Πέμπτη 31 Μαρτίου 2016

«ἡ πίστις εἰς τόν Θεόν» και «ἡ πίστις τῷ Θεῷ»˙




Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Ἀρχιεπίσκοπος Θεσ/κης, ὁ κήρυξ τῆς ἀκτίστου Θείας Χάριτος καί θεατής τοῦ ἀκτίστου Φωτός, σέ ὁμιλία του στήν σημερινή Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, τονίζει ὅτι ἄλλο πράγμα εἶναι «ἡ πίστις εἰς τόν Θεόν» καί ἄλλο «ἡ πίστις τῷ Θεῷ»˙ ἄλλο πράγμα εἶναι τό νά λέμε «πιστεύω εἰς τόν Θεόν» καί ἄλλο τό νά λέμε «πιστεύω τῷ Θεῷ». Ποιά ἄραγε εἶναι ἡ διαφορά μεταξύ τοῦ «πιστεύω εἰς τόν Θεόν» καί τοῦ «πιστεύω τῷ Θεῷ»; Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀναφέρει ὅτι τό «πιστεύω εἰς τόν Θεόν» σημαίνει τό «ὀρθῶς φρονεῖν περί τοῦ Θεοῦ», δηλ. τό νά ἔχει κανείς ὀρθή πίστη γιά τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό. Ὅπως ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως : «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν…». Καί τό «πιστεύω τῷ Θεῷ» τί νόημα ἔχει, τί σημαίνει; Τό «πιστεύω τῷ Θεῷ» σημαίνει ὅτι ἔχω ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, ἐμπιστεύομαι τόν Θεό, Τόν θεωρῶ ἀξιόπιστο πρόσωπο. Σημαίνει ὅτι θεωροῦμε πώς αὐτά, πού λέει ὁ Τρισυπόστατος Θεός μας, δηλ. οἱ ἐπαγγελίες, οἱ ὑποσχέσεις, οἱ ἐντολές, πού δίνει, εἶναι ἀξιόπιστες καί πρέπει νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη σ’Αὐτόν. Καί ὑπογραμμίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὅτι οἱ δύο αὐτές ἔννοιες θά πρέπει νά συνυπάρχουν. Πρέπει καί νά πιστεύουμε εἰς τόν Θεόν, δηλ. νά ἔχουμε εὐσεβῆ πίστη, καί νά πιστεύουμε τῷ Θεῷ, δηλ. νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στόν Θεό καί νά τηροῦμε τίς ἐντολές Του.
Οἱ δύο προαναφερθεῖσες ἀρετές, δηλ. ἡ εὐσεβής πίστη καί ἡ ἐμπιστοσύνη στόν Τρισάγιο Θεό, κοσμοῦσαν κατ’ἐξοχήν τούς ἁγίους καί θεοφόρους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι πολέμησαν ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῆς εἰκονομαχίας. Ἡ εἰκονομαχία, ἡ ὁποία κυριάρχησε στή Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία περισσότερο ἀπό ἕνα αἰῶνα, φάνηκε πρός στιγμήν ὅτι θά κατέλυε τήν ἀλήθεια. Ὅλα εἶχαν σιγήσει καί σκοτινιάσει. Καί νόμιζε κανείς ὅτι πάντοτε θά νικᾶ τό ψεύδος. Ὅμως, ὁ Θεός, διά τῶν εἰκονοφίλων ἁγίων Του, ὅπως τόν ἅγιο Γερμανό Πατριάρχη Κων/λεως, τόν ὅσιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό, τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, τήν αὐτοκράτειρα Θεοδώρα κ.ἄ., ἔδωσε διέξοδο, μετά ἀπό μακρά περίοδο κατισχύσεως τοῦ ψεῦδους, τό ὁποῖο ἐκδιώχθηκε μέ τήν Ζ΄ Ἁγία καί Οἰκουμενική Σύνοδο καί τήν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων.  Σήμερα τονίζεται ἐμφαντικά καί θριαμβευτικά ὅτι «οὐ καυχεῖ πλέον αἵρεσις», δηλ. δέν καυχᾶται πλέον ἡ αἵρεση. Τό νέφος πέρασε. Φάνηκε καί ἔλαμψε ἡ ἀλήθεια. Δέν εἶναι δυνατόν τό ψεῦδος νά κατισχύσει τῆς ἀληθείας. Γι’αὐτό καί σήμερα ἑορτάζουμε ὅλοι μας οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί τήν ἑορτή τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, τόν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῆς εἰκονομαχίας καί τῶν αἱρετικῶν εἰκονομάχων.
ΠΕΙΡΑΙΩΣ  ΣΕ Ρ Α Φ Ε Ι Μ

Τετάρτη 30 Μαρτίου 2016

Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Ανανίας Κουστένης: «Τα πρωτεία στον Σταυρό».


Γ΄ Κυριακή των νηστειών. Η μαθητεία σε θέματα πνευματικής ζωής συνεχίζεται. Μια ακόμη διδακτική ομιλία μέσα στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Πνευματικός οδηγός μας ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Ανανίας Κουστένης.
Ο πολύπειρος Ιεροκήρυκας με τον γεμάτο παλμό λόγο του, αναλύει τη μεγάλη αξία του Σταυρού του Χριστού μας για την Εκκλησία και τους πιστούς. Αναδεικνύει την ευθύνη όλων μας, ως μελών της Εκκλησίας, να σεβόμαστε, να ευλαβούμαστε τον Σταυρό, αλλά και να τον φέρουμε στο σώμα μας. Ως ομολογία πίστεως, ως ευλογία και ενίσχυση στις δυσκολίες, ως ασπίδα και προφύλαξη στους πνευματικούς κινδύνους.
Η ομιλία θα πραγματοποιηθεί στο Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Παλαιού Φαλήρου, την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών – της Σταυροπροσκυνήσεως (3 Απριλίου), μετά την ιερά ακολουθία του Κατανυκτικού Εσπερινού και την τέλεση των Χαιρετισμών του Τιμίου Σταυρού.
Ώρα έναρξης Κατανυκτικού Εσπερινού: 6 μ.μ.

Ευχόμαστε καλή συνέχεια στον αγώνα Σαρακοστής.
Ο Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου
Πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωσήφ Ταγαράκης


Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Παλαιού Φαλήρου
www. koimisifalirou.gr - Email: koimisifalirou@yahoo.gr
FB: /koimisifalirou
Αχιλλέως 30, 175 62, Παλαιό Φάληρο, Τηλ. 210 98 12 234



Εφτά παπούτσια για την κυρά Σαρακοστή












 
«Πάντα είχανε την απορία τα παιδιά, αν η κυρά Σαρακοστή έχει πράγματι εφτά πόδια κάτω από το φουστάνι της. Ο Λάμπης όμως ήταν ο μόνος που είχε το θάρρος να τη γνωρίσει και  να ερευνήσει το μυστήριο».

Ένα τρυφερό και χαριτωμένο πασχαλινό διήγημα, εμπνευσμένο από την
Παράδοση. Συνοδεύεται από δύο χειροτεχνίες που θα απασχολήσουν δημιουργικά μικρούς και μεγάλους από την περίοδο της Σαρακοστής ως την Ανάσταση.

Γεμάτο ποίηση το  αφήγημα της  διακεκριμένης Άννας Ιακώβου όχι μόνον φέρνει τα παιδιά σε επαφή με την παράδοση της ζυμαρένιας κυρά-Σαρακοστής, αλλά μέσα από μια πρωτότυπη πλοκή  τα παρακινεί σε μια αγαπητική σχέση για όλα τα πρόσωπα που τα περιβάλλουν και ιδιαίτερα  για τα πιο αδύναμα και μοναχικά που διανύουν την τρίτη ηλικία.


Πηγή:  http://bit.ly/1RZYo0U    υς




Η κατάκριση μας χαρακώνει βαθειά.



 
Δεν μπορώ να το ελέγξω.Είναι πιο δυνατό από μένα .Με ξεπερνά.Είναι αυτό το πάθος της κατάκρισης που δεν έχει μέσα μου ησυχασμό.
 
 
 
 
 
Θα κάνω υπομονή.Δεν θα μιλήσω όταν οι άλλοι λένε.Δεν θα πω τίποτα.θα κρατηθώ.Δαγκώνω τα χείλη μου και κεί που θαρρώ πως έδωσα τη μάχη και βγήκα νικητής ,μία μικρή φράση δειλά, γρήγορα γίνεται χείμαρος ..Δεν χρειάζεται πολύ, να ξεκινήσεις μόνο  και μετά .....άρχισες.Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το παλέψω το πάθος της κατάκρισης ,γιατί είναι τόσο εύκολο να νικηθώ;
 
Οι Πατέρες της εκκλησίας λένε πως η κατάκριση είναι από τις  πιο εύκολες αμαρτίες .Αν δηλαδή για να κάνεις μιαν αμαρτία πρέπει να κουραστείς για την πραγματοποιήσεις ,για την κατάκριση θέλει μόνο μια γλώσσα και μία κακή καρδιά.
Είναι εύκολο να ασχολείσαι με τις ζωές των άλλων .Τα λάθη τους σε κάνουν να αισθάνεσαι καλύτερα.Σε δικαιώνουν.Βλέπεις τους άλλους χειρότερους και αισθάνεσαι καλύτερος.
Κι ύστερα είναι και το άλλο.Όταν ασχολείσαι με τις ζωές και τις ελλείψεις των άλλων ,δεν έχεις χρόνο να ασχοληθείς με τον εαυτό σου.Και αυτό σίγουρα πονά.Φαντάσου!!! να δεις κατάματα τον εαυτό σου,τη δική σου αρρώστια ,τη δική σου πληγή.
Και δεν ξεκινά σαν κατάκριση ,αλλά σαν κοινωνικός σχολιασμός .Σα μικρό σχόλιο και καταλήγει  με την ώρα σε τάφο ομαδικό.
Είναι αυτός ο «απογευματινός καφές» ,που σε ένα φλιτζανάκι τόσο δα, χωράμε κρίνοντας, όλη την οικουμένη.
Κι ενώ γίνεται εύκολα μετά έρχεται η πίκρα....
Η κατάκριση μας χαρακώνει βαθειά.Αν έχεις κρατήσει μέσα σου καθαρές τις αισθήσεις σου πνευματικά ,μετά την κατάκριση, νώθεις ένα μεγάλο κενό.Και μία μεγάλη αγριάδα.Νιώθεις σαν να χάνεις τη χαρά.
Ίσως να  το επιτρέπει ο Θεός μήπως και καταλάβουμε με αυτό τον  επώδυνο τρόπο, αυτό που κάναμε.
Με το καιρό η απροσεξία του λόγου μας, μετατρέπεται σε πάθος, σε κατάκριση και με το καιρό σε φύση μας. Και επιτρέπει και ο Θεός, κάποια στιγμή να πέσουμε σε αυτό το λάθος που κρίναμε στους άλλους.
Για τούτο χρειαζόμαστε δάνεια δύναμη από το Θεό να μας βοηθήσει να το καταλάβουμε να το δούμε στο μπόι του ,και να βάλουμε βαθειά το νυστέρι στη δική μας πληγή.
Μόνο ο Θεός είναι Δίκαιος Κριτής...
Για την ψυχή μας, και μόνο για αυτή θα δώσουμε λόγο.Δεν θα σωθούμε εμείς επειδή οι άλλοι είναι χειρότεροι.
Και ούτε μας ζήτησε ο Θεός να του πούμε από που να αρχίζει να τιμωρεί.

π.Εφραίμ