσεις που θα γίνουν, σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα.

Παραμονή, Παρασκευή 14 Αυγούστου
Ώρα 7:00 μ.μ.  Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, μετ'αρτοκλασίας και επικαίρου Θείου Κηρύγματος

Ανήμερα, Σαββάτο 15 Αυγούστου
Ώρα 7:00 π.μ.  Όρθρος
Ώρα 8:30 π.μ.  Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία
Ώρα 7:00 μ.μ.  Εόρτιος Εσπερινός και Εγκώμια εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον
Ώρα 8:15 μ.μ.  Περιφορά Ιερού Επιταφίου του Πανάχραντου Σώματος της Θεοτόκου δια μέσου των οδών της Ενορίας μας

Συγκοινωνίες
Ηλεκτρικός Σταθμός Ελευθέριος Βενιζέλος-Ταύρος
Λεωφορείο 850 Κάτω Πετράλωνα-Στάσις στον Ι.Ν. από οδό Αθηνάς
Λεωφορείο 049 Αθήνα-Πειραιά Στάσις Ταύρος
Λεωφορείο 815 Γουδή-Ταύρος Στάσις Ταύρος

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ- 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015


Ιερά Μητόπολις Σερβίων και Κοζάνης

(Ματθ. ιζ΄ 14-23)
«Κύριε, ἐλέησόν μου τόν υἱόν»
Ἀγαπητοί ἀδελφοί, ὅσοι ἔχουν παιδιά μποροῦν νά καταλάβουν τόν πόνο ἐκείνου τοῦ πατέρα, πού πλησίασε τόν Ἰησοῦ Χριστό καί τόν παρακάλεσε γιά τό ἄρρωστο παιδί του. Μιά ἀρρώστια τοῦ παιδιοῦ εἶναι πάντα μεγάλη δοκιμασία γιά τούς γονεῖς, καί μάλιστα ὅταν ἡ ἀρρώστια εἶναι ἀνίατη. Ὁ πατέρας, γιά τόν ὁποῖο λέει τό σημερινό Εὐαγγέλιο, δέν παρέλειψε νά περιγράψει τήν τραγική εἰκόνα τοῦ παιδιοῦ του, πού συχνά ἔβλεπαν τά μάτια του· «σεληνιάζεται καί κακῶς πάσχει· πολλάκις πίπτει εἰς τό πῦρ καί πολλάκις εἰς τό ὕδωρ»· σεληνιάζεται καί βασανίζεται πολύ· πολλές φορές πέφτει στή φωτιά καί πολλές φορές στό νερό. Μιά τέτοια εἰκόνα εἶναι σπαραγμός καί μαχαίρι στίς καρδιές τῶν γονέων.  Καταλαβαίνουμε λοιπόν μέ τί καημό καί μέ ποιά ἐλπίδα ὁ πατέρας ἔφερε τό ἄρρωστο παιδί του στόν Ἰησοῦ Χριστό, καί μέ τί πόνο μέσα του καί μέ τί τόνο στή φωνή του εἶπε τό «Κύριε, ἐλέησόν μου τόν υἱόν». Κύριε, λυπήσου το παιδί μου. Τό παράδειγμα αὐτοῦ τοῦ πατέρα μᾶς δίνει ἀφορμή νά μιλήσουμε σήμερα γιά τούς γονεῖς καί γιά τά παιδιά τους.
Ἡ μεγάλη τιμή, πού ἔδωκε ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο, εἶναι ὅτι τόν κάλεσε συνεργό του στό μεγάλο καί δημιουργικό ἔργο τῆς διαδοχῆς τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων ἀπάνω στή γῆ. Κανένα ἀπό τά ἔργα τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι τόσο ἱερό καί σπουδαῖο, ὅσο ἡ γέννηση παιδιῶν. Ἡ «ἔννομος συζυγία καί ἡ ἐξ αὐτῆς παιδοποιΐα», καθώς τό ἀκοῦμε στήν ἀκολουθία τοῦ Γάμου, ὄχι μόνο εἶναι θεῖο θέλημα, ἀλλά καί μέγιστη τιμή καί εὐλογία τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία εὔχεται στούς νυμφίους, στήν ὥρα τῆς ἱερῆς ἀκολουθίας τοῦ Γάμου «καρπόν κοιλίας», «τήν ἐπί τέκνοις χάριν» καί «εὐτεκνίας ἀπόλαυσιν». Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα νά πλάσει τή γυναῖκα, ὁ Θεός εἶπε: «Οὐ καλόν εἶναι τόν ἄνθρωπον μόνον ἐπί τῆς γῆς· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθόν κατ’ αὐτόν»· δέν εἶναι καλό πρᾶγμα νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος μόνος ἀπάνω στή γῆ· ἄς κάμωμεν σ’ αὐτόν βοηθό, ὅμοιο μέ αὐτόν. Ἔτσι μέ τό γάμο ἁρμόζεται ἡ γυναῖκα μέ τόν ἄνδρα, «εἰς βοήθειαν καί διαδοχήν τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων»· γιά νά βοηθᾶνε ὁ ἕνας τόν ἄλλο καί νά συνεχίζεται τό ἀνθρώπινο γένος.
Λένε γιά τό Λεωνίδη τόν πατέρα τοῦ Ὠριγένη πώς, ὅταν ὁ Ὠριγένης ἦταν νήπιο στήν κούνια, πήγαινε κρυφά, ὅταν κοιμότανε, καί τόν φιλοῦσε στό στῆθος· αἰσθανότανε ὁ πατέρας κι ἔβλεπε σ’ ἐκεῖνο τό νήπιο τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ μέσα στό σπίτι του. Πραγματικά τά παιδιά εἶναι ἡ εὐλογία καί ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ στήν οἰκογένεια. Οἱ φροντίδες καί οἱ κόποι γι’ αὐτά εἶναι ἡ χαρά τῶν γονέων τους. Ἡ μητέρα, ὅταν ἔρθῃ ἡ ὥρα νά γεννήσει, ἔχει λύπη· κυριεύεται ἀπό φόβο καί ἀγωνία, δοκιμάζει πόνους μεγάλους, ὥστε κάθε μεγάλος σωματικός πόνος νά παραβάλλεται μέ «ὠδῖνας τικτούσης», μέ πόνους πού ὑποφέρει ἡ γυναῖκα ὅταν γεννᾶ. Ἀλλά μόλις γεννήσει τό παιδί, «οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως διά τήν χαράν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τόν κόσμον»· ἡ χαρά πού αἰσθάνεται ἡ μητέρα μόλις γεννήσει τό παιδί, τήν κάνει νά ξεχάσει κάθε θλίψη καί κάθε πόνο. Γεννήθηκε ἄνθρωπος στόν κόσμο! Τί άλλο παραπάνω ἀπ’ αὐτό; Ἕνας νέος ἄνθρωπος ἦρθε στό σπίτι, ἕνα καινούριο μέλος προστέθηκε στήν οἰκογένεια· μιά ἔμψυχη ὕπαρξη, ἕνα πρόσωπο, μέ τή θέση του στόν κόσμο καί τά δικαιώματά του, μέ τήν εὐθύνη του καί τόν προορισμό του.
Ἀλλά τά παιδιά δέν εἶναι μόνο ἡ χαρά τῶν γονέων τους, εἶναι κι ἡ ἐλπίδα κι ἡ προσδοκία τους. Γιά τά παιδιά τους οἱ γονεῖς κάνουν ὄνειρα καί στά παιδιά τους ἀκουμπᾶνε τόν ἑαυτό τους. Ὅταν ἐκεῖνοι θά γεράσουν, αὐτά θά τούς κρατήσουν, αὐτά θά τούς στηρίξουν, αὐτά θά τούς περιθάλψουν, αὐτά θά τούς τιμήσουν, αὐτά θά τούς κλείσουν τά μάτια. Λένε γιά τούς πελαργούς πώς ἀνοίγουν τήν πλευρά τους καί ποτίζουν μέ τό αἷμα τους τά μικρά πουλιά τους. Ὕστερα τά παιδιά τους αὐτά, ὡδηγημένα ἀπό αἴσθημα πού ὁ Θεός ἔβαλε φυσικά μέσα τους, ὅταν γεράσουν οἱ γονεῖς τους καί πέσουν τά φτερά τους, μαζεύονται γύρω τους καί τούς σκεπάζουν καί τούς ζεσταίνουν μέ τά δικά τους φτερά, τούς φέρνουν τροφή καί στά μεγάλα τους ταξίδια τούς σηκώνουν στή ράχη τους. Ἀπό αὐτό ὑπάρχει στήν ἑλληνική γλῶσσα ἡ λέξη «ἀντιπελάργησις», πού σημαίνει τήν ἀνταπόδοση τῆς εὐεργεσίας ἀπό τά παιδιά στούς γονεῖς, καί γενικά τήν ἀνταπόδοση κάθε εὐεργεσίας σέ κάθε ἄνθρωπο.
Μά τά παιδιά γιά τούς γονεῖς δέν εἶναι μόνο χαρά καί προσδοκία, εἶναι καί εὐθύνη καί χρέος, πού ἔχουν οἱ γονεῖς γι’ αὐτά. Γιατί δέν εἶναι ἀρκετό οἱ γονεῖς νά φέρουν παιδιά στόν κόσμο, καί δέν φτάνει μόνο νά τά θρέψουν καί τά μεγαλώσουν, μά πρέπει καί τά ἀναθρέψουν· οἱ χριστιανοί γονεῖς, σύμφωνα μέ τήν παραγγελία τοῦ Ἀποστόλου, νά ἀναθρέψουν τά παιδιά τους «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Οἱ γονεῖς εἶναι οἱ φυσικοί προστάτες πρῶτα τῆς σωματικῆς ὑγείας τῶν παιδιῶν τους. Περισσότερο ἀπό τά ἄλλα ζῶα ὁ ἄνθρωπος γεννιέται γυμνός καί ἄοπλος, καί χρειάζονται πολλά χρόνια γιά νά ἀνδρωθεῖ καί νά μπορεῖ νά προστατέψει καί να συντηρήσει τόν ἑαυτό του. Τό σῶμα εἶναι ἡ βάση τῆς φυσικῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου σέ τοῦτο τόν κόσμο καί οἱ γονεῖς ἔχουν χρέος νά φροντίσουν γιά τή σωματική ὑγεία τῶν παιδιῶν τους, καί πρίν νά τά γεννήσουν κι ὅταν θά τά φέρουν στόν κόσμο. Ἡ τροφή καί ἡ ἐνδυμασία καί ἡ ἄλλη φροντίδα γιά τή σωματική ὑγεία τῶν παιδιῶν εἶναι ἱερό χρέος τῶν γονέων, πού δέν μποροῦν νά ἔχουν λιγώτερη στοργή ἀπό κείνη πού ἔχουν τά ζῶα πρός τά νεογνά τους. Εἶναι πραγματικά συγκινητικός καί πολύ διδακτικός ὁ τρόπος, μέ τόν ὁποῖο τά τετράποδα καί τά πουλιά φροντίζουν γιά τήν τροφή καί τήν προστασία τῶν παιδιῶν τους.
Ἕνα ἀπό τά ἁγιώτερα αἰσθήματα στόν κόσμο εἶναι ἡ μητρότητα. Οὔτε μποροῦμε νά περιγράψουμε τί αἰσθάνεται ἡ μητέρα, ὅταν ἐννιά μῆνες κυοφορεῖ μέσα της κι ὅταν ὕστερα κρατάει στούς κόλπους της καί θηλάζει τό παιδί της, ὅταν θυσιάζεται καί δίνει τή ζωή της γιά τή ζωή τοῦ παιδιοῦ της. Αὐτό μόνο μία μητέρα τό ξέρει καί μπορεῖ νά τό περιγράψει. Ἀλλά περισσότερο ἀπό τή φυσική ζωή εἶναι ἡ ψυχή τοῦ παιδιοῦ καί περισσότερο ἀπό τήν ἔγνοια γιά τήν τροφή ἤ, γιά νά τό ποῦμε μετριώτερα, ἴση μέ αὐτή εἶναι ἡ φροντίδα γιά τήν ἀνατροφή τοῦ παιδιοῦ. Ἡ ἀνατροφή τῶν παιδιῶν εἶναι μέγα καί δύσκολο ἔργο· ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει πώς εἶναι «τέχνη τεχνῶν καί ἐπιστήμη ἐπιστημῶν». Καί, καθώς τό εἴπαμε, αὐτό εἶναι χρέος μά καί δικαίωμα τῶν γονέων· κανένας δέν μπορεῖ νά ὑποκατασταθεῖ στό δικαίωμά τους αὐτό. Μέσα στό σπίτι πού γεννήθηκε, μέσα στήν οἰκογένεια ἀνατρέφεται ὁ ἄνθρωπος καί, καθώς λένε οἱ παιδαγωγοί, ὁ καθένας γίνεται ὅ,τι θά γίνει κοντά στούς γονεῖς του μέσα στά πέντε πρῶτα χρόνια. Χωρίς αὐτή τήν ἀνατροφή, εἶναι μάταιος ὁ κόπος τῶν γονέων μόνο γιά τή σωματική ὑγεία τῶν παιδιῶν τους καί νά ἐξασφαλίσουν σ’ αὐτά γιά τή ζωή τούς μόνο ὑλικά ἀγαθά.
Οἱ γονεῖς ἔχουν χρέος νά φροντίσουν γιά τήν παιδεία καί γιά τήν ἐπαγγελματική ἀποκατάσταση τῶν παιδιῶν τους, ἀλλά πρίν ἀπό αὐτά καί μαζί μέ αὐτά νά τά ἀναθρέψουν μέσα στό σπίτι μέ τό λόγο καί μέ τό παράδειγμά τους. Μάλιστα ἡ μητέρα ἔχει τό μέγα προνόμιο, μαζί μέ τό γάλα καί τό αἷμα της, νά ποτίσει τό παιδί της μέ τήν εὐσέβεια καί τό φόβο τοῦ Θεοῦ. Γιατί ἐκεῖνο, πού ὅταν λείπει οἱ ἄνθρωποι χάνουν τόν ἑαυτό τους καί τόν προορισμό τους, εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Ἔχουμε πλεῖστα παραδείγματα, ὅπου μεγάλοι ἄνδρες καί ἅγιοι της Ἐκκλησίας ὅ,τι ἔγιναν τό χρωστοῦσαν στίς μητέρες τους καί στήν ἀνατροφή πού πῆραν μέσα στήν οἰκογένειά τους. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, πού ἀκριβῶς ὅ,τι ἦταν τό χρωστοῦσε στή μητέρα του λέει τά ἑξῆς: «… ὁ λόγος, γιά τόν ὁποῖο ἡ κακία τοῦ κόσμου εἶναι δυσκολοξερίζωτη, εἶναι γιατί κανένας δέν φροντίζει γιά τά παιδιά του… Δέν παύω νά σᾶς προτρέπω καί νά σᾶς παρακαλῶ καί νά σᾶς ἐξορκίζω· πρίν ἀπ’ ὅλα δῶστε καλή ἀνατροφή στά παιδιά σας».
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τό θέμα τοῦ κηρύγματός μας σήμερα εἶναι ἀπό τά πιό σπουδαία καί κρίσιμα θέματα κάθε καιροῦ. Ἄς τελειώσουμε ὅμως γιά σήμερα κι ἄς ξαναφέρουμε στή σκέψη μας τόν πατέρα τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου, πού πῆρε τό ἄρρωστο παιδί καί τό πῆγε στόν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι «ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος», πού γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων γεννήθηκε «παιδίον νέον» καί κρατήθηκε στίς ἀγκάλες κι ἀνατράφηκε στά χέρια τῆς γυναίκας καί μητέρας, πού ἡ Ἐκκλησία τήν ὀνόμασε Παναγία καί Θεοτόκο. Κάθε μητέρα καί κάθε πατέρας, μέσα στούς τόσους κινδύνους πού διατρέχουν τά παιδιά σήμερα, ὀφείλει νά πάρει τό παιδί του καί νά ζητήσει τήν προστασία καί τήν προτροπή του κοντά στόν Ἰησοῦ Χριστό, μέ τά ἴδια ἐκεῖνα λόγια· «Κύριε, ἐλέησόν μου τόν υἱόν». Ἀμήν.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

Τα 15 μυστικά των επιτυχημένων ανθρώπων


Τι κάνουν και τι αποφεύγουν στη ζωή τους

Η συγκέντρωση και οι στόχοι κρατούν το «κλειδί» της επιτυχίας και της ευτυχίας στη ζωή.
Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι στον πλανήτη είναι και οι πιο... συγκεντρωμένοι.
Δίνουν μεγάλη βαρύτητα και προσοχή στο παρόν και αυτή τους η συνήθεια τους κάνει να παραμένουν εξαιρετικά αφοσιωμένοι στις υποχρεώσεις τους, να φέρνουν τα πάντα εις πέρας και να αντιμετωπίζουν οποιαδήποτε αντιξοότητα με καλύτερο τρόπο.
Οι συγκεντρωμένοι άνθρωποι έχουν πολύ απλό τρόπο σκέψης και δεν κάνουν πολλά πράγματα μαζί.
Δείτε παρακάτω μια λίστα με τα πράγματα που κάνουν οι επιτυχημένοι άνθρωποι, όπως τα συγκέντρωσε σε δημοσίευμά της η ιστοσελίδα lifehack.org:
1. Δεν κουτσομπολεύουν
Οι εξαιρετικά συγκεντρωμένοι άνθρωποι δεν ασχολιούνται με κουτσομπολιά. Έχουν πολύ καλύτερα και πιο ενδιαφέροντα και παραγωγικά πράγματα για να ασχοληθούν στο χρόνο τους.
2. Δεν κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα
Εστιάζουν σε ένα πράγμα τη φορά, προκειμένου να αυξήσουν την προσοχή και κατά συνέπεια την παραγωγικότητα και αποδοτικότητά τους.
Έρευνες έχουν δείξει ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να κάνει δύο πολύπλοκες δραστηριότητες χωρίς ιδιαίτερο κόπο, επειδή διαθέτει δύο λοβούς και μπορεί να «μοιράσει» ευθύνες και αρμοδιότητες σε κάθε έναν από αυτούς. Ωστόσο, η προσθήκη μιας ακόμη δραστηριότητας μπορεί να φορτώσει υπερβολικά το μετωπιαίο φλοιό και να αυξήσει το ενδεχόμενο να κάνετε περισσότερα λάθη.
3. Δεν αναβάλλουν και δε χρονοτριβούν
Σίγουρα μπορεί να αναβάλλουν μια υποχρέωσή τους για μερικές ώρες, ειδικά αν είναι δυσάρεστες και δύσκολες, όμως με κάποιο τρόπο καταφέρνουν να φέρουν εις πέρας όσα πρέπει να γίνουν... όταν πρέπει να γίνουν! Με άλλα λόγια, οι εξαιρετικά συγκεντρωμένοι (και κατά συνέπεια επιτυχημένοι άνθρωποι) γνωρίζουν πότε είναι η καλύτερη ώρα για να γίνει κάτι... και το κάνουν τότε και όχι αργότερα.
4. Δεν αποσπάται η προσοχή τους από περισπασμούς
Οι συγκεντρωμένοι άνθρωποι απομακρύνουν οτιδήποτε μπορεί να τους αποσπάσει την προσοχή και δε θα τους επιτρέψει να φέρουν εις πέρας το έργο τους. Είτε πρόκειται για ενημερώσεις στο λογαριασμό email τους, είτε πρόκειται για ειδοποιήσεις στα social media... φροντίζουν να απενεργοποιούν τα πάντα, προκειμένου τίποτε να μην ξεκλέψει από την παραγωγικότητα και από τον πολύτιμο χρόνο τους. Γνωρίζουν ότι οι περισπασμοί μπορούν να χαλάσουν τη συγκέντρωσή τους, να τους προκαλέσουν στρες και να εμποδίσουν την επίτευξη των στόχων τους.
5. Δεν αναζητούν την επιβεβαίωση των άλλων
Δε χρειάζονται την επιβεβαίωση και αποδοχή κανενός, γιατί γνωρίζουν την αξία τους από μόνοι τους. Κάνουν τα πράγματα για τον εαυτό τους και πιστεύουν πως ό,τι κάνουν θα τους βοηθήσει να προοδεύσουν στη ζωή τους. Δεν ανησυχούν για τη γνώμη των άλλων και δε ζουν για να εκπληρώσουν τις προσδοκίες τρίτων. Επικεντρώνονται στις υποχρεώσεις τους και στις δραστηριότητες που θα προωθήσουν την προσωπική κι επαγγελματική τους εξέλιξη.
6. Δεν αντέχουν την αποδιοργάνωση
Οι συγκεντρωμένοι άνθρωποι δεν αντέχουν την αποδιοργάνωση. Γνωρίζουν ότι μπορεί να τους προκαλέσει στρες, να μπλοκάρει τη δημιουργικότητά τους και να τους στοιχίσει πολύτιμο χρόνο, που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν πολύ πιο δημιουργικά και αποδοτικά. Ξέρουν πού βρίσκονται τα πάντα και μπορούν να βρουν ό,τι χρειάζονται, όταν το χρειάζονται και γρήγορα.
7. Δεν εφευρίσκουν αστείες δικαιολογίες για να μην εργαστούν
Γνωρίζουν ότι δε μπορούν να περιμένουν για πάντα, μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή και οι κατάλληλες συνθήκες για να κάνουν κάτι. Άλλωστε, αυτή η στιγμή μπορεί να μην έρθει ποτέ. Μη λέτε ότι δεν έχετε αρκετό χρόνο... έχετε ακριβώς τον ίδιο χρόνο όσο και οι Sir Richard Branson, Mark Zuckerberg και ο πρόεδρος Ομπάμα.
8. Δεν αποφεύγουν το ρίσκο
Δε φοβούνται να πάρουν ρίσκο. Γνωρίζουν ότι η ίδια η ζωή είναι ένα ρίσκο από μόνη της. Σε κανέναν δεν είναι εγγυημένο το αύριο. Ρισκάρουν γιατί γνωρίζουν ότι οι ευκαιρία μπορεί να μην ξανάρθει.
Η εκ του ασφαλούς συμπεριφορά μπορεί να σας κρατά ασφαλείς προς το παρόν, όμως μακροπρόθεσμα μπορεί να σας βλάψει περισσότερο.
9. Δε μένουν στο παρελθόν
Οι επιτυχημένοι άνθρωποι δεν καθορίζονται από αυτά που έκαναν ή δεν έκαναν στο παρελθόν. Αποδέχονται αυτό που είναι, αφήνουν να φύγει αυτό που υπήρχε και έχουν πίστη σε αυτό που μπορεί να έρθει. Η επιθυμία τους να πετύχουν είναι πολύ πιο ισχυρή από το φόβο τους να αποτύχουν και έτσι μαθαίνουν από τα λάθη τους και συνεχίζουν να βαδίζουν μπροστά.

10. Δεν ενεργούν απερίσκεπτα

Παίρνουν το χρόνο τους για να σκεφτούν και ζυγίζουν τις επιλογές τους προσεκτικά. Γνωρίζουν πως «ό,τι λάμπει, δεν είναι χρυσός». Αρκετά συχνά επιλέγουν απλά να απολαμβάνουν αυτά που κάνουν και να γιορτάζουν τις επιτυχίες και τα κατορθώματά τους. Δεν εγκαταλείπουν τα σχέδιά τους για να περάσουν στο επόμενο. Επιμένουν και παραμένουν προσηλωμένοι στα όνειρά τους... ό,τι κι αν τους ξημερώνει!
11. Δε μπλέκονται με όσα δεν τους αφορούν
Δε μπλέκονται στις δουλειές άλλων, εκτός κι αν τους το ζητήσουν και είναι απολύτως απαραίτητο γιατί επηρεάζονται και οι ίδιοι. Αφοσιώνονται αποκλειστικά στα δικά τους θέματα και προσπαθούν να εστιάσουν στις δικές τους προτεραιότητες.
12. Δε συγκρίνουν τον εαυτό τους με άλλους
Είναι χαρούμενοι κι ευχαριστημένοι όπως είναι. Γνωρίζουν πως αν συγκρίνουν τον εαυτό τους με άλλους, αυτό μπορεί να επηρεάσει την ψυχολογία τους και να τους κάνει να νιώσουν κατώτεροι, ενώ στην πραγματικότητα έχουν τις ίδιες ικανότητες για ανάπτυξη και ανέλιξη στη ζωή τους όπως όλοι οι άλλοι.
13. Δεν έχουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες
Είναι ρεαλιστές. Δεν περιμένουν τα πάντα να κυλούν ομαλά στη ζωή τους, αλλά φροντίζουν να έχουν ρεαλιστικές προσδοκίες και είναι προετοιμασμένοι και για τα δύσκολα. Γνωρίζουν ότι οι μη ρεαλιστικές προσδοκίες μπορεί να οδηγήσουν σε απογοήτευση όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως πρέπει.
14. Δε λένε «ναι» σε όλα
Οι επιτυχημένοι άνθρωποι δεν έχουν ως σκοπό να ευχαριστούν τους πάντες. Δεν νιώθουν την ανάγκη να λένε «ναι» σε όλους και ξέρουν ότι δε μπορεί κανείς να ευχαριστεί τους πάντες... πάντα. Μπορούν και λένε «όχι» όταν κάτι δεν ταιριάζει με τις αρχές και τις αξίες τους και δε συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων τους.
15. Δεν τα παρατάνε
Οι επιτυχημένοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι κανείς δεν πέτυχε ποτέ επειδή... τα παράτησε. Εργάζονται σκληρά και επιμένουν ακόμη κι όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν και τόσο καλά. Δεν εγκαταλείπουν, αλλά γίνονται ακόμη πιο δυνατοί όταν οι άλλοι αρχίζουν να τα παρατάνε.

 http://www.newsbeast.gr/world/arthro/663987/ta-15-mustika-ton-epituhimenon-anthropon

«Γιά τόν Χριστό καί τήν Παναγία»




                                    τοῦ ἀρχιμ.Ἰακώβου Κανάκη

Τί πιό ἐπιτυχημένο μήνυμα στήν σχέση μας μέ τόν Θεό. Οἱ ἅγιοι μιλοῦν γιά ἔρωτα Θεοῦ. Ἔτσι τόν βίωναν καί ἔτσι προέτρεπαν νά Τόν γνωρίσουν καί νά Τόν συναντήσουν οἱ ἄνθρωποι. Ξεκαθαρίζουν ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι φόβος, διότι «ἡ ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον».[1] Δέν εἶναι συμφέρον καί χαρακτηρίζουν «μισθωτό» τόν ἄνθρωπο πού τό προσεγγίζει ἔτσι. Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, εἶναι ξεκάθαρο αὐτό ἀπό τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη, τόν «Εὐαγγελιστή τῆς ἀγάπης».[2] Μόνο ὅσοι ἔχουν ἀγαπήσει γνωρίζουν ἀπό ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη στό Θεό εἶναι μόνο δόσιμο. Ὅποιος ἀγαπᾶ πραγματικά χαίρεται ὅταν δίνει. Πῶς νά ξεχάσεις αὐτό πού ἔλεγε ὁ ἅγιος Παΐσιος: «Ἐπιθυμῶ νά κόψω τήν καρδιά μου κομμάτια καί νά τήν μοιράσω στούς ἀνθρώπους». Παράλληλα, καί ὁ ἅγιος Πορφύριος σημείωνε ὅτι: «ἡ καρδιά μου ἔχει μόνο εἴσοδο, ἔξοδο δέν ἔχει». Τί εἶναι αὐτά; Σημεῖα πραγματικῆς Θεϊκῆς ἀγάπης, σημεῖα τῆς αἰωνιότητας στήν καθημερινή μίζερη ζωή μας× Σημεῖα πού δηλώνουν ὅτι ἡ ἀγάπη αὐτή ζῆ ἀκόμα καί στίς μέρες μας, σέ λίγους, σέ ἐλάχιστους, ἀλλά ζῆ γιά νά ἀποδεικνύει ὅτι μπορεῖ καί σήμερα νά ζῆ παρά τίς τόσες ἀντιξοότητες. Ὅλοι μιλοῦν γιά ἀγάπη, ἄγευστοι πολλές φορές τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Μιλοῦν γιά ἀγάπη ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς χωρίς ἴχνος θυσίας. Μιά τέτοια ἀγάπη ὅμως δέν ἀντέχει στό χρόνο, γιατί δέν τήν πότισε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Γεννήθηκε γιά νά πεθάνει καί ζοῦμε καθημερινά δίπλα μας αὐτήν τήν τραγικότητα. Θυμᾶμαι ἕναν γέροντα, τόν γέροντα Δαμασκηνό στήν μονή τοῦ Μακρυνοῦ, πού ἀγάπησε τό Θεό πολύ καί αὐτή ἡ ἀγάπη φαινόταν στό πρόσωπό του, στήν κίνησή του, στήν μορφή του, στήν ἐπικοινωνία σου μαζί του. Τόν θυμᾶμαι νά μιλᾶ γιά τόν ἔρωτά του στό Χριστό καί ὅτι θά πρέπει νά τόν ἔχουμε μέσα στήν καρδιά μας. Θυμᾶμαι πῶς κίνησε τό χέρι του καί ἀκούμπησε τήν καρδιά του. Ἴσα-ἴσα πού τήν ἀκούμπησε, γιατί δέν ἤθελε νά τραυματίσει τό Χριστό πού ὄντως κατοικοῦσε στήν καρδιά του. Δέν μπορῶ νά ξεχάσω τήν προσοχή, τήν εὐλάβεια, τήν λεπτότητα πού ἀκούμπησε τήν καρδιά του! Τέτοιοι ζηλευτοί  ἀνθρώποι ὑπάρχουν ἀκόμα δίπλα μας, λίγοι πλέον, ἐλάχιστοι ἴσως, ἀλλά ὑπάρχουν γιά νά μᾶς δηλώνουν τήν ὄντως Ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη στό Θεό ἔχει δυνατά ἀλλά διακριτικά σκιρτήματα μέσα στήν καρδιά. Εἶναι ὅλως ἰδιαίτερα. Ἡ ἀγάπη στό Θεό σέ προτρέπει νά διαβάσεις γι᾽Αὐτόν, νά ἀκούσεις γι᾽Αὐτόν, νά τραγουδήσεις γι᾽Αὐτόν, νά ζωγραφίσεις γι᾽Αὐτόν, νά ξαγρυπνήσεις γι᾽Αὐτόν, νά μιλήσεις μέ Αὐτόν, νά στερηθεῖς γι᾽Αὐτόν, νά πεθάνεις γι᾽αὐτόν, νά ἐνωθεῖς μέ Αὐτόν! Ἀλλά ἡ ἀγάπη γι᾽Αὐτόν εἶναι ἀληθινή ἀγάπη ὅταν ἀγαπᾶς ὄχι μόνο Αὐτόν ἀλλά καί κάθετί δικό Του. Καί τά ἄλογα ζῶα, καί τήν φύση καί κυρίως τόν ἄνθρωπο, τό μέγιστο δημιούργημά Του. Ἡ ἀγάπη στό Χριστό περνᾶ ἀπό τήν ἀγάπη στόν ἄνθρωπο, σέ κάθε ἄνθρωπο! Πράγματι, ὁ ἴδιος Εὐαγγελιστής τό ἀναφέρει ὅτι ἀπ᾽αὐτό τό γνώρισμα θά μάθουν ὅλοι πώς εἶστε μαθήτες μου, ἄν δηλαδή ἔχετε ἀγάπη μεταξύ σας.[3]
 Στήν πορεία τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει πάντα ἕνας ἀκούραστος συμπαραστάτης, ἡ γλυκυτάτη Παναγία,  πού τήν τιμοῦμε τοῦτο τόν ὑπέροχο μήνα τοῦ καλοκαιριοῦ. Αὐτή γνωρίζει ἀπό τήν ἀγάπη πού λέγαμε. Εἶναι ἡ μήτηρ τῆς Ἀγάπης! Μήτηρ αὐτή τεκνία της ἐμεῖς!

Καλή Παναγιά! Καλό Δεκαπενταύγουστο!


[1] Α´Ἰω.4,18.
[2]
[3] Ἰω.13,35.

Προσκύνημα στον τάφο του Οσίου Παϊσίου με σήμαντρα εσπερινού


Ερμηνεία της εικόνας της Κοίμησης της Θεοτόκου


                      Μπακοδήμου Στεφ. Νικολάου, θεολόγου

Η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι πολυπρόσωπη. Δύο όμως πρόσωπα ξεχωρίζουν στην όλη παράσταση: Ο Χριστός και η Παναγία. Ο Χριστός μας με το ηγεμονικό Του παράστημα που κρατά την ψυχή της Παναγίας Μητέρας Του, βρέφος φασκιωμένο και το λιπόσαρκο σκήνωμα της Παναγίας.

Στην εικόνα δεσπόζει το νεκρικό κρεβάτι, όπου αναπαύεται η Παναγία με τα χέρια σταυρωμένα. Μπροστά,  στερεωμένο σε ένα απλό κηροπήγιο καίει ένα κερί. Πίσω από το νεκρικό κρεβάτι και στη μέση ακριβώς στέκει ο Χριστός με το σώμα στρεφόμενο προς τα δεξιά, προς την κεφαλή της Μητέρας Του. Στα χέρια Του απλωμένα στην ίδια κατεύθυνση, κρατά την ψυχή της, που έχει τη μορφή φασκιωμένου μωρού με τα χέρια σταυρωμένα. Τον τριγυρίζει δόξα. Μέσα σ’ αυτή είναι ζωγραφισμένα στην κορυφή ένα εξαπτέρυγο και σε μονοχρωμία τέσσερεις άγγελοι που πλαισιώνουν το Χριστό με χειρονομίες και έκφραση λύπης στα πρόσωπά τους. Πάνω ακριβώς από το Χριστό στην κορυφή του τόξου της εικόνας,  έχουν ανοίξει οι πύλες του ουρανού και παρουσιάζονται  δύο άγγελοι, πάλι σε μονοχρωμία, να σκύβουν με σκεπασμένα χέρια για να πάρουν με τη σειρά τους την ψυχή της. Στην κεφαλή και στα πόδια του νεκρικού κρεβατιού είναι συγκεντρωμένοι  οι δώδεκα απόστολοι με εκφράσεις, στάσεις και χειρονομίες που δείχνουν βαθειά λύπη. Ο Πέτρος θυμιατίζει στην κεφαλή της Παναγίας, ο δε Απόστολος Παύλος και ο Ιωάννης ο Θεολόγος σκύβουν στα πόδια της και την ασπάζονται. Πιο πίσω είναι τρεις ιεράρχες με ανοιχτά βιβλία και στα αριστερά, στο βάθος, θρηνούν τρεις γυναίκες. Τη σύνθεση κλείνουν στο βάθος, πίσω από τις ομάδες των μαθητών, δύο συμβατικά αρχαιοπρεπή κτήρια. Οι  τέσσερεις (εικονίζονται οι τρεις) Ιεράρχες που παραβρέθηκαν στην Κοίμηση, ήταν: ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο Ιερόθεος, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο Τιμόθεος. (Ο Ιερόθεος δεν εικονίζεται). 

Σε άλλες  εικόνες βλέπουμε στη δεξιά άκρη του σπιτιού τον Ιωάννη το Δαμασκηνό που κρατά χαρτί (πάπυρο) με τα εξής λόγια: «Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανὸν ὑπεδέξαντο οὐράνια Πάναγνε θεία σκηνώματα καὶ παρέστηκας...» Και στα αριστερά τον άγιο Κοσμά τον ποιητή κρατώντας άλλο χαρτί που λέει: «Γυναίκα σε θνητήν, ἄλλ᾿ ὑπερφυῶς καὶ μητέρα Θεοῦ εἰδότες, πανάμωμε…»

Σ’ όλα τα πρόσωπα διακρίνεται η θλίψη, ανάμικτη όμως με τη γλυκιά ελπίδα. Είναι η λεγόμενη «χαρμολύπην», το «χαροποιὸν πένθος», γνώρισμα των πιστών που ζουν με την προσμονή της ανάστασης. Τούτο βλέπουμε και στα τροπάρια της εορτής, που άλλοτε τονίζουν τον τρόμο και το δέος των Αποστόλων, τους οποίους παρουσιάζουν να δακρύζουν και άλλοτε τονίζουν τη χαρά τους, που την εκδηλώνουν με ψαλμούς και ύμνους. Παραθέτουμε δύο αποσπάσματα «Ὅτε ἡ μετάστασις τοῦ ἀχράντου σου σκήνους ηὐτρεπίζετο, τότε οἱ Ἀπόστολοι περικυκλοῦντες τὴν κλίνην τρόμω ἐώρων σε» (Στιχηρό ιδιόμελο όρθρου). «...Καὶ τὸ ζωαρχικὸν καὶ θεοδόχον σου σῶμα κηδεύσαντες ἔχαιρον, πανύμνητε» (Δοξαστικό αποστίχων Εσπερινού). 

Σε μερικές εικόνες εικονίζονται στον ουρανό σύννεφα, που μετέφεραν τους αποστόλους στην Ιερουσαλήμ. Σε πολλές εικόνες της Κοίμησης απεικονίζεται  και το επεισόδιο του αγγέλου που κόβει με το ξίφος του τα χέρια του Ιεφονία. (Πρόκειται για εκείνο τον Εβραίο που αποπειράθηκε να ρίξει στο έδαφος το λείψανο της Θεοτόκου).

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...