Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Πώς κατασκευάζονται τα τάματα

Πώς κατασκευάζονται τα τάματα

Ο τεχνίτης Γιάννης Γιαγτζής και τα δώρα των πιστών στους Αγίους



Άγιε μου, Παναγία μου κάνε το θαύμα σου για να γίνει καλά ο άνθρωπός μου, να κάνω ένα παιδί, να είναι καλά ο γιος μου που
θαλασσοδέρνεται, να παντρευτεί η κόρη μου κι εγώ θα σου φέρω ένα ρολόι, ένα δαχτυλίδι, ένα βραχιόλι, ένα τάμα.

Οι πιστοί συχνά πυκνά αποθέτουν χρυσά ή ασημένια τάματα στις εικόνες της Παναγίας ή των Αγίων, θέλοντας μ’ αυτόν τον τρόπο, είτε να «καλοπιάσουν» τον Άγιο να πραγματοποιήσει την επιθυμία τους, είτε να τον ευχαριστήσουν και να του εκδηλώσουν την ευγνωμοσύνη τους για το που εισάκουσε την παράκλησή τους.

Άλλες πάλι φορές το τάξιμο μπορεί να είναι να δώσουν στο παιδί του το όνομα του Αγίου ή να νηστέψουν για παράδειγμα για κάποιο διάστημα.

Όλα αυτά που συνήθως «τάζουν» οι πιστοί και τα αφιερώνουν σε ιερά πρόσωπα της εκκλησίας λέγονται «αναθήματα». Η λέξη προέρχεται από το ρήμα «ανατίθημι» που σημαίνει αναθέτω, εμπιστεύομαι-αφιερώνω.

Οι Άγιοι θέλουν τάματα αλλά ποιος τα κατασκευάζει;


Είναι ελάχιστοι οι τεχνίτες που κατασκευάζουν τάματα στην Ελλάδα. Έχουν απομείνει 3 ή 4 οικογένειες, που κληρονόμησαν την τέχνη από την προηγούμενη γενιά. Ο Γιάννης Γιαγτζής συνεχίζει την παράδοση του πατέρα του, Δημήτρη Γιαγτζή, ο οποίος την είχε κληρονομήσει από τον δικό του πατέρα. Η οικογενειακή επιχείρηση μετράει κοντά 100 χρόνια. Ξεκίνησαν από την Κωνσταντινούπολη και το 1922 μετανάστευσαν στην Αθήνα. Στο εργαστήριό του στο Παγκράτι υπάρχουν καλούπια που είχαν φέρει οι δικοί του από την Κωνσταντινούπολη.

«Η επιχείρηση ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη, από την ελληνική κοινότητα που ήταν εκεί πέρα. Ήταν κάποιοι μπαρμπάδες οι οποίοι φύγανε με τις ανταλλαγές των πληθυσμών και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Ο αδερφός του παππού μου συγκεκριμένα άνοιξε ένα μικρό εργαστήριο στο κέντρο της Αθήνας, και σε αυτό δούλεψε δούλεψε κάποια στιγμή ο πατέρας μου. Δεν ήταν αποκλειστικά τάματα ήταν εργαστήριο χρυσοχοΐας».


Τον ρωτάμε πώς και ασχολήθηκε με τα τάματα και την κατασκευή τους.

«Βοηθούσα πιτσιρικάς. Κάποια στιγμή μετά το στρατό είπαμε να μπω στην επιχείρηση. Δεν έχει και πολλή ζήτηση, είναι και δύσκολο επάγγελμα. Για κάθε παράσταση θα πρέπει να υπάρχει το σωστό καλούπι και ασχολούνται όσοι έχουν κληρονομήσει τα καλούπια και μπορούν να το κάνουν».



«Κάνει ο κόσμος ακόμη τάματα» διερωτόμαστε.

«Ναι, κάνει. Βέβαια το αγοραστικό κοινό μας είναι συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας. Αυτοί που ασχολούνται αποκλειστικά με το τάμα, το βλέπουν σαν αφιέρωμα. Μου έχουν τύχει και άτομα που το βλέπουν σαν ένα είδος λαογραφίας. Ζητάει ο κόσμος τάματα, σε συγκεκριμένες περιόδους ζητάει. Αλλά είναι συγκεκριμένο το αγοραστικό κοινό όπως είπαμε. Ένας νέος 20, 30 ετών ούτε καν το ξέρει τι είναι το τάμα» μας λέει Γιάννης Γιαγτζής που έμαθε την τέχνη από τον πατέρα του.


«Και παλιά κάνανε αναθήματα, κάνανε τάματα κλπ. Και το κερί ουσιαστικά ένα τάμα είναι. Τι είναι το τάμα; Είναι προσφορά. Προσφέρω κάπου που πιστεύω, προσφέρω ένα αντικείμενο πολύτιμο για μένα. Το πρώτο πράγμα που θα αναρωτηθεί κανείς είναι "δηλαδή ο άγιος περιμένει να του κάνεις χρυσό 9 καράτια ή περιμένει δαχτυλίδι κλπ;" "δηλαδή εάν δεν του κάνεις θα παρεξηγηθεί;" Όχι. Η προσφορά είναι από σένα, προσφέρεις κάτι που είναι ακριβό για σένα. Όταν φτιάχνανε ένα ναό, ένα μεγαλοπρεπή και πανάκριβο ναό, δεν το κάνανε με την έννοια ότι το θέλει ο Θεός για να το αποτιμήσει. Είναι η προσφορά η δική σου. Είτε σαν ευχαριστώ, είτε σαν παράκληση. Αυτό είναι η ουσία του τάματος. Τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω. Κουβαλάει πάνω του το ευχαριστώ ή την παράκληση. Υπάρχει τάμα που γράφει "ευχαριστώ", σε ευχαριστώ δηλαδή για κάτι που μου συνέβη. Προσφέρω προς τα εκεί που πιστεύω, προσφέρω ένα γεύμα κι αυτό τάμα είναι».


Τι του ζητάνε όμως συνήθως...

«Το πιο κοινότυπο είναι είτε κάποιο μέλος του σώματος επειδή κάποιος έχει ένα πρόβλημα υγείας ή έγινε καλά, αλλά κι ένα ολόκληρο σώμα, έναν άντρα, μία γυναίκα, ένα παιδάκι που γεννήθηκε και οτιδήποτε άλλο μπορείς να φανταστείς, όπως ένα αυτοκίνητο, ένα φορτηγό, μία μηχανή, μου έχουν ζητήσει ένα ναύτη.


Για παράδειγμα κάποιος που είναι ταξιτζής ή οδηγός φορτηγού μου ζητάει ένα τάμα για να πάει καλά η δουλειά του ή να μην χειροτερέψει».

«Το τάμα είναι η προσφορά. Δεν υπάρχουν άγια τάματα, ούτε θαυματουργά ούτε σημαίνει ότι αν κάνεις τάμα είσαι καλός, εάν δεν κάνεις δεν είσαι. Εδώ ξεφεύγει το πράγμα. Προσφέρω κάτι πολύτιμο για μένα, αυτή είναι η έννοια του τάματος, όπως προσφέρεις ένα γεύμα μία λαμπάδα, ένα τάμα, μία εικόνα. Οτιδήποτε άλλο ξεφεύγει από την έννοια του τάματος και γίνεται εντελώς ειδωλολατρικό».

Πρέπει να πιστεύεις για να κάνεις αυτή τη δουλειά; Να είσαι αυτό που λέμε θρήσκος;


«Όταν είσαι και εντελώς αντίθετος πιστεύω ότι και από αντίδραση δεν θα το κάνεις. Όσοι κάνουν αυτή τη δουλειά είναι κάπου στη μέση. Είναι προς το θρήσκοι, θα έλεγα. Κατά βάση όμως αυτός που φτιάχνει τάματα είναι κατασκευαστής, είναι έμπορος. Δεν πρέπει να μπερδεύεις το ένα με το άλλο. Βέβαια, όλοι μπορούμε να πούμε "σιγά μην κάτσω να κάνω εγώ τάμα" και σε κάποια φάση της ζωής σου που περνάς μία δυσκολία μπορεί να τα βάλεις με την τύχη σου. Σε όλους έχει λίγο πολύ συμβεί.

Ο σκοπός είναι να αφιερώσεις κάτι σε κάτι που πιστεύεις, δεν σημαίνει κατά ανάγκη να περιμένεις ότι θα γίνει κάτι. Οι άνθρωποι που κάνουν τάματα στους Αγίους αντλούν δύναμη από αυτά».





πηγή

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Παροιμιών 6,( 16-19)
Είν' έξι πράγματα που μισεί ο Κύριος ,μάλιστα εφτά που είναι αδύνατο να τ'ανεχθεί:
Μάτια αλαζονικά,
χέρια που αθώο χύνουν αίμα
μυαλό που μηχανεύεται σχέδια
αμαρτωλά·
πόδια που τρέχουν στο κακό,
μάρτυρα ψεύτη που διαδίδει ψέματα,
κι εκείνον που διχόνιες σπέρνει
ανάμεσα στους ανθρώπους

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ – 29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

imsk.gr
ΚΥΡΙΑΚΗ  Ζ´  ΛΟΥΚΑ
(Λκ. η΄ 41-56)

Εἶναι ἀλήθεια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὅτι πολλὲς φορὲς στὴ ζωὴ μας ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ καταστάσεις, οἱ ὁποῖες μᾶς ξεπερνοῦν, μὲ καταστάσεις ἀκατανόητες καὶ κυρίως ἄδικες γιὰ τὴν πεπερασμένη λογική μας. Γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἀφήνουν βαθιὲς πληγὲς στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, ὅπως μία ἀπώλεια ἢ μία μακροχρόνια ἀσθένεια. Ἂν καὶ οἱ περιπτώσεις εἶναι διαφορετικὲς ὡστόσο τὸ ζητούμενο παραμένει διαχρονικὰ τὸ ἴδιο καὶ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ ὀφείλουμε νὰ δείχνουμε στὸ πρόσωπο τοῦ ζωοδότη Κυρίου μας, Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ κοινὴ συνισταμένη τῶν δύο ἐξιστορούμενων θαυμάτων τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς βρίσκεται ἀκριβῶς σ’ αὐτὴν τὴν πίστη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ δείχνουν καὶ ὁ Ἰάειρος καὶ ἡ αἱμορροοῦσα γυνὴ πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ.
Ἀπὸ τὴ μία ὁ Ἰάειρος, ὁ ἀρχισυνάγωγος, δὲν διστάζει νὰ ἀφήσει στὴν ἄκρη ὅλες τὶς προκαταλήψεις τῶν ὁμοθρήσκων του γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. Δὲν διστάζει ἀκόμη νὰ ἐγκαταλείψει τὰ στεγανὰ ποὺ ἐπέβαλλε ἡ θέση του καὶ τοὺς κοινωνικοὺς φραγμοὺς ποὺ πιθανότατα ἔθεταν ἡ ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀξιώματός του καὶ τὰ σχόλια τῶν οἰκείων του, γιὰ νὰ ἀπευθύνει θερμὴ παράκληση πρὸς τὸν Ἰησοῦ καὶ νὰ σώσει τὴν ἑτοιμοθάνατη κόρη του. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ αἱμορροοῦσα γυνὴ, ἡ ὁποία γιὰ δώδεκα χρόνια πάσχει ἀπὸ αἱμορραγία, δείχνει τὴν πίστη της στὸν Ἰησοῦ ἀκουμπώντας ἁπλὰ τὸ ἱμάτιό Του, σίγουρη ὅτι θὰ βρεῖ τὴν θεραπεία της.
Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις φαίνεται ξεκάθαρα ἡ τυραννία ποὺ ἀσκεῖ τὸ κακὸ πάνω στὸν ἄνθρωπο ἀλλὰ ταυτόχρονα γίνεται ἀδιαμφισβήτητο ὅτι ὁ Χριστὸς «ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι». Ὁ Ἰησοῦς συναντᾶ τὸν ἄνθρωπο μέσα στὴν τραγικὴ καθημερινότητα τῆς πεπτωκυίας φύσης του μὲ σκοπὸ νὰ τὸν σώσει. Ὁ Κύριος, γνωρίζοντας τὴν θεραπευτικὴ δύναμη ποὺ μετέδωσε στὴν γυναίκα, τὴν ἀναζητᾶ, γιὰ νὰ τὴν βγάλει ἀπὸ τὴν ἀνωνυμία τοῦ πλήθους καὶ νὰ τὴν φέρει σὲ μία πρόσωπο πρὸς πρόσωπο συνάντηση μαζί Του. Καὶ ἐνῶ ἡ ἴδια φοβᾶται καὶ κρύβεται, ὁ Κύριος ἐπαινεῖ τὴν πίστη της. Ἀντὶ ἐπιπλήξεως τὴν προσφωνεῖ «θύγατερ» καὶ τὴν ἐντάσσει ἔτσι στὴν νέα οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ, ποὺ κοινὸ γνώρισμα τῶν μελῶν της εἶναι ἡ πίστη καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ θείου θελήματος.
Αὐτὸ τὸ τελευταῖο στὴν περίπτωση τοῦ Ἰαείρου γίνεται ἀκόμη πιὸ ἔντονο. Τὰ πράγματα φαινομενικὰ παίρνουν μία δυσάρεστη τροπή, ἀφοῦ ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου ἀναγγέλλουν ὅτι τὸ κορίτσι ἔχει ἤδη πεθάνει. Ὁ Κύριος, ὅμως, δείχνοντας τὴν κυριαρχικὴ ἐξουσία ποὺ ἔχει πάνω στὴν ἀσθένεια καὶ στὸν θάνατο, ὡς ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς, ἀπευθύνεται στὸν Ἰάειρο καὶ τοῦ λέει: «Μὴ φοβοῦ, μόνο πίστευε». Ἀπὸ τὴ μία ἐνισχύει τὸν ταλαίπωρο πατέρα στὸ ἄκουσμα τῆς θλιβερῆς ἀγγελίας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη θυμίζει ὅτι λίγο νωρίτερα ἡ θεραπεία τῆς γυναίκας ἦταν συνέπεια τῆς πίστης. Ἔτσι, σὲ λίγο ὁ Ἰησοῦς, ὡς ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, κρατώντας τὴν κόρη ἀπὸ τὸ χέρι τὴν προστάζει νὰ σηκωθεῖ· «ἡ παῖς, ἐγείρου». Καὶ ἡ προσταγὴ πραγματοποιεῖται ἀμέσως.
Ἂς ἔλθουμε ὅμως στὴ δική μας συμπεριφορά. Πῶς ἄραγε ἀντιμετωπίζουμε τὴν εἴδηση τῆς ἀρχῆς μίας μακροχρόνιας ἀσθένειας; Πῶς ἄραγε στεκόμαστε ἀπέναντι στὸ τρομακτικὸ γεγονὸς τοῦ θανάτου; Δυστυχῶς τὶς περισσότερες φορὲς μὲ τὴν συμπεριφορὰ μας ἀποδεικνύουμε τὴν ἀπιστία μας. Μοιάζουμε μὲ τοὺς συγγενεῖς καὶ τοὺς φίλους τοῦ Ἰαείρου, οἱ ὁποῖοι εἰρωνεύτηκαν τὸν Χριστό, ὅταν βεβαίωνε ὅτι ἡ κόρη τοῦ ἀρχισυναγώγου «οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει». Ἔτσι καὶ ἐμεῖς. Ἀπιστοῦμε στὴν ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας ὅτι ὁ Κύριός μας, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ διώξει τὴν ἀσθένεια, τὸν πόνο καὶ τὸν θάνατο, ὥστε νὰ ἀποκαταστήσει τὸν ἄνθρωπο στὸ «ἀρχαῖον κάλλος».
Ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, δημιούργησε ἐξαρχῆς ἕναν κόσμο θείας ἀγάπης, χωρὶς πόνο, φθορὰ καὶ θάνατο. Ὅμως αὐτὸ τὸ κάλλος ἀμαυρώθηκε ἀπὸ τὴν παρακοὴ τῶν πρωτοπλάστων μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἰσχωρήσει στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος. Τὰ θαύματα, ὅμως, ποὺ ἐπιτέλεσε ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἐπίγεια δράση Του ἀλλὰ καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦνται καὶ σήμερα στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ τοὺς ὁδοδεῖκτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ παρατηρητήρια, μέσα ἀπὸ τὰ ὁποία ὁ Θεὸς μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ ἀτενίζουμε αὐτὸν τὸν καινούριο κόσμο ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκε, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀφθαρσίας ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἀπουσιάζει ἡ ἀπειλὴ τοῦ θανάτου. Καὶ τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι αὐτὸς ὁ κόσμος εἶναι ἤδη μία πραγματικότητα ποὺ ἀρχίζει στὸ παρὸν καὶ θὰ ὁλοκληρωθεῖ ὅταν οἱ χριστιανοὶ ἀκολουθώντας μὲ πίστη τὸν Ἰησοῦ φθάσουν στὸ τέρμα, ἐκεῖ ὅπου ὁ Χριστὸς εἶναι «τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι». Ἀμήν.


π. Α.Κ.Γ.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα Κυριακή 29-10-2017

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 41 - 56
41 καὶ ἰδοὺ ἦλθεν ἀνὴρ ᾧ ὄνομα Ἰάειρος, καὶ οὗτος ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, 42 ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα καὶ αὕτη ἀπέθνῃσκεν. Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. 43 καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ’ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, 44 προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. 45 καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; 46 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ. 47 ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι’ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. 48 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. 49 Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι Τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. 50 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. 51 ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ Ἰωάννην καὶ Ἰάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. 52 ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. 53 καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. 54 αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· Ἡ παῖς, ἐγείρου. 55 καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. 56 καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς· ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.

 Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 41 - 56
41 Και ιδού, ήλθε κάποιος άνθρωπος, ονόματι Ιάρειος, ο οποίος ήτο και άρχων της συναγωγής. Και αφού έπεσεν εις τα πόδια του Ιησού, τον παρακαλούσε να μεταβή στο σπίτι του, 42 διότι η μονογενής κόρη, την οποίαν είχε, δώδεκα περίπου ετών, ήτο ετοιμοθάνατος. Καθώς δε ο Ιησούς επήγαινεν στο σπίτι του Ιαείρου, τα πλήθη τον επίεζαν με τον συνωστισμόν των. 43 Και μια γυναίκα, που από δώδεκα έτη υπέφερε από αιμοραγίαν και η οποία είχε εξοδέψει όλην την περιουσίαν της εις ιατρούς, χωρίς να μπορέση να θεραπευθή από κανένα, 44 επλησίασε πίσω από τον Ιησούν, ήγγισε την άκρη από το ιμάτιόν του και αμέσως εσταμάτησε η αιμοραγία της. 45 Και είπεν ο Ιησούς· “ποιός είναι αυτός, που με ήγγισε;” Επειδή δε όλοι ηρνούντο, είπεν ο Πετρος και οι μαθηταί που ήσαν μαζή του· “διδάσκαλε, τα πλήθη σε στενοχωρούν και σε πιέζουν ολόγυρα και συ λέγεις ποιός με ήγγισε;” 46 Ο δε Ιησούς είπε· “κάποιος με ήγγισε. Διότι εγώ κατάλαβα ότι δύναμις θαυματουργική εβγήκε από εμέ”. 47 Η δε γυναίκα, όταν είδε ότι δεν εξέφυγε από την προσοχήν του Ιησού, τρέμουσα από φόβον και ευλάβειαν ήλθε, έπεσε γονατιστή εμπρός του και διηγήθηκε εις αυτόν και εμπρός εις όλον το πλήθος την αιτίαν, δια την οποίαν τον ήγγισεν, όπως επίσης και το γεγονός, ότι εθεραπεύθηκε αμέσως. 48 Ο δε Ιησούς της είπε· “θάρρος, κόρη μου, η πίστις σου σε έχει σώσει· πήγαινε ειρηνική και χαρούμενη, χωρίς την ανησυχίαν και την θλίψιν που είχες προηγουμένως από την ασθένειάν σου”. 49 Ενώ δε αυτός ακόμη ωμιλούσε, έρχεται κάποιος από το σπίτι του αρχισυναγώγου λέγων εις αυτόν, ότι “πέθανε η κόρη σου, μη ενοχλείς και μη βάζεις εις κόπον τον διδάσκαλον”. 50 Ο Ιησούς όμως, όταν ήκουσε την είδησιν, είπεν στον αρχισυνάγωγον· “μη φοβείσαι, μόνον πίστευε και θα σωθή η κόρη σου”. 51 Οταν δε ήλθε στο σπίτι, δεν αφήκε κανένα να μπη, ει μη μόνον τον Πετρον και τον Ιωάννην και τον Ιάκωβον και τον πατέρα της κόρης και την μητέρα. 52 Εκλαιαν δε όλοι και οδυρόμενοι εκτυπούσαν τας κεφαλάς και τα στήθη των δια την νεκράν. Ο δε Ιησούς είπε· “μη κλαίετε· δεν απέθανε, αλλά κοιμάται”. 53 Και τον περιγελούσαν, διότι ήξευραν καλά, ότι η κόρη είχε πεθάνει. 54 Αυτός όμως έβγαλε όλους έξω, επιασε το χέρι της και εφώναξε λέγων· “Κορη, σήκω επάνω”. 55 Και αμέσως η ψυχή της επέστρεψε στο σώμα και αναστήθηκε· και ο Ιησούς διέταξε να της δώσουν να φάγη, δια να αναλάβη τελείως από την εξάντλησιν της ασθενείας που την οδήγησε στον θάνατον. 56 Και έμειναν εκστατικοί και κατάπληκτοι οι γονείς αυτής. Ο δε Ιησούς παρήγγειλε εις αυτούς, να μη είπουν εις κανένα το γεγονός.

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακή 29 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Β´ 16 - 20
16 εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. 17 Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο. 18 εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. 19 ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. 20 Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

   Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Β´ 16 - 20
16 Επειδή όμως εγνωρίσαμεν καλά ότι ο άνθρωπος δεν γίνεται δίκαιος, δεν αποκτά την δικαίωσιν ενώπιον του Θεού από τας τυπικάς διατάξστου μωσαϊκού Νομου, αλλά μόνον δια της φωτισμένης ενεργείας και ενεργού πίστεως στον Ιησούν Χριστόν, και ημείς επιστεύσαμεν στον Χριστόν Ιησούν, δια να γίνωμεν δίκαιοι από την πίστιν και με την πίστιν στον Χριστόν και όχι από τα έργα του μωσαϊκού Νομου. Διότι, όπως άλλωστε έχει γραφή και εις την Παλαιάν Διαθήκην, “δεν θα δικαιωθή ποτέ κανείς από τα έργα του Νομου”. 17 Εάν δε ημείς, αφήσαντες τον Νομον και ζητούντες να επιτύχωμεν την δικαίωσίν μας δια της πίστεως και επικοινωνίας μας με τον Ιησούν Χριστόν, ευρεθήκαμεν στο κεφαλαιώδες αυτό θέμα αμαρτωλοί, τότε έρχεται στο στόμα το παράλογον ερώτημα· άρα γε ο Χριστός που μας εκάλεσεν εις αυτόν τον δρόμον, μας ηπάτησε και είναι υπηρέτης αμαρτίας; Μη γένοιτο να σκεφθώμεν ποτέ τέτοιαν βλασφημίαν. 18 Διότι, εάν εκείνα τα οποία έχω καταργήσει ως άχρηστα, δηλαδή τα τυπικά έργα του μωσαϊκού Νομου, αυτά πάλιν επαναφέρω εις την ισχύν και τα τηρώ, αποδεικνύω τον ευατόν μου παραβάτην, διότι έτσι ομολογώ, ότι η προηγουμένη παραμέλησις των τυπικών διατάξεων του Νομου ήτο αμαρτία. 19 Αυτό όμως δεν είναι αληθινό, διότι εγώ δια του Νομου, τον οποίον κατήργησα και ο οποίος καταδικάζει εις θάνατον κάθε παραβάτην, έχω πλέον αποθάνει δι' αυτόν, δια να ζήσω πλέον εν τω Θεώ, χάρις εις την πίστιν μου προς τον Χριστόν. 20 Εγώ έχω σταυρωθή μαζή με τον Χριστόν και δεν ζω πλέον εγώ, ο παλαιός φυσικός άνθρωπος, αλλά ζη μέσα μου ο Χριστός. Αυτήν δε την ζωήν που ζω μέσα στο σώμα μου τώρα, την ζω με την χάριν και την δύναμιν της πίστεως στον Υιόν του Θεού, ο οποίος με έχει αγαπήσει και παρέδωκε τον ευατόν του εις σταυρικόν θάνατον, δια την σωτηρίαν μου.

Απολυτίκιο Αγίου Παϊσίου

Από το βιβλίο "Ο δικός μας Παΐσιος" Αντ. Μακατούνη-Κ. Παππά

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

«Μητρός Θεού Σκέπη Ελλάδα θειόφρονα καλύπτει»



Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ


Μακαρίζουμε και πάλι μέσα στο λατρευτικό κλίμα της Αγίας μας Εκκλησίας το πρόσωπο της Παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Τιμούμε, όπως πάντοτε, ορθόδοξα και πνευματικά, την «αειμακάριστον και παναμώμητον και Μητέρα του Θεού ημών».
Μνημονεύουμε, καθώς μας υπενθυμίζει ο ιερός συναξαριστής, «την πάντοτε και κατ’ εξαίρετον τρόπον σκέπουσαν το ευσεβές ημών Έθνος, ως πάλαι έσκεπε την Βασιλίδα των πόλεων»1.
Θυμόμαστε τα υπερφυά αυτής μεγαλεία, «την προμήθειαν», «και την κραταιάν αυτής σκέπην»2 με την οποία μας απάλλαξε από την επιδρομή αλλοεθνών κατακτητών.
Επιτρέψτε μου, λοιπόν, αυτήν τη χαρούμενη ημέρα για την Εκκλησία και την Πατρίδα μας, να μεταφέρω στην ευλαβική σας σκέψη τη σχέση του λαού μας με το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και την άμαχο προστασία και βοήθειά της, την οποία πολλές φορές απολαύσαμε και απολαμβάνουμε καθημερινά.
Πρώτον. Στον τόπο μας, τον ποτισμένο με τα αίματα και τα δάκρυα των μαρτύρων και των ηρώων, σε κάθε μας βήμα συναντούμε το πρόσωπο της Παναγίας. Οσφραινόμαστε την οσμή των αρετών της, ιδιαιτέρως μέσα στους πολυπληθείς μεγάλους και μικρούς Ναούς, καθώς και στα Ιερά Προσκυνήματα που είναι αφιερωμένα στο όνομά της, αλλά και στις Ιερές Εικόνες, που κάνουν πιο αισθητή την παρουσία και την ευλογία της ανάμεσά μας. Στη θάλασσα και στη στεριά, στις πόλεις και στα χωριά, στα βουνά και στους κάμπους, υψώνονται «παλάτια της ταπεινής βασίλισσας»3, όπως θα πει χαρακτηριστικά ο ξεριζωμένος εκείνος Αϊβαλιώτης, Φώτης Κόντογλου.
Στην Πατρίδα μας αναφερόμαστε στην Παναγία με πολλά ονόματα που της έδωσε ευλαβικά και ευχαριστιακά η ορθόδοξη ελληνική γλώσσα. Αυτά είναι χαραγμένα στα ιερά εικονίσματα και το καθένα προσιδιάζει στη θαυμαστή παρουσία της και στα θαύματα που επιτελέστηκαν με τη χάρη της. Πόσα δεν μας μαρτυρούν οι θησαυροί της Παναγίας στην Καστοριά, όπως η Πορφύρα, η Γοργοϋπήκοος, η Βλαχέρνα, η Ελεούσα, η Μαυριώτισσα, η Οδηγήτρια, η Εβραΐδα, η Φανερωμένη! Πόσο μας συγκινούν και τα τόσα άλλα προσωνύμιά της σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο!
Γι’ αυτό και έχει λεχθεί ότι κάθε διαμέρισμα της πατρίδος μας έχει τις δικές του θαυματουργές εικόνες, όπως η Σουμελά και η Μυρτιδιώτισσα, η Παναγία της Τήνου, της Αγιάσου και πολλές άλλες. Την πρώτη βέβαια θέση κατέχει το Περιβόλι της στο Άγιον Όρος, με τα τόσα ιερά εκτυπώματα. Φθάνει κανείς στο σημείο να πει πως ολόκληρη η Ελλάδα μοσχοβολάει κυριολεκτικά από την πνευματική ευωδία που αναδύεται από το πάνσεπτο πρόσωπο της Αειπαρθένου Μαρίας.
Δεύτερον. Η Θεοτόκος είναι παρούσα στη ζωή του Έλληνα και στην καθημερινότητά του. Το όνομά της είναι το γλυκό εντρύφημα στη γλώσσα του πιστού λαού μας. Κάποτε δεν υπήρχε Έλληνας Χριστιανός που να μην πρόφερε το όνομά της παρακλητικά και αγαπητικά. Παντού παρούσα, σε κάθε στιγμή του καθενός μας : στα τραγούδια, στα τραπέζια και στις χαρές, στα εύκολα και στα δύσκολα, στις ευχάριστες στιγμές και στα λυπηρά της παρούσης ζωής.
Είναι το αποκούμπι των ανθρώπων που ελπίζουν και προστρέχουν στη βοήθειά της.
Είναι η παρηγοριά του ξενιτεμένου.
Είναι το στήριγμα του κάθε πονεμένου.
Είναι η ελπίδα και η προστασία του κάθε ανθρώπου.
Είναι η μάνα του κόσμου.
Είναι η μητέρα του Κυρίου μας, αλλά και η δική μας μητέρα.
Γι’ αυτό και κάθε ορθόδοξη ψυχή επαναλαμβάνει μαζί με τον ιερό υμνογράφο: «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου».
Τραπέζι έχει ο Έλληνας; Θα έχει συνδαιτημόνα την Παναγία.
Στο γάμο και στη χαρά, Αυτή προΐσταται μαζί με τον Μονογενή της.
Στην εργασία και στην οικογένεια, Αυτή έχει τον πρώτο λόγο.
Στο ταξίδι, Αυτή συντροφεύει.
Στον πόνο και στην ξενιτιά, Αυτή παρηγορεί.
Στο θάνατο, Αυτή δίδει κουράγιο.
Γι’ αυτό και κάθε δάκρυ ο λαός μας το κάνει τραγούδι και προσευχή, ικεσία και παράκληση και μαζί με τον Θεόδωρο Λάσκαρη, τον Αυτοκράτορα της Νικαίας, τον ποιητή του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος, της λέγει : «Προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή; που προσδράμω λοιπόν και σωθήσομαι; που πορευθώ; ποίαν δε εφεύρω καταφυγήν; ποίαν θερμήν αντίληψιν; ποίον εν ταις θλίψεσι βοηθόν; Εις σε μόνην ελπίζω, εις σε μόνην καυχώμαι, και επί σε θαρρών κατέφυγον»4.
Τρίτον. Εμείς οι Έλληνες έχουμε και άλλους λόγους, οι οποίοι μας δένουν ιδιαίτερα με το πάνσεπτο πρόσωπό της. Η αγία της μορφή είναι συνυφασμένη με τους αγώνες του Έθνους μας, αλλά και με την εθνική μας ύπαρξη. Είναι η Υπέρμαχος Στρατηγός, που περιφέρεται παντού και κρατάει μακριά «της Ρωμιοσύνης τον εχθρό»5, όπως γράφει ο ποιητής μας Κωστής Παλαμάς. Αυτή προΐστατο στη ζωή της Βασιλίδος των πόλεων, αφού την λύτρωσε επανειλημμένως από τα στίφη των Αβάρων, των Αράβων και τόσων άλλων βαρβάρων.
Στα χρόνια, ακόμη, της σκλαβιάς και της τυραννίας, η Παναγία ήταν εκείνη που στάθηκε ως φοβερά προστασία και ακαταίσχυντος βοήθεια στο υπόδουλο Γένος μας. Γι’ αυτό και ο Γέρος του Μοριά, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, βροντοφώναζε πως η Παναγία ήταν εκείνη που υπέγραψε την ελευθερία της πατρίδος μας.
Αλλά και στα νεότερα χρόνια δεν εγκατέλειψε το λαό και την κληρονομία της. Είναι θαυμαστές οι διηγήσεις των ανθρώπων εκείνων που την έβλεπαν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου να σκεπάζει με το μανδύα των δραστικοτάτων πρεσβειών της τα παιδιά της και να τους οδηγεί «από δόξης εις δόξαν». Γι αὐτό και η Εκκλησία μας πολύ σωστά και σοφά μετέφερε την εορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου στις 28 Οκτωβρίου : για να μας υπενθυμίζει πως
«Μητρός Θεού Σκέπη
Ελλάδα θειόφρονα καλύπτει»6.
Έτσι έζησε ο λαός μας : συντροφιά με την Παναγία. Γι’ αυτό και άντεξε στα χρόνια της σκλαβιάς αλλά και της κατοχής. Γράφει ένας Γάλλος περιηγητής : «Αυτός ο λαός άντεξε… γιατί αγαπά την Παναγία. Σε όλα τα σπίτια βλέπεις εικόνες, είναι η νοικοκυρά, η φρουρός του σπιτιού. Ο ίδιος διεπίστωσα με πόση φυσικότητα και συγκίνηση μιλούν στις οικογενειακές τους συζητήσεις για την Παναγία».
Γι’ αυτό και η σημερινή ημέρα, κατά την οποία αναδείχθηκε η μεγαλωσύνη και η ανδρεία των Ελλήνων, για πολλοστή φορά θα πρέπει να μας υπενθυμίσει πως χωρίς την παρουσία του Θεού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα στη ζωή μας, και χωρίς τη βοήθεια της Παναγίας και την παρουσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας θα αδυνατούμε να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας στο ιστορικό γίγνεσθαι, γιατί Ορθοδοξία και Ελληνισμός είναι άρρηκτα ενωμένα.
Απέναντι, λοιπόν, στην εθνική αμνησία που επικρατεί στις μέρες μας, προβάλλεται επιτακτική η ανάγκη να κάνουμε το δικό μας αυτοέλεγχο, να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και να επαναλάβουμε το «ημάρτομεν, ηνομήσαμεν, ουδέ συνετηρήσαμεν»7. Κι όπως στο Έπος του 1940 οι πρόγονοί μας στάθηκαν αξιοπρεπείς και ευθυτενείς μπροστά στους ισχυρούς της γης που θέλησαν να υποτάξουν έθνη και λαούς, έτσι και σήμερα, ασυμβίβαστοι μπροστά στο νέο ευτελισμό του ανθρώπου και στα νέα ήθη που απειλητικά κατακλύουν τον τόπο μας, εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες, με οδοδείκτη το πατροπαράδοτο σέβας, να πορευθούμε και πάλι κάτω από τη σκέπη της Παναγίας και τη σκια της γαλανόλευκης σημαίας μας. Έτσι θα είμαστε όχι μόνο νικητές, αλλά και ελεύθεροι και θα απολαμβάνουμε τα αγαθά που χάρισε ο Θεός στην Πατρίδα και στο Γένος μας.
Χρόνια πολλά!
Η Παναγία να είναι σκέπη και βοήθεια για την Πατρίδα, για ολόκληρο τον κόσμο, αλλά και για όλους εμάς.

1. Συναξάριον Όρθρου 28ης Οκτωβρίου
2. Δοξαστικό Μικρού Εσπερινού 28ης Οκτωβρίου
3. Φώτης Κόντογλου, «Η Χαρά των Χριστιανών», Ελληνική Δημιουργία, τ.61, 1959
4. Ακολουθία Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος
5. Κωστή Παλαμά, «Η φλογέρα του Βασιλιά», Τυπογραφείο Εστία, Αθήνα 1910, πρβλ. σελ. 53
6. Στίχος Συναξαρίου Όρθρου 28ης Οκτωβρίου
7. Δαν. 3,5-7 (Προσευχή Αζαρίου και Ύμνος των Τριών Παίδων)

Δύο διαλέξεις για τον Αγ. Ιωάννη Βατάτζη Γ'


Καισαριανής Δανιήλ. Οι Διαθήκες του Θεού.

Ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καισαριανής Βύρωνος και Υμηττού κ.κ. ΔΑΝΙΗΛ, με θέμα : ΟΙ ΔΙΑΘΉΚΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στον Ιερό ενοριακό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Αγίας Φωτεινής Υμηττού την Δευτέρα 23 Οκτωβρίου 2017 κατά την έναρξη λειτουργίας του σεμιναρίου οριοθέτησης της Ορθοδόξου Πίστεώς μας για το νέο ιεραποστολικό έτος 2017- 2018.
 

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

Μεγαλειώδης διαδήλωση χιλιάδων ατόμων, κατά των βιβλίων των Θρησκευτικών, στο Υπουργείο Παιδείας [23 Οκτωβρίου 2017]

poreia diamartyria maroysi 2017 09

Μεγαλειώδης διαδήλωση χιλιάδων ατόμων -η μεγαλύτερη που έχει διεξαχθεί μέχρι σήμερα στο Μαρούσι- που διοργάνωσαν με επιτυχία η Εστία Πατερικών Μελετών, η Ενωμένη Ρωμηοσύνη, η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων και η Πανελλήνια Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων, με βασικό αίτημα την κατάργηση των βιβλίων των Θρησκευτικών, που μετατρέπουν το μάθημα των Θρησκευτικών από μάθημα ομολογιακό, σε απλή Θρησκειολογία, ξεκίνησε από το Δημαρχείο του  Αμαρουσίου στις 5μ.μ. προς το Υπουργείο Παιδείας. Συμμετείχαν πλήθος φορέων και οργανώσεων που διαδήλωσαν ειρηνικά, αλλά και σθεναρά, υπέρ της καταργήσεως των εκτρωματικών βιβλίων Θρησκευτικών όλων των βαθμίδων του Ελληνικού Σχολείου, που επέβελε  το Υπουργείο Παιδείας, χωρίς να προϋπάρξει διάλογος για την συγγραφή τους με την εκπαιδευτική κοινότητα και κυρίως με την Εκκλησία. (Ψήφισμα, βίντεο, φωτογραφίες)

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Η αρχαιοπρεπής Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου στον Ιερό Ναό της Αγίας Φωτεινής Υμηττού

Με λαμπρότητα και κατάνυξη και παρουσία πλήθους ευσεβών χριστιανών τελέσθηκε την Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017 στον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίας Φωτεινής Υμηττού η αρχαιοπρεπής Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου πρώτου Επισκόπου Ιεροσολύμων. Η Θεία Λειτουργία τελέσθηκε σε ειδικό διαμορφωμένο χώρα έξωθεν του Ιερού Βήματος, στην σολέα του Ναού δια να βλέπουν οι πιστοί τα τελούμενα, όπως ακριβώς συνέβαινε και την εποχή των πρώτων χριστιανών. Της Θείας Λειτουργία προεξήρχε και κήρυξε τον Θείο λόγο ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αρχιμανδρίτης π. Νικόδημος Σιδέρης συλλειτουργούντος του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γερασίμου Μπιλιλή. Η Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου έχει καθιερωθεί να τελείται στον Ιερό Ναό κάθε χρόνο, την ποιο κοντινή Κυριακή από την μνήμη του Αγίου.


















Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Ευλογείτε και μη καταράσθε


Άγιος Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης
Με ρώτησε κάποιος: “Αυτό που ψάλουμε την Μεγάλη Σαρακοστή, το “Πρόσθες αυτοίς κακά, Κύριε, τους ενδόξοις της γής” (2), γιατί το λέμε, αφού είναι κατάρα;” “Όταν κάνουν επιδρομή οι βάρβαροι, του είπα, και πάνε να καταστρέψουν στα καλά καθούμενα έναν λαό και ο λαός προσεύχεται να τους βρουν κακά, δηλαδή να σπάσουν τα αμάξια τους, και τα άλογά τους να πάθουν κάτι, για να εμποδισθούν, καλό είναι ή κακό; Αυτό εννοεί, να τους έρθουν εμπόδια. Δεν είναι ότι καταριούνται”.
– Γέροντα, πότε πιάνει η κατάρα;
– Η κατάρα πιάνει, όταν υπάρχη στην μέση αδικία. Αν λ.χ. κάποια κοροϊδέψη μια πονεμένη ή της κάνη ένα κακό και η πονεμένη την καταρασθή, πάει, χάνεται το σόι της. Όταν δηλαδή κάνω κακό σε κάποιον και εκείνος με καταριέται, πιάνουν οι κατάρες του. Επιτρέπει ο Θεός και πιάνουν, όπως επιτρέπει λ.χ. να σκοτώση ένας κάποιον άλλον. Όταν όμως δεν υπάρχη αδικία, τότε η κατάρα γυρνά πίσω σ’ αυτόν που την έδωσε.
– Και πώς απαλλάσσεται κανείς από την κατάρα;
– Με την μετάνοια και την εξομολόγηση. Έχω υπ’ όψιν μου πολλές περιπτώσεις, άνθρωποι που ταλαιπωρήθηκαν από κατάρα, όταν το κατάλαβαν ότι τους καταράσθηκαν, γιατί είχαν φταίξει, μετάνοιωσαν, εξομολογήθηκαν και τακτοποιήθηκαν. Αν αυτός που έφταιξε πη: “Θεέ μου, έκανα αυτό και αυτό, συγχώρεσέ με…” και εξομολογηθή με πόνο και ειλικρίνεια, τότε ο Θεός θα τον συγχωρήση, Θεός είναι.
– Και τιμωρείται μόνον αυτός που δέχεται την κατάρα ή και αυτός που την δίνει;
– Αυτός που δέχεται την κατάρα, βασανίζεται σ’ αυτήν την ζωή. Αυτός όμως που καταράσθηκε, βασανίζεται και σ’ αυτήν την ζωή, και στην άλλη, γιατί ως εγκληματίας θα τιμωρηθή εκεί από τον Θεό, αν δεν μετανοήση και εξομολογηθή. Γιατί, εντάξει, μπορεί κάποιος να σε πείραξε, εσύ όμως με την κατάρα που δίνεις, είναι σαν να παίρνης το πιστόλι και να τον σκοτώνης. Με ποιο δικαίωμα το κάνεις αυτό; Ό, τι και αν σου έκανε ο άλλος, δεν έχεις δικαίωμα να τον σκοτώσης. Για να καταρασθή κανείς, σημαίνει ότι έχει κακία. Κατάρα δίνει κανείς, όταν το λέη με πάθος, με αγανάκτηση.
Η κατάρα, όταν προέρχεται από άνθρωπο που έχει δίκαιο, έχει μεγάλη ισχύ, ιδίως η κατάρα της χήρας. Θυμάμαι, μια γριά είχε ένα αλογάκι και το έβαζε στην άκρη του δάσους να βοσκήση. Επειδή ήταν λίγο ζόρικο, είχε βρει ένα γερό σχοινί και το έδενε. Μια φορά πήγαν στο δάσος τρεις γυναίκες να κόψουν ξύλα. Η μια ήταν πλούσια, η άλλη χήρα και η άλλη ήταν ορφανή και πολύ φτωχιά. Είδαν το άλογο που ήταν δεμένο με το σχοινί και βοσκούσε και είπαν: “Δεν παίρνουμε το σχοινί να δέσουμε τα ξύλα;” Το έκοψαν στα τρία και πήρε η καθεμιά από ένα κομμάτι να δέσουν τα δεμάτια τους. Επόμενο ήταν να φύγη το άλογο. Όταν ήρθε η γριά και δεν βρήκε το ζώο, αγανάκτησε. Άρχισε να το ψάχνη παντού, παιδεύτηκε πολύ να το βρη. Τελικά, όταν το βρήκε, είπε αγανακτισμένη: “Με το ίδιο το σχοινί να την κουβαλήσουν αυτήν που το πήρε”. Μια μέρα, ο αδελφός της πλούσιας έκανε αστεία με ένα όπλο νομίζοντας πως είναι άδειο -ήταν από αυτά που είχαν αφήσει οι Ιταλοί- και χτύπησε την αδελφή του στον λαιμό. Έπρεπε να την μεταφέρουν στο νοσοκομείο και χρειάσθηκε σχοινί, για να την δέσουν επάνω σε μια ξύλινη σκάλα. Εκείνη την ώρα βρέθηκε το ένα κομμάτι σχοινί, το κλεμμένο, αλλά δεν έφθανε. Έφεραν και οι δύο άλλες γειτόνισσες τα δικά τους κλεμμένα κομμάτια και την έδεσαν στην σκάλα και την μετέφεραν στο νοσοκομείο. Έτσι πραγματοποιήθηκε η κατάρα της γριάς, “Με το ίδιο σχοινί να την κουβαλήσουν”. Και τελικά πέθανε η καημένη, ο Θεός να την αναπαύση. Βλέπετε, έπιασε η κατάρα στην πλούσια, που δεν είχε οικονομική ανάγκη. Οι άλλες είχαν την φτώχεια τους, είχαν κάποια ελαφρυντικά.
1) Βλ. Ρωμ. 12, 14
2) Ησ. 26, 15
(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Α΄ – ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ)

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακή 22-10-2017

ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Α´ 11 - 19
11 Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ’ ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· 12 οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐτό, οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι’ ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ. 13 Ἠκούσατε γὰρ τὴν ἐμὴν ἀναστροφήν ποτε ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ, ὅτι καθ’ ὑπερβολὴν ἐδίωκον τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρθουν αὐτήν, 14 καὶ προέκοπτον ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ ὑπὲρ πολλοὺς συνηλικιώτας ἐν τῷ γένει μου, περισσοτέρως ζηλωτὴς ὑπάρχων τῶν πατρικῶν μου παραδόσεων. 15 Ὅτε δὲ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς ὁ ἀφορίσας με ἐκ κοιλίας μητρός μου καὶ καλέσας διὰ τῆς χάριτος αὐτοῦ 16 ἀποκαλύψαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν ἐμοὶ, ἵνα εὐαγγελίζωμαι αὐτὸν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, εὐθέως οὐ προσανεθέμην σαρκὶ καὶ αἵματι, 17 οὐδὲ ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα πρὸς τοὺς πρὸ ἐμοῦ ἀποστόλους, ἀλλὰ ἀπῆλθον εἰς Ἀραβίαν, καὶ πάλιν ὑπέστρεψα εἰς Δαμασκόν. 18 Ἔπειτα μετὰ ἔτη τρία ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα ἱστορῆσαι Πέτρον, καὶ ἐπέμεινα πρὸς αὐτὸν ἡμέρας δεκαπέντε· 19 ἕτερον δὲ τῶν ἀποστόλων οὐκ εἶδον εἰ μὴ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα



ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Α´ 11 - 19
11 Σας καθιστώ δε γνωστόν, αδελφοί, ότι το Ευαγγέλιον, το οποίον εγώ εκήρυξα εις σας δεν είναι έργον ανθρώπου και δεν εκφράζει σκέψεις ανθρώπων. 12 Διότι εγώ-όπως άλλωστε και οι άλλοι Απόστολοι-δεν έχω παραλάβει αυτό από άνθρωπον ούτε το εδιδάχθην από άνθρωπον, αλλά το παρέλαβα κατ' ευθείαν δι' αποκαλύψεων, τας οποίας ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός μου εφανέρωσε. 13 Βεβαίως και σεις οι ίδιοι έχετε πληροφορηθή την ζωήν και συμπεριφοράν που είχα, όταν έμενα πιστός εις την θρησκείαν των Εβραίων και ακολουθούσα όσα ο Ιουδαϊσμός εδίδασκε. Εχετε δηλαδή πληροφορηθή ότι, επηρεασμένος βαθύτατα από τας παλαιάς διδασκαλίας του Νομου και τα έθιμα των Ιουδαίων, κατεδίωκα με πολύν φανατισμόν και σκληρότητα την Εκκλησίαν του Χριστού και προσπαθούσα να την ερημώσω και αφανίσω. 14 Χαρις δε στον φανατισμόν μου αυτόν προώδευα στον Ιουδαϊσμόν παραπάνω από πολλούς ομοεθνείς συνομήλικάς μου, διότι εδείκνυα περισσότερον από αυτούς ζήλον δια τας πατροπαραδότους παραδόσεις μας. 15 Οταν δε ευδόκησεν ο πανάγαθος Θεός, ο οποίος με είχε ξεχωρίσει και προορίσει από την κοιλίαν ακόμη της μητρός μου, και με εκάλεσε δια της χάριτος του 16 να αποκαλύψη εις την καρδίαν και την ψυχήν μου τον Υιόν αυτού, δια να τον κηρύττω ως Σωτήρα εις τα έθνη, αμέσως δεν εζήτησα από κανένα άνθρωπον συμβουλήν και καθοδήγησιν δια την μεγάλην αυτήν κλήσιν. 17 Ούτε ανέβηκα εις τα Ιεροσόλυμα, δια να συναντήσω και συμβουλευθώ τους Αποστόλους, που είχαν κληθή προ εμού στο αποστολικόν έργον, αλλ' ανεχώρησα εις τα μέρη της Αραβίας και πάλιν επέστρεψα εις Δαμασκόν. 18 Επειτα, τρία έτη μετά την ημέραν που εκλήθην από τον Χριστόν, ανέβηκα εις τα Ιεροσόλυμα, δια να συναντήσω και γνωρίσω προσωπικώς τον Πετρον και έμεινα κοντά του δεκαπέντε μόνον ημέρας. 19 Αλλον δε από τους Αποστόλους δεν είδα, παρά μόνον τον Ιάκωβον, τον αδελφόν του Κυρίου.

22/10/2017 - Ϛ' Λουκᾶ (Θεραπεία τοῦ δαιμονιζομένου τῶν Γαδαρηνῶν)

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 27 - 39
27 ἐξελθόντι δὲ αὐτῷ ἐπὶ τὴν γῆν ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο, καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ’ ἐν τοῖς μνήμασιν. 28 ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς. 29 παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους. 30 ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· Τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· Λεγεών· ὅτι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν· 31 καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. 32 Ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένη ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς. 33 ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. 34 ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς. 35 ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονὸς, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ’ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν. 36 ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς. 37 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ’ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο· αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν. 38 ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνὴρ, ἀφ’ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· 39 Ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ’ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα


ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 27 - 39
27 Οταν δε ο Ιησούς εβγήκεν εις την ξηράν, τον συνάντησεν ένας άνθρωπος της πόλεως εκείνης, ο οποίος είχε μέσα του δαιμόνια από πολλά χρόνια και δεν εφορούσε ένδυμα και δεν έμενε σε σπίτι, αλλά μέσα εις τα μνήματα. 28 Οταν όμως είδε τον Ιησούν εκραύγασε δυνατά, έπεσεν εις τα πόδια του και με φωνήν μεγάλην είπε· “ποία σχέσις υπάρχει ανάμεσα εις εμέ και σε, Ιησού, Υιέ του Θεού του Υψίστου; Σε παρακαλώ, μη με βασανίσης και μη με κλείσης από τώρα στον φρικτόν Αδην”. 29 Είπε δε αυτά ο δαιμονιζόμενος, διότι ο Χριστός διέταξε το ακάθαρτον πνεύμα να βγη και να φύγη από τον άνθρωπον, επειδή από πολλά χρόνια τον είχεν αρπάξει και κυριεύσει. Οι δε άλλοι άνθρωποι, ένεκα της αγριότητος αυτού, τον έδεναν με αλυσίδες και με ισχυρά δεσμά εις τα πόδια, δια να τον φυλάσσουν, ώστε να μη επιτίθεται και κακοποιή τους άλλους. Αλλά αυτός έσπαζε τα δεσμά και ωδηγείτο βιαίως από τον δαίμονα εις ερημικούς τόπους. 30 Τον ερώτησε δε ο Ιησούς, λέγων· “ποιό είναι το όνομά σου;” Εκείνος δε απήντησε· “λεγεών”. Διότι πολλά δαιμόνια είχαν εισέλθει στον άνθρωπον αυτόν. 31 Και παρακαλούσαν τα δαιμόνια αυτόν, να μη τα διατάξη και πάνε εις τα τρίσβαθα του Αδου. 32 Ητο δε εκεί μία αγέλη με πολλούς χοίρους, που έβοσκαν στο βουνό· και τον παρακαλούσαν τα δαιμόνια να τους δώση την άδειαν να μπουν εις εκείνους τους χοίρους. Και τους το επέτρεψεν ο Κυριος (διότι κατά λόγον δικαιοσύνης έπρεπε να τιμωρηθούν με την απώλειαν των χοίρων οι ιδιοκτήται των, επειδή τους έτρεφαν, μολονότι αυτό απηγορεύετο από τον μωσαϊκόν νόμον). 33 Αφού δε εξήλθον τα δαιμόνια από τον άνθρωπον, εμπήκαν στους χοίρους και ώρμησε ασυγκράτητο όλο το καπάδι επάνω στον κρυμνόν, ερρίφθη από εκεί εις την θάλασσαν και επνίγησαν οι χοίροι. 34 Οταν δε οι βοσκοί είδαν το γεγονός αυτό, έφυγαν και το ανήγγειλαν εις την πόλιν και εις όσους συναντούσαν, από αυτούς που έμεναν στους αγρούς. 35 Εβγήκαν δε από την πόλιν οι άνθρωποι, δια να ίδουν αυτό που έγινε. Ηλθαν στον Ιησούν και είδαν τον άνθρωπον, από τον οποίον είχαν βγη τα δαιμόνια, να κάθεται κοντά εις τα πόδια του Ιησού, ντυμένος, ήρεμος και φρόνιμος, και εφοβήθησαν. 36 Είχαν δε διηγηθή εις αυτούς εκείνοι που είδαν το γεγονός, πως ελευθερώθηκε ο δαιμονιζόμενος. 37 Και όλον το πλήθος της περιοχής των Γαδαρηνών τον παρεκάλεσαν να φύγη από αυτούς, διότι είχαν κυριευθή από μεγάλον φόβον, δια την τιμωρίαν που τους επεβλήθη. Ενοχοι δε και δι' άλλα καθώς ήσαν, εφοβούντο πολύ και άλλας τιμωρίας. Ο δε Ιησούς εμπήκε στο πλοίον και επέστρεψε. 38 Παρακαλούσε δε αυτόν ο άνθρωπος, από τον οποίον είχαν βγη τα δαιμόνια, να μένη μαζή του. Ο Ιησούς όμως τον έστειλε ειρηνικά εις την πόλιν του, λέγων· 39 “γύρισε στο σπίτι σου και να διηγήσαι όσα έκαμε εις σε ο Θεός”. Και εκείνος έφυγε και διαλαλούσε εις όλην την πόλιν, όσα ο Ιησούς έκαμε εις αυτόν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ – 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

imsk.gr
ΚΥΡΙΑΚΗ  ΣΤ΄  ΛΟΥΚΑ
(Λουκ. η΄, 27-39)

Κάποτε στή Σαμάρεια, ἀγαπητοί ἀδελφοί, μετά τόν μικρό διάλογο πού εἶχε ὁ Χριστός μέ τή γνωστή ἐκείνη γυναίκα, βγῆκαν τά πλήθη ἀπό τήν πόλη καί τόν παρακαλοῦσαν νά μείνει μαζί τους. «Ὡς οὔν ἦλθον πρός αὐτόν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτόν μεῖναι παρ’ αὐτοῖς…».
Τώρα, μετά τή θεραπεία τοῦ δαιμονισμένου στά Γάδαρα κι ὕστερα ἀπό τόν πνιγμό τῶν χοίρων, τό πλῆθος τόν παρακάλεσε νά φύγει. «Καί ἠρώτησαν αὐτόν ἅπαν τό πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ’ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο».
Διαφορετική συμπεριφορά τῶν ἀνθρώπων στήν κάθε μία περίπτωση. Στή Σαμάρεια οἱ ἄνθρωποι εὐγενεῖς, πρόθυμοι ν’ ἀκούσουν καί νά μάθουν, ἕτοιμοι νά πιστέψουν καί ν’ ἀκολουθήσουν. Στά Γάδαρα ἐντελῶς τό ἀντίθετο: παραδομένοι στόν τρόπο ζωῆς τους, δεισιδαίμονες μᾶλλον παρά φιλόθεοι. Βλέπουν ἐξωτερικούς κινδύνους, δέν ἔχουν ἐσωτερικούς φόβους, δέν ἀνησυχοῦν μέσα τους.
Ὑπάρχει στά ἱερά Εὐαγγέλια ἕνα ἄλλο περιστατικό, ἐκεῖνο τοῦ ἀποστόλου Πέτρου. Ὅταν κατάλαβε πώς εἶχε μέσα στό ἁλιευτικό του πλοιάριο τόν ἀπεσταλμένο τοῦ Θεοῦ, ἔπεσε στά πόδια του καί τόν παρακαλοῦσε: «Ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνήρ ἁμαρτωλός εἰμί, Κύριε».
Εἶναι ἀκόμη καί τό περιστατικό τοῦ ἑκατόνταρχου,  ὁ ὁποῖος δέν ἔκρινε ἄξιο τόν ἑαυτό του νά φιλοξενήσει τό Χριστό. «Κύριε, οὐκ εἰμί ἱκανός ἵνα μου ὑπό τήν στέγην εἰσέλθης».
Μέσα σέ ὅλα αὐτά τά περιστατικά, τό περιστατικό στά Γάδαρα εἶναι μοναδικό. Οἱ Γαδαρηνοί παρακαλοῦν τό Χριστό νά μή μείνει, ἀλλά νά φύγει˙ ὄχι ὅμως ἐπειδή συναισθάνονται τήν ἁμαρτωλότητα καί τήν ἀναξιότητά τους. Τόν παρακαλοῦν νά φύγει, γιατί εἶναι ἀνεπιθύμητος, ἐπιζήμιος, ἐπικίνδυνος.
Τέτοια εἶναι ἡ κατάσταση, πού δημιουργεῖ στόν ἄνθρωπο ἡ ἁμαρτία. Τόν φέρνει σέ τέτοια πνευματική κόπωση καί ἠθική ὀκνηρία, πού δέν εἶναι ἱκανός νά διακρίνει τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψέμα, τό ἀγαθό ἀπό τό κακό. Οὔτε κάν θέλει ν’ ἀσχοληθεῖ μέ τέτοια πράγματα. Τόν ἐπισκέπτεται ὁ Θεός καί τοῦ δείχνει τήν ἀγάπη του, μά ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας δέν ἀντιλαμβάνεται τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι εὐχαριστημένος μέ τήν κατάστασή του, ἱκανοποιημένος μέ τόν τρόπο τῆς ζωῆς του, ἥσυχος καί ἀσφαλής σ’ ἕνα καθεστώς, σέ μία κατάσταση. Ἀλλά, ἀλίμονο σέ ὅποιον εἶναι εὐχαριστημένος μέ τόν ἑαυτό του, σέ ὅποιον βλέπει μόνο ἐξωτερικούς κίνδυνους καί δέν ἔχει ἐσωτερικούς φόβους καί ἀνησυχίες…
Τίποτα στόν κόσμο δέν εἶναι καί δέ γίνεται στήν τύχη, ἀγαπητοί ἀδελφοί. Τύχη δέν ὑπάρχει˙ ὑπάρχει ὁ Θεός. Στό βίο τῶν ἀνθρώπων καί στήν ἱστορία τοῦ κόσμου τά σημεῖα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τῆς εὐεργετικῆς παρουσίας του εἶναι ὁλοφάνερα. Ὑπάρχουν ἐκεῖνοι πού δέ θέλουν νά τά δοῦν, γιατί ἔτσι τούς βολεύει. Οἱ χριστιανοί, ὅμως, μέ τόν στοχαστικό καί φωτισμένο νοῦ μας, ὀφείλουμε νά εἴμαστε πάντοτε προσεκτικοί καί νά βλέπουμε παντοῦ καθαρά τήν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Κι ὄχι μόνο νά τή βλέπουμε νά ἔρχεται στή ζωή μας, ἀλλά καί νά τήν προσέχουμε καί νά τήν ἐκτιμοῦμε καί νά τήν κρατοῦμε. Ἀμήν.


Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Με την εξομολόγηση ο άνθρωπος λυτρώνεται.


– Γέροντα,   στα  πρώτα  χρόνια  του  Χριστιανισμού  οί Χριστιανοί  έκαναν  δημόσια εξομολόγηση. Βοηθάει αυτό;
– Άλλα τά πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού και άλλα τώρα. Σήμερα αυτό δέν βοηθάει.
– Γιατί, Γέροντα; Τότε είχαν πιο πολύ ζήλο;
– Και  πιο  πολύ  ζήλο  είχαν  και  δέν  είχαν  αυτά  πού  έχουν σήμερα  οί  άνθρωποι.  Τώρα, βλέπεις, τά ανδρόγυνα χωρίζουν στά καλά καθούμενα, δέν είναι όπως παλιά. Έχουν άπομακρυνθή οί άνθρωποι άπό τό μυστήριο τής έξομολογήσεως, γι’ αυτό και πνίγονται άπό τούς λογισμούς και τά πάθη. Πόσοι έρχονται και ζητούν νά τούς βοηθήσω σέ κάποιο  πρόβλημα  τους,   και  ούτε  εξομολογούνται  ούτε  εκκλησιάζονται!  Εκκλησιάζεσαι
καθόλου;, τούς ρωτάω. Όχι, μου λένε. Εξομολογήθηκες καμμιά φορά;. Όχι. Ήρθα νά μέ κάνης καλά. Μά πώς; Πρέπει νά μετανοήσης γιά τά σφάλματα σου, νά έξομολογήσαι, νά  εκκλησιάζεσαι,   νά  κοινωνάς,   όταν  έχης  ευλογία  άπό  τον  πνευματικό  σου,   και  εγώ  θά
κάνω  προσευχή  νά  γίνης  καλά.  Ξεχνάς  ότι  υπάρχει  και  άλλη  ζωή  και  πρέπει  νά ετοιμασθούμε γιά ‘κει;. Κοίταξε, πάτερ, αυτά πού λες, εκκλησίες, άλλη ζωή κ.λπ., έμενα δεν  με  απασχολούν.  Αυτά  είναι  παραμύθια.  Έχω  πάει  σέ  μάγους,   σε  μέντιουμ  και  δεν μπόρεσαν νά μέ κάνουν καλά. Έμαθα ότι έσύ μπορείς νά μέ κάνης καλά. Άντε τώρα! Τους μιλάς γιά εξομολόγηση, για την μέλλουσα ζωή, και σου λένε αυτά είναι παραμύθια, και
από  τήν  άλλη  μεριά:  Βοήθησε  με,   παίρνω  χάπια.  Έμ  πώς,   μέ  μαγικό  τρόπο  θά  γίνουν καλά;
Και  βλέπεις,   πολλοί,   ενώ  έχουν  προβλήματα  πού  τά  προκάλεσαν  οί  αμαρτίες  τους, δέν πηγαίνουν στον πνευματικό πού μπορεί νά τούς βοηθήση θετικά, αλλά καταλήγουν νά εξομολογούνται  στους  ψυχολόγους.  Λένε  τό  ιστορικό  τους,   τούς  συμβουλεύονται  γιά  τά προβλήματα  τους  καί,   άν  έχουν  νά  περάσουν  ένα  ποτάμι,   τούς  ρίχνουν  μέσα  καί  ή πνίγονται  ή  βγαίνουν,   άλλά  πού  βγαίνουν…  Ένώ,   άν  πάνε  νά  εξομολογηθούν  στον πνευματικό, θά περάσουν στήν άλλη όχθη από τήν γέφυρα άνετα, γιατί μέ τό μυστήριο της έξομολογήσεως ενεργεί ή Χάρις τού Θεού καί λυτρώνονται.
– Γέροντα, μερικοί λένε: Δέν βρίσκουμε καλούς πνευματικούς, γι’ αυτό δέν πάμε να
εξομολογηθούμε.
– Αυτά  είναι  δικαιολογίες.  Κάθε  πνευματικός  έχει  θεία  εξουσία,   εφόσον  φοράει πετραχήλι. Τελεί τό μυστήριο, έχει τήν θεία Χάρη καί, όταν διάβαση τήν συγχωρητική ευχή, ό Θεός σβήνει όλες τις  αμαρτίες  τις  όποιες εξομολογηθήκαμε μέ  ειλικρινή  μετάνοια. Άπό μας εξαρτάται πόσο θά βοηθηθούμε άπό τό μυστήριο της έξομολογήσεως. Ήρθε εκεί στο Καλύβι μιά φορά κάποιος πού είχε ψυχολογικά προβλήματα, μέ τον  λογισμό ότι έχω διορατικό  χάρισμα  καί  θά μπορούσα νά  τον βοηθήσω. Τί προβλέπεις,   μού  λέει,   γιά  μένα; Νά βρής, τού λέω, έναν πνευματικό νά έξομολογήσαι, γιά νά κοιμάσαι σάν τό πουλάκι καί
νά  μήν  παίρνης  χάπια. Δέν  υπάρχουν,   μού  λέει,   σήμερα  καλοί  πνευματικοί.  Παλιά υπήρχαν. Έρχονται μέ καλό λογισμό, ότι θά βοηθηθούν, άλλα δέν δέχονται αυτό πού τούς λες, και κρίμα στά ναύλα. Βλέπω  όμως  και  μιά  καινούργια  τέχνη  του διαβόλου.  Βάζει  στους  ανθρώπους  τόν λογισμό ότι, άν κάνουν κάποιο τάμα και τό εκπληρώσουν, άν πάνε καί κανένα προσκύνημα, είναι  εντάξει  πνευματικά.  Και  βλέπεις πολλούς νά  πηγαίνουν  μέ λαμπάδες καί  μέ τάματα στά  μοναστήρια,   στά  προσκυνήματα,   νά  τά  κρεμάνε  εκεί,   νά  κάνουν  καί  μεγάλους σταυρούς,   νά κλαίνε  καί  λιγάκι,   καί  νά  αρκούνται  σ’  αυτά.  Δέν  μετανοούν,   δέν έξομολογούνται, δέν διορθώνονται, καί χαίρεται τό ταγκαλάκι.
– Γέροντα, ένας άνθρωπος πού δέν εξομολογείται μπορεί νά είναι εσωτερικά αναπαυμένος;
– Πώς νά είναι αναπαυμένος; Γιά νά νιώση κανείς ανάπαυση, πρέπει νά πετάξη τά μπάζα άπό μέσα του. Αυτό θά γίνη μέ την εξομολόγηση. Ανοίγοντας ό άνθρωπος τήν καρδιά του στον  πνευματικό  καί  λέγοντας  τά σφάλματα  του,   ταπεινώνεται,   καί  έτσι  ανοίγει  τήν πύλη του Ουρανού, έρχεται πλούσια ή Χάρις του Θεού καί ελευθερώνεται. Πριν  άπό  τήν  εξομολόγηση  στήν  κορυφή  του  υπάρχει  ομίχλη,   βλέπει  θαμπά  καί δικαιολογεί τά σφάλματα του. Γιατί, όταν  ό  νους του είναι σκοτισμένος άπό τις αμαρτίες, δέν  βλέπει  καθαρά.  Μέ  τήν  εξομολόγηση  κάνει  μιά  φούουου,   φεύγει  ή  ομίχλη  καί καθαρίζει  ό  ορίζοντας.  Γι’  αυτό,   όσους  έρχονται  νά  συζητήσουμε  ένα  θέμα  ή  νά  μου ζητήσουν  μιά  συμβουλή  κ.λπ.,   άν  δέν  έχουν  έξομολογηθή  ποτέ,   τούς  στέλνω  πρώτα  νά εξομολογηθούν καί μετά νά έρθουν νά μιλήσουμε. Μερικοί μου λένε: Γέροντα, αφού εσύ μπορείς  νά καταλάβης τί  πρέπει  νά κάνω γι’  αυτό  τό  θέμα,   πές  μου.  Καί  νά καταλάβω έγώ τί  πρέπει  νά  κάνης,   τούς  λέω,   δέν  θά καταλάβης εσύ  τί θά σου πώ.  Γι’  αυτό  πήγαινε πρώτα νά έξομολογηθής και ύστερα έλα νά συζητηθούμε. Γιατί, πως νά  επικοινωνήσης καί νά συνεννοηθής μέ έναν άνθρωπο, όταν βρίσκεται σέ άλλη συχνότητα; Μέ  τήν  εξομολόγηση  πετάει  ό  άνθρωπος  άπό  μέσα  του  ό, τι  άχρηστο  έχει  καί καρποφορεί πνευματικά. Μιά μέρα έσκαβα τον κήπο μου, γιά νά φυτέψω λίγες ντοματιές. Εκείνη  τήν  ώρα  ήρθε  κάποιος  καί  μου  λέει:  Τί  κάνεις,   Γέροντα;.  Τί  νά  κάνω;  του  λέω, εξομολογώ  τον  κήπο  μου.  Καλά,   Γέροντα,   μου  λέει,   χρειάζεται  καί  ό  κήπος εξομολόγηση;. Ασφαλώς χρειάζεται.  Έχω διαπιστώσει  πώς,   όταν  τον εξομολογώ, βγάζω δηλαδή  έξω πέτρες,   αγριάδες,   αγκάθια  κ.λπ.,   τότε  βγάζει  επίσημα  κηπευτικά,   αλλιώς  οί ντομάτες γίνονται κιτρινιάρικες, καχεκτικές!…

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Ένα κάλεσμα αγάπης για τις φυλακές


Με τη χάρη και την ευλογία του Θεού  η φιλανθρωπική ομάδα « από καρδιάς » της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής, συνεχίζει τη διακονία της στους ευαίσθητους και πονεμένους χώρους των φυλακών.Βρισκόμαστε κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους  και προσπαθούμε με τρόπο διακρικτικό να βοηθάμε όσο και όπως μπορούμε.
Για την διακονία αυτή χρειαζόμαστε και τη δική σας  βοήθεια.Αυτή τη φορά χρειαζόμαστε:
Μία ηλεκτρική σκούπα.
Ηλεκτρικά σώματα θέρμανσης
 και παπούτσια αθλητικά ( ανδρικά ) όχι καινούργια αλλά σε καλή κατάσταση.
Παρακαλούμε τα πράγματα να τα φέρνετε στην Ιερά Μονή Παναγίας -Πολυδενδρίου Αττικής με την ένδειξη για τις φυλακές ,
κάθε Κυριακή από τις 10.15π.μ. έως τις 12.30μ.μ.
και κάθε Τετάρτη από τις 5.30μ.μ. έως τις 8.00μ.μ.
Ευχαριστούμε «από καρδιάς» πολύ.

23 από 7.802 ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2017, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιά (15-30 Οκτωβρίου 2017)

Η ιστορική Ιερά και θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας των Ναυμάχων (Φανερωμένης) από την Ύδρα, στα ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2017 στον Πειραιά


Μία ιδιαίτερη και ξεχωριστή ευκαιρία θα έχουμε στην Ενορία μας, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, κατά τον εορτασμό των ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ 2017, καθώς η Ενορία μας και η πόλη του Πειραιά θα υποδεχθεί την ιστορική Ιερά και θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας της Φανερωμένης από το νησί της Ύδρας.

Η Ιερά Εικόνα της Παναγίας της Φανερωμένης ή Παναγίας των Ναυμάχων εξέρχεται για πρώτη φορά από την Ύδρα προς ευλογία, αγιασμό και ενίσχυση των πιστών Ορθοδόξων όχι μόνο του Πειραιά αλλά ολοκλήρου του Λεκανοπεδίου. 
Την Ιερά Εικόνα θα υποδεχθούμε την Κυριακή 15 Οκτωβρίου στις 5.30 μ.μ. στον κεντρικό λιμένα Πειραιώς (έναντι του Ιερού Ναού Αγίου Διονυσίου).
Κατά την παραμονή της Ιεράς Εικόνας στον Ιερό μας Ναό, καθημερινά θα τελούνται, η Θεία λειτουργία, οι Ιερές Ακολουθίες του Εσπερινού και της Ιεράς Παρακλήσεως και κάθε βράδυ Ιερά Αγρυπνία. Επίσης κάθε απόγευμα πνευματική ομιλία από προσκεκλημένους πατέρες και εισηγητές.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Την σχετική είδηση μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://agios-dimitrios.blogspot.gr/2017/09/2017.html
Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση PROGRAMMA_DHMHTRIA_2017.pdf

Ιερά Πανήγυρη του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου των Όπλων Κάτω Πατησίων.


Το Σάββατο, 21 Οκτωβρίου ε.ε. και ώρα 6.00 μ.μ., στον Ι. Ναό Αγίου Δημητρίου των Όπλων, στα Κάτω Πατήσια (οδ. Στρατηγού Καλλάρη 57), θα πραγματοποιηθεί η επίσημη υποδοχή, από το παλαίφατο και ιστορικό Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, της Ιεράς και Θαυματουργού Εικόνος της «Παναγίας της Γαλιλαίας», η οποία θα παραμείνει έως και την Κυριακή 29 Οκτωβρίου.
Στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων προς τιμήν του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, την Κυριακή 22 Οκτωβρίου καί ώρα 10.00 μ.μ. θα τελεσθεί Ιερά Αγρυπνία με την αρχαιοπρεπή Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου. Κατά το διάστημα από 22 έως 29 Οκτωβρίου καθημερινώς θα τελείται η Θεία Λειτουργία (7.00 π.μ. – 9.00 π.μ.) και ώρα 11.00 θα ψάλλεται η Ιερά Παράκληση στην Παναγία, ενώ κάθε απόγευμα και ώρα 6.00 ο Όρθρος της Μεγάλης Εβδομάδος του Αγίου Δημητρίου.
Αποτελεί, αφ’ ενός εξαιρετική τιμή για τον ευσεβή λαό των Αθηνών η έλευση αυτού του Ιερού Σεαβάσματος, το οποίο για πρώτη φορά έρχεται στην Αθήνα, αφ’ ετέρου ευκαιρία να προσευχηθούμε όλοι με πίστη, ζητώντας από την Παναγία να ευλογεί όλους μας.
Εκ του Ιερού Ναού
ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ
ΚΑΤΩ ΠΑΤΗΣΙΩΝ

Παρουσίαση βιβλίου από τη Θασιακή Ένωση Καβάλας


Η Θασιακή Ένωση Καβάλας και η δημοτική βιβλιοθήκη Καβάλας διοργανώνουν, το Σάββατο 21 Οκτωβρίου 2017 στις 7μ.μ., την παρουσίαση του βιβλίου του Κωνσταντίνου Χιούτη: «Το Μετόχι της Μονής Αγίου Παύλου στο Σωτήρος της Θάσου (19ος – 20ος αιώνας)». Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι: Κώστας Χατζηεμμανουήλ (δήμαρχος Θάσου), Κωνσταντίνος Χιόνης (ιστορικός, πρόεδρος Θασιακής Ένωσης Καβάλας). Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Νίκος Τσιλογεώργης (αντιπρόεδρος Θασιακής Ένωσης Καβάλας). Η παρουσίαση θα γίνει στη δημοτική βιβλιοθήκη Καβάλας (4ος όροφος).

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΗ Υπουργείου Παιδεία: ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ η διδασκαλία από τους Φακέλους Μαθήματος, μπορούν να χρησιμοποιούνται και τα παλιά βιβλία!

vivlio thrhskeytika aparadekto 07

Αναδίπλωση του Υπουργείου Παιδείας σχετικά με τα βιβλία των Θρησκευτικών- Συνεχίζουμε την επιστροφή των φακέλων των "νέων" Θρησκευτικών
Το Υπουργείο διά του Άγγελου Βαλλιανάτου, σχολικού συμβούλου Θεολόγων, καλεί τους εκπαιδευτικούς να προσαρμόσουν το μάθημα στις ανάγκες των συγκεκριμένων παιδιών που έχει κάθε εκπαιδευτικός, να χρησιμοποιήσουν  το υλικό που έχουν συγκεντρώσει από το παρελθόν και να κρατηθούν στις βιβλιοθήκες του σχολείου αρκετά αντίγραφα από  τα παλαιά βιβλία.
Την ίδια στιγμή όμως μερίδα διευθυντών επιδίδεται σε ψυχολογικό πόλεμο σε βάρος γονέων ακόμη και μαθητών που επιστρέφουν τα βιβλία.
Με τις υπ’ αρίθμ. 1434/28-9-2017 Οδηγίες για τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών 2017-18 διευκρινίζεται από το Υπουργείο Παιδείας ότι:
“Το περιεχόμενο του Φακέλου Μαθήματος δεν είναι βιβλίο. Δηλαδή, δεν θα πρέπει να διδαχθεί ως δοκίμιο, όπου τα παιδιά θα διαβάσουν και θα μάθουν κάτι, ούτε και θα εξεταστούν στο περιεχόμενό του. Το υλικό που βρίσκεται στους Φακέλους Μαθήματος είναι προτεινόμενο και βοηθητικό, ώστε να έχουμε κάτι κοινό στα χέρια μας για να εργαστούμε με τα παιδιά στην τάξη. Από τους Φακέλους επιλέγουμε όσα στοιχεία θεωρούμε ότι μας χρειάζονται, αγνοούμε τα υπόλοιπα. Εξίσου, οι «Ιδέες για εργασίες και δραστηριότητες» και τα κείμενα σε έγχρωμο πλαίσιο είναι ενδεικτικά. Το μάθημα των Θρησκευτικών αρχίζει και τελειώνει στην τάξη. Τα παιδιά μαθαίνουν από τη διαδικασία διδασκαλίας στην τάξη, δεν απομνημονεύουν κάτι“.
Σε άλλο σημείο τονίζεται: “Σε κάθε Θεματική Ενότητα, στο Πρόγραμμα Σπουδών, υπάρχουν πολύ περισσότερα Προσδοκώμενα Μαθησιακά Αποτελέσματα, Βασικά Θέματα και Προτεινόμενες Δραστηριότητες από εκείνα που χρειαζόμαστε για τη διδασκαλία μας. Βρίσκονται εκεί για να επιλέξουμε ανάλογα με τα παιδιά και εμάς και όχι για να τα εξαντλήσουμε.”
Είναι σαφές από τα παραπάνω ότι οι γονείς μπορούν ελεύθερα να επιστρέψουν τους φακέλους των Θρησκευτικών πίσω και να αξιώσουν τα παιδιά τους να διδαχθούν μόνο θέματα που αφορούν την Ορθόδοξη Πίστη καθώς και να μην αξιολογηθούν επί του φακέλου που επιστρέφουν. Αντίστοιχη ελευθερία παρέχεται και στους εκπαιδευτικούς που θα επιλέξουν να διδάξουν μόνο ορθόδοξες θεματικές.
Λάβαμε σειρά από καταγγελίες από διάφορα μέρη της Ελλάδος πως κάποιοι διευθυντές σχολείων ή προϊστάμενοι εκπαίδευσης με υπερβάλλοντα κομματικό ή άλλου είδους ζήλο ασκούν ψυχολογική πίεση σε γονείς εμποδίζοντάς τους να επιστρέψουν τους φακέλους των Θρησκευτικών. Προφασίζονται απίστευτους ισχυρισμούς όπως δήθεν λήξη της προθεσμίας επιστροφής (!!!), ότι είναι παράνομο να επιστραφούν τα βιβλία, ότι οι μαθητές θα λαμβάνουν απουσίες ή ότι θα λάβουν χαμηλή βαθμολογία και θα αποκλεισθούν από τη διαδικασία επιλογής τους για σημαιοφόροι. Προϊστάμενοι εκπαίδευσης σε τηλεοπτικές ή ραδιοφωνικές εκπομπές προσβάλλουν τους γονείς ως “γραφικούς” και “φανατισμένους”. Κάποιοι δε εκπαιδευτικοί (ελάχιστοι ευτυχώς) προχωρούν σε απομόνωση των μαθητών που επέστρεψαν τα βιβλία ή σε επιδεικτική εξέτασή τους σε μη ορθόδοξα θέματα.
Σύμφωνα και με τις ανωτέρω νέες διευκρινιστικές οδηγίες του Υπουργείου, είναι σαφές ότι βρίσκονται εκτός κάλυψης Υπουργείου. Πρόκειται για απολύτως παράνομες πρακτικές που διώκονται πειθαρχικά ακόμη και ποινικά. Συμβουλεύουμε τους γονείς που αντιμετωπίζουν τέτοιες “μεθοδεύσεις” να απαιτούν γραπτή αιτιολόγηση από τους διευθυντές ή προϊσταμένους για ποιο λόγο αρνούνται να παραλάβουν τις δηλώσεις επιστροφής του φακέλου, παρά τη ρητή νομοθετική πρόβλεψη του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας. Οι παραβιάσεις διατάξεων του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας επισύρουν  πειθαρχικές ευθύνες ακόμη και ποινικές. Όσον αφορά τους ελάχιστους εκπαιδευτικούς που προσβάλλουν τις προσωπικότητες μαθητών τους, πρέπει να ελεγχθούν τουλάχιστον πειθαρχικά. Θυμίζουμε δε τη γνωμοδότηση του Συνταγματολόγου κ. Γεωργίου Κρίππα σύμφωνα με την οποία εκπαιδευτικοί που διδάσκουν ως θρησκειολογία  το μάθημα των Θρησκευτικών διαπράττουν παράνομο προσηλυτισμό.
Για άλλη μια φορά καλούμε το σύνολο των Ελλήνων Ορθοδόξων να αναλάβουν την εκκλησιαστική, συνταγματική και ιστορική τους ευθύνη και να αξιώσουν την ανάκληση του νέου προγράμματος σπουδών  για το μάθημα των Θρησκευτικών. Η Ελληνική Πολιτεία, τόσο ευαίσθητη οψίμως σε ζητήματα “αυτοπροσδιορισμού”, οφείλει να σεβαστεί την ιδιοπροσωπία μας  ως Ορθοδόξων Χριστιανών, οφείλει να σεβαστεί το Νόμο, το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συμβάσεις.

ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Πηγή: Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ - π. Γεωργίου Χριστοδούλου


Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ π. Γεωργίου Χριστοδούλου

Μου είπε η μαμά ενός παιδιού στο κατηχητικό: «Εμένα το παιδί μου δε θα το κάνετε μοναχή, εγώ την προορίζω για μοντέλο, για να μη χαραμίσει την ομορφιά της. Απλά την αφήνω, διότι είναι και οι φίλες της».

Σαν τη Ναταλία τη Λιονάκη υπάρχουν και άλλες και άλλοι, με ομορφιά που συγκρίνεται με αυτή των κοσμικών μοντέλων.
Δεν υπάρχουν όμως μόνο όμορφες και όμορφοι. Υπάρχουν άνθρωποι καλλιεργημένοι, μορφωμένοι με διδακτορικά και με πρότερη κοινωνική κατάσταση, πολλές φορές, αξιοζήλευτη.

Άφησαν τα εγκόσμια, με βαθιά συναίσθηση της αλλαγής που πρόκειται να πραγματοποιήσουν στη ζωή τους, αναζητώντας κάτι ανώτερο και ποιοτικότερο.

Αυτό που έκαναν δεν τους γέμιζε ψυχικά. Αγάπησαν τη μοναχική ζωή, μα πάνω απ’ όλα τον Θεό. Σκέφθηκαν και την επόμενη ζωή, τη μέλλουσα, τον Παράδεισο και την κόλαση και αποφάσισαν να επιλέξουν τον καταλληλότερο και ασφαλέστερο δρόμο που υπάγει προς την Αληθινή Ζωή.

Η επιλογή του καθενός είναι σεβαστή. Κάποιες φορές όμως δε συμβαίνει αυτό, κυρίως όταν κάποιος επώνυμος θελήσει να αφιερώσει τη ζωή του στο Χριστό. Τότε πλάθουμε από το μυαλό μας ένα σωρό σενάρια, συκοφαντώντας ακόμη και αγίους ανθρώπους αλλά και ολόκληρη την Εκκλησία, μη μπορώντας να αποδεχτούμε την απόφασή τους.

Στην εποχή που ζούμε, κάποιοι άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί, αποδέχονται πιο εύκολα ένα παιδί 15 χρονών που αλλάζει φύλο, παρά έναν άνθρωπο που αφιερώνει τη ζωή του στο Χριστό.

Π. Γεώργιος Χριστοδούλου
Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ π. Γεωργίου Χριστοδούλου
Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ π. Γεωργίου Χριστοδούλου
Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ π. Γεωργίου Χριστοδούλου
Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ π. Γεωργίου Χριστοδούλου
Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ π. Γεωργίου Χριστοδούλου
Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ π. Γεωργίου Χριστοδούλου
Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ π. Γεωργίου Χριστοδούλου
Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ π. Γεωργίου Χριστοδούλου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...