Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

KΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ – 19 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017


ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΗΣ  ΑΠΟΚΡΕΩ
(Μτθ. κε΄, 31-46)
Τὴ σημερινή Κυριακή, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ Ἐκκλησία τήν ὀνομάζει Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω, γιατί στή διάρκεια τῆς ἑβδομάδας πού ἀκολουθεῖ ἀρχίζει μιά περιορισμένη νηστεία, «ἀποχή κρέατος» ὅπως παραγγέλλουν τά λειτουργικά βιβλία. Αὐτή ἡ παραγγελία γίνεται κατανοητή μόνο μέσα στό φῶς τῆς παιδαγωγίας τῆς Ἐκκλησίας γιά τούς πιστούς.   Ἀρχίζει νά μᾶς «προσαρμόζει» στή μεγάλη προσπάθεια πού θά ἀπαιτήσει ἀπό ’μᾶς ἑπτά μέρες ἀργότερα. Σταδιακά μᾶς βάζει στό μεγάλο ἀγώνα, γιατί γνωρίζει τήν εὐπάθειά μας καί προβλέπει τήν πνευματική μας ἀδυναμία.
Ἐπίσης, τήν παραμονή τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ σέ μιά παγκόσμια ἀνάμνηση ὅλων «τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐπ᾽ ἐλπίδι ἀναστάσεως, ζωῆς αἰωνίου». Αὐτή πραγματικά εἶναι ἡ μεγάλη μέρα τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν ὁποία προσευχόμαστε γιά τά μέλη της πού ἔχουν κοιμηθεῖ. Γιά νά καταλάβουμε τό νόημα πού ὑπάρχει στή σχέση τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς καί τῆς προσευχῆς γιά τούς κοιμηθέντες θά πρέπει νά θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Χριστιανισμός εἶναι ὁ τρόπος  τῆς ἀγάπης. Ὁ Χριστός δέν ἄφησε στούς μαθητές Του μιά διδασκαλία ἀτομικῆς σωτηρίας, ἀλλά τήν καινούργια ἐντολή τοῦ «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» καί πρόσθεσε: «Ἔτσι θά φαίνεται ὅτι εἶστε μαθητές μου, ἐάν ἔχετε ἀγάπη μεταξύ σας» (Ἰω. 13,35). Ἡ ἀγάπη ἑπομένως εἶναι τό θεμέλιο καί ἡ οὐσία τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία, κατά τόν ἅγιο Ἰγνάτιο Ἀντιοχείας, εἶναι «ἑνότητα πίστεως καί ἀγάπης». Ἁμαρτία εἶναι πάντοτε ἡ ἀπουσία τῆς ἀγάπης, καί ἑπομένως εἶναι ὁ χωρισμός, ἡ ἀπομόνωση, ὁ πόλεμος ὅλων ἐναντίον ὅλων. Ἡ νέα ζωή πού μᾶς ἔδωσε ὁ Χριστός καί πού μεταβιβάζεται σέ μᾶς μέσα στήν Ἐκκλησία εἶναι πάνω ἀπ’ ὅλα μιά ζωή συνδιαλλαγῆς, «συναγωγῆς ὅλων τῶν διασκορπισμένων σέ ἑνότητα», ἡ ἀποκατάσταση τῆς σπασμένης ἀπό τήν ἁμαρτία ἀγάπης.
Ἡ προσευχή γιά τούς «κεκοιμημένους» εἶναι μιά βασική ἔκφραση τῆς Ἐκκλησίας σάν ἀγάπης. Ζητᾶμε ἀπό τό Θεό νά θυμηθεῖ αὐτούς πού κι ἐμεῖς θυμόμαστε καί τούς θυμόμαστε ἀκριβῶς γιατί τούς ἀγαπᾶμε. Προσευχόμενοι γι᾽ αὐτούς τούς συναντᾶμε «ἐν Χριστῷ», ὁ ὁποῖος εἶναι ἀγάπη, καί πού -ἀκριβῶς ἐπειδή εἶναι Ἀγάπη- ξεπερνάει τό θάνατο πού εἶναι ἡ τελική νίκη τοῦ χωρισμοῦ καί τῆς ἔλλειψης τῆς ἀγάπης. Μέσα στό Χριστό δέν ὑπάρχουν ζωντανοί καί πεθαμένοι γιατί ὅλοι εἶναι «ζῶντες ἐν Αὐτῷ». Αὐτός εἶναι ἡ Ζωή καί αὐτή ἡ Ζωή εἶναι τό φῶς τοῦ ἀνθρώπου. Ἀγαπώντας τό Χριστό ἀγαπᾶμε ὅλους ἐκείνους πού βρίσκονται ἐν Αὐτῷ.
Αὐτή ἡ ἀγάπη ἀποτελεῖ τό θέμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς. Τό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας εἶναι ἡ παραβολή τοῦ Χριστοῦ γιά τήν Τελευταία Κρίση. Μιά παραβολική ἱστορία, πού ὅπως καί ὅλες οἱ ἄλλες πού ἀφηγήθηκε ὁ Χριστός, εἶναι ἁπλή στή γλώσσα, σύντομη, σαφής καί δανείζεται καί πάλι εἰκόνες ἀπό τόν κόσμο τῶν ἀκροατῶν του.
Ὁ Χριστός θά ἔρθει καί πάλι στόν κόσμο, αὐτή τή φορά γιά νά κρίνει τόν κόσμο. Ποιό θά εἶναι τό κριτήριό Του; Ἡ παραβολή μᾶς δίνει τήν ἀπάντηση· τό κριτήριο θά εἶναι ἡ ἀγάπη – ὄχι ἕνα ἁπλό ἀνθρωπιστικό ἐνδιαφέρον γιά μιά ἀφηρημένη δικαιοσύνη καί γιά κάποιους ἀνώνυμους «φτωχούς», ἀλλά ἡ συγκεκριμένη καί προσωπική ἀγάπη γιά τόν ἄνθρωπο, γιά κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο μέ τό ὁποῖο ὁ Θεός μᾶς φέρνει σέ ἐπαφή στή ζωή μας.
Αὐτή ἡ διάκριση εἶναι πολύ σημαντική, γιατί σήμερα ὅλο καί περισσότεροι χριστιανοί ἔχουν τήν τάση νά ταυτίζουν τή χριστιανική ἀγάπη μέ τίς πολιτικές, οἰκονομικές καί κοινωνικές φροντίδες. Μέ ἄλλα λόγια, ἔχουν τήν τάση νά μετατοπίζουν τό ἐνδιαφέρον ἀπό τό μοναδικό πρόσωπο καί τό μοναδικά προσωπικό προορισμό του στίς ἀνώνυμες ὀντότητες, ὅπως εἶναι οἱ  «ἐθνότητες», οἱ «φυλές» κ.λ.π. Ὄχι ὅτι αὐτές οἱ φροντίδες εἶναι λανθασμένες.
Ὅλα αὐτά, σίγουρα, προέρχονται ἀπό τή χριστιανική ἀγάπη. Ἀλλά ἡ χριστιανική ἀγάπη, αὐτή καθαυτή εἶναι κάτι διαφορετικό καί αὐτή ἡ διαφορά θά γίνει κατανοητή καί θά διαφυλαχθεῖ ἄν ἡ Ἐκκλησία διατηρήσει τή μοναδική ἀποστολή της, πού εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ σωτηρία τοῦ κόσμου, καί δέ γίνει μιά συνηθισμένη «κοινωνική ὑπηρεσία» πού ἀσφαλῶς δέν εἶναι στή φύση της. Ἡ χριστιανική ἀγάπη κάνει δυνατό τὸ ἀδύνατο, νά βλέπω δηλαδή τό Χριστό στό πρόσωπο κάθε ἀνθρώπου, ὁποιοσδήποτε κι ἄν εἶναι αὐτός, καί τόν ὁποῖο ὁ Θεός, μέσα στό αἰώνιο καί μυστηριῶδες σχέδιό Του, ἔχει ἀποφασίσει νά φέρει μέσα στή ζωή μου ἔστω καί γιά λίγες στιγμές νά τόν φέρει κοντά μου, ὄχι σάν μιά εὐκαιρία γιά «καλή πράξη» ἡ γιά ἐξάσκηση τῆς φιλανθρωπίας μου, ἀλλά σάν ἀρχή μιᾶς ἀδιάκοπης συντροφιᾶς μέσα στόν ἴδιο τὸ Θεό. Ἡ χριστιανική ἀγάπη ξεπερνάει τήν ἐξωτερική ἐμφάνιση, τήν κοινωνική  θέση, τήν ἐθνική  καταγωγή, τή διανοητική ἱκανότητα καί φτάνει στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, τή μοναδική καί μοναδικά προσωπική «ρίζα» τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, τό ἀληθινό κομμάτι τοῦ Θεοῦ μέσα του. Ἄν ὁ Θεός ἀγαπάει κάθε ἄνθρωπο εἶναι ἀκριβῶς γιατί Αὐτός μόνο γνωρίζει τόν ἀτίμητο καί ἀπόλυτα μοναδικό θησαυρό, τήν «ψυχή» ἤ τό «πρόσωπο», πού ἔδωσε στόν κάθε ἄνθρωπο. Ἡ χριστιανική ἀγάπη λοιπόν εἶναι ἡ συμμετοχή σ᾽ αὐτή τή θεϊκή γνώση, εἶναι τό δῶρο αὐτῆς τῆς θεϊκῆς ἀγάπης. Δέν ὑπάρχει «ἀπρόσωπη» ἀγάπη, γιατί ἀγάπη εἶναι ἡ ὑπέροχη ἀνακάλυψη τοῦ «προσώπου» στόν «ἄνθρωπο», ἡ ἀνακάλυψη τοῦ συγκεκριμένου καί μοναδικοῦ προσώπου μέσα στό σύνολο γενικά.
Ἀπό αὐτή τήν ἄποψη ἡ χριστιανική ἀγάπη εἶναι μερικές φορές τό ἀντίθετο ἀπό τήν «κοινωνική δραστηριότητα» μέ τήν ὁποία συχνά σήμερα ταυτίζεται ὁ Χριστιανισμός. Γιά ἕναν ἄνθρωπο μέ κοινωνική δραστηριότητα τό ἀντικείμενο τῆς ἀγάπης δέν εἶναι τό «πρόσωπο» ἀλλά ὁ «ἄνθρωπος, μιά δηλαδή ἀφηρημένη μονάδα μιᾶς, ὄχι λιγότερο, ἀφηρημένης Ἀνθρωπότητας». Ἀλλά γιά τό Χριστιανισμό, ὁ ἄνθρωπος εἶναι «ἀξιαγάπητος» ἀκριβῶς γιατί εἶναι πρόσωπο. Ἐκεῖ τὸ πρόσωπο χάνεται μέσα στόν ἄνθρωπο· ἐδῶ ὡς ἄνθρωπος θεωρεῖται μόνο τὸ πρόσωπο, τό ὁποῖο στό σημερινό εὐαγγέλιο καί ὄχι μόνο ταυτίζεται μέ τό πρόσωπο τοῦ ἴδιου του Χριστοῦ. Ὁ «κοινωνικός ἐργάτης» δέν ἐνδιαφέρεται γιά τά συγκεκριμένα πρόσωπα καί ἄνετα τὰ θυσιάζει γιά τό «γενικό συμφέρον». Ὁ Χριστιανισμός μπορεῖ νά φαίνεται ὅτι εἶναι -καί σέ μερικές περιπτώσεις πραγματικά εἶναι- μᾶλλον διστακτικός γι᾽  αὐτὴ τήν ἀόριστη Ἀνθρωπότητα, ἀλλά διαπράττει θανάσιμη ἁμαρτία ἐναντίον τοῦ ἐαυτοῦ του κάθε φορὰ πού ἀδιαφορεῖ καί δέν ἀγαπάει τό κάθε συγκεκριμένο πρόσωπο.
Ἡ παραβολή πού ἀκούσαμε σήμερα γιά τήν Τελευταία Κρίση ἀναφέρεται στή χριστιανική ἀγάπη.  Οἱ ἄνθρωποι βρίσκονται «ἐν φυλακῇ», εἶναι «πεινῶντες καί διψῶντες» ἀκριβῶς γιατί τούς λείπει αὐτή ἡ προσωπική ἀγάπη, ἡ ὁποία εἶναι δῶρο τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Γιά τήν ἄσκηση αὐτῆς τῆς ἀγάπη ἔχουμε προσωπική εὐθύνη. Ἔτσι εἴτε ἔχουμε εἴτε δέν ἔχουμε ἀποδεχτεῖ αὐτή τήν εὐθύνη, εἴτε ἀγαπήσαμε εἴτε ἀρνηθήκαμε τήν ἀγάπη, πρόκειται νά κριθοῦμε. Ὁ Χριστός μᾶς βεβαιώνει «ἐφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε». Ἀμήν.

ΑΙΚ.Π.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΣΤΟΝ 20ο ΑΙΩΝΑ Εκδήλωση από την ομάδα φοιτητριών και επιστημόνων του Ι.Ν.Κοιμήσεως Θεοτόκου-Χρυσοσπηλαιωτίσσης




       Με πολύ ζήλο και μεγάλη συγκίνηση μετείχα στον εορτασμό της ομάδος φοιτητριών και επιστημόνων που έγινε στον Ι.Ν.Κοιμήσεως Θεοτόκου-Χρυσοσπηλαιωτίσσης,την Κυριακή 5-2-2017  με θέμα : «ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΣΤΟΝ 20ο ΑΙΩΝΑ».
       Η εκδήλωση έγινε υπό την εποπτείαν της αξιολόγου θεολόγου και πρεσβυτέρας κ.Σοφίας Αττάρτ,η οποία είναι μια δημιουργική και λόγια. Η ευαισθησία της έκδηλη, έχει εμμονή εις την αλήθεια η οποία ελευθερώνει και σώζει.Την διακρίνει απλότητα και ταπείνωση, απαύγασμα χάριτος σε καιρούς που απειλούν το πνεύμα και το ήθος σε πανανθρώπινο επίπεδο.
       Η μεγαλωσύνη της κρίνεται από τα χαρίσματα με τα οποία την προίκισε ο Θεός ως εκλεκτή Του. Είναι άνθρωπος προικισμένη με τα χαρίσματα της αδιατάρακτης υπομονής, της αταλέντευτης σταθερότητας, της καρτερίας και της ελπίδας, αλλά κυρίως της προσευχής και της εσωτερικής περισκέψεως. Καλλιεργεί το Ορθόδοξο εκκλησιαστικό ήθος.
        Η εκδήλωση ήταν γεμάτη από ψυχική ανάταση και μυσταγωγία!!
        Οι φοιτήτριες και οι επιστήμονες αναφέρθηκαν στους θησαυρούς του 20ου αιώνα όπως ο Άγιος Παίσιος, ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς, ο Άγιος Πορφύριος, η γερόντισσα Γαβριηλία αλλά και πλήθος άλλων προσοπικοτήτων που άφησαν ολοζώντανα τα χνάρια τους στο πέρασμα τους. Mεταξύ των άλλων έγινε αναφορά   στην ίδρυση και προσφορά των ορθοδόξων αδελφοτήτων «Ζωή» και «Σωτήρ» οι οποίες είναι οάσεις πνευματικές.
        Επίσης οι φοιτήτριες και επιστήμονες αναφέρθηκαν στα διαμάντια του 20ου αιώνα με προβολή βίντεο ,απαγγελία ποιημάτων, ιερών ψαλμών κα με θεατρική παράσταση. Η κωμική παράσταση είχε τίτλο : «Το κινητό τηλέφωνο», εμπνευσμένο από τη ζωή του 1990.
        Θα πρέπει ν’αναφερθώ στον εφημέριο του Ι.Ν.Κοιμήσεως Θεοτόκου-Χρυσοσπηλαιωτίσσης, τον Αιδεσιμολογιώτατον π.Αθανάσιον Αττάρτ, ο οποίος είναι  γεμάτος δύναμη και θέληση να συνεχίσει ιερό αγώνα,για τη σωτηρία του ποιμνίου του. Η παρουσία του μία παραμυθία,ο λόγος του ανασασμός λυτρωτικός.
        Εύχομαι να ευλογήση ο Κύριος τη ζωή του, προς το συμφέρον του χριστεπώνυμου πληρώματος και την δόξαν του Θεού και Σωτήρος ημών Χριστού. Ο λόγος του πατρός Αθανασίου Αττάρτ έχει πάντοτε χαρακτήρα ομολογιακό. Οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός που τον ακούει διαπιστώνει  από την πρώτη στιγμή, ότι η πίστις του προς τον Κύριον είναι αραγγής και ακαινοτόμητη .
         Την εκδήλωση έκλεισε  ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Θαυμακού π.Ιάκωβος, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη, ο οποίος με την ομιλία του ετόνισε,ότι τα διαμάντια του 20ου αιώνα, προσέφεραν τον άρτον της ζωής στην ανθρωπότητα και έρριξαν φως στο σκοτάδι.Μετέφερε τις ευχές του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος π.Ιερωνύμου Β΄. Η Χρυσοσπηλαιώτισσα να ευλογεί και να φωτίζει το διάβα της ζωής των επιστημόνων και των φοιτητριών που συμμετείχαν σ’αυτή την υπέροχη εκδήλωση!
          Στην εκδήλωση παρέστη πλήθος κόσμου.Ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου-Χρυσοσπηλαιωτίσσης ας είναι «Κιβωτός Σωτηρίας» για τους προσκυνητές Του.

Ευαγγελία Γιαιτζή-Σπυριδάκη
Εκπαιδευτικός-Συγγραφέας

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Ο Απόστολος της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2017

(Α´ Κορ. στ´ 12-20)

Αδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος. Τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. Τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ῎Αρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; Μὴ γένοιτο. ῎Η οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; «῎Εσονται» γάρ, φησίν, «οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν»· ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. Φεύγετε τὴν πορνείαν. Πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. ῎Η οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ῾Αγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; ᾿Ηγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2017 – Του Ασώτου

(Λουκ. ιε´ 11-32)
Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. Καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. Καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. Καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! ᾿Αναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. Καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ.
῎Ετι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. Εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.
῏Ην δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ῾Ο δὲ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει, καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. ᾿Ωργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ῾Ο οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. ῾Ο δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. ῾Ο δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

KΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ – 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

imsk.gr
ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΟΥ  ΑΣΩΤΟΥ
(Λκ. ιε΄ 11-32)
Τήν περίφημη καί γνωστή σέ ὅλους μας παραβολή τοῦ Χριστοῦ γιά τόν ἄσωτο γιό, πού μετά ἀπό πολλές περιπλανήσεις ἐπιστρέφει μετανιωμένος στό πατρικό σπίτι, ὅπου τόν περιμένει ἕνας πατέρας πού τόν ἀγκαλιάζει μέ στοργή καί ἕνας μεγαλύτερος ἀδελφός πού στενοχωριέται μέ τήν ὑποδοχή του, ἀκούσαμε στό σημερινό ἱερό εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί.
Συνήθως λέμε τήν παραβολή αὐτή παραβολή τοῦ ἀσώτου, μετατοπίζοντας ἔτσι τό βάρος ἀπό τόν πατέρα στό νεότερο γιό. Ὅμως, ἡ σημερινή περικοπή εἶναι ἀποκάλυψη τοῦ ἴδιου του Θεοῦ γιά τόν ἑαυτό του. Ὁ Θεός φανερώνεται ὡς πατέρας τοῦ ἀνθρώπου, τόσο τοῦ δίκαιου, ὅσο καί τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Εἶναι πατέρας καί γι’ αὐτόν πού φεύγει ἀπό κοντά του, γιά πολλά χρόνια, καί γι’ αὐτόν πού δέν ἀπομακρύνεται ἀπό τό πατρικό σπίτι. Γι’ αὐτό εὔστοχα ὑμνογράφοι καί θεολόγοι τῆς Ἐκκλησίας μας ὀνόμασαν τήν περικοπή παραβολή τοῦ σπλαχνικοῦ πατέρα. Διότι ὁ πατέρας εἶναι τό κεντρικό πρόσωπο. Αὐτός δέχεται ἀδιαμαρτύρητα τήν ἀπαίτηση τοῦ νεότερου γιοῦ καί τοῦ δίνει ἀγόγγυστα τό μερίδιο τῆς περιουσίας πού τοῦ ἀναλογεῖ. Τόν ἀφήνει νά τραβήξει τό δρόμο του, γιατί σέβεται τήν ἐλευθερία του. Καί μετά, περιμένει ὑπομονετικά χρόνια ὁλόκληρα τήν ἐπιστροφή του. Καί, ὅταν ἔλθει ἡ ἡμέρα τοῦ γυρισμοῦ, δέν κρατᾶ μνησικακία, οὔτε προσπαθεῖ νά ἐφαρμόσει κανόνες δικαίου. Ἁπλά καί χωρίς καθυστέρηση τόν δέχεται μέ χαρά καί ἀγάπη. Τόν δέχεται, ὅπως εἶναι, γιατί περιμένει μέ σιγουριά τήν ἀλλαγή ἐξαιτίας τῆς στοργῆς πού τοῦ δείχνει, ἀφοῦ ἡ καρδιά τοῦ γιοῦ εἶναι τώρα ἀνοιχτή στήν πατρική ἀγάπη. Τήν ἴδια ἀγάπη, ὅμως, δείχνει καί γιά τό μεγάλο του γιό. Παραμερίζει εὐγενικά τίς διαμαρτυρίες καί τήν πικρία του, θυμίζοντάς του τήν ἀδιάπτωτη ἀγάπη του.
Μέ τήν παραβολή αὐτή, ἀλλά καί μέ ὅλο τό εὐαγγέλιο, ὁ Χριστός μᾶς ἀποκάλυψε ὅτι ὁ Θεός εἶναι Πατέρας μας. Μή βιαστοῦμε, ὅμως, νά τόν δοῦμε ὅπως τόν ἐπίγειο πατέρα, γιατί εἶναι κάτι περισσότερο. Ἔχει ὅλα τά σωστά γνωρίσματα τοῦ ἐπίγειου πατέρα, ἀλλά καί πολλά ἄλλα πού δέν βρίσκουμε συχνά στήν κοινωνία μας. Πρῶτα-πρῶτα, ξέρει νά σέβεται τήν ἐλευθερία τῶν παιδιῶν του. Εἶναι τόσος  ὁ σεβασμός πρός τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό μέρους τοῦ Θεοῦ, πού δύσκολα μποροῦμε νά τόν συλλάβουμε σ’ ὅλη του τήν ἔκταση. Γι’ αὐτό, ἄλλωστε, καί δέν σεβόμαστε τήν ἐλευθερία τῶν συνανθρώπων μας.
Ἔπειτα, ὁ Θεός ξέρει νά μακροθυμεῖ καί νά ἀνέχεται τίς παρανομίες μας. Ἡ πατρική του ἀγάπη εἶναι μεγαλύτερη ἀπό τήν ἁμαρτωλότητα τοῦ ἀνθρώπου. Πάντα μακροθυμεῖ καί ἀνέχεται. Ἔχει μεγάλη καρδιά, πού δέν μπορεῖ ποτέ νά στενέψει, νά γίνει μικρή καί νά παρασυρθεῖ ἀπό τή σκληρότητα ἑνός ἔστω δίκαιου αἰτήματος γιά ἐπιβολή τιμωρίας. Περιμένει ὑπομονετικά χρόνια ὁλόκληρα τήν ἐπιστροφή τοῦ ἀνθρώπου κοντά του. Ἡ ἀγάπη του ποτέ δέν ἀπελπίζεται ἀπό τήν ἀνθρώπινη συμπεριφορά.
Ἀκόμη, ὁ Θεός Πατέρας, ὅπως μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ ἴδιος, ξέρει καί συγχωρεῖ. Τό ἔλεός του δέν ἔχει ὅρια. Δέν ὑπάρχει τίποτα στόν κόσμο, πού νά μπορεῖ νά κλείσει τά σπλάχνα οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο, ἐκτός φυσικά ἀπό τήν ἄρνηση τοῦ ἀνθρώπου νά δεχτεῖ τή θεϊκή συγγνώμη, ἐκτός δηλαδή ἀπό τήν πώρωση τῆς ψυχῆς. Καί ὄχι μόνο συγχωρεῖ ὁ Θεός, ἀλλά καί ψάχνει νά βρεῖ τρόπο γιά νά φέρει τό μήνυμα τῆς συγγνώμης του στόν πλανεμένο ἄνθρωπο. Ὅπως διαβάζουμε στήν παραβολή τοῦ ἀπολωλότος  προβάτου, ὁ καλός ποιμένας ἀφήνει τά ἐνενήντα ἐννέα πρόβατά του καί φεύγει, ψάχνοντας νά βρεῖ τό ἕνα πού πλανήθηκε στό δρόμο.
Πάνω ἀπ’ ὅλα, ὅμως, ὁ Θεός Πατέρας μᾶς ἀγαπᾶ ὑπέρμετρα, ἀφοῦ φτάνει μέχρι τή θυσία τοῦ μονογενοῦς του Υἱοῦ, γιά νά ἀνακαινίσει τά ὑπόλοιπα, κατά χάριν, παιδιά του. Πεθαίνει ὁ Χριστός στό σταυρό γιά νά φανεῖ ἔτσι ἡ ἀγάπη τοῦ Πατέρα γιά ὅλους μας. Κι αὐτό σέ μία ἐποχή πού ἤμασταν ἐχθροί του Θεοῦ, ὅπως θυμίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Δείχνει τήν ἄμετρη πατρική του ἀγάπη γιά μᾶς ὁ Θεός στό γεγονός πώς ὁ Χριστός πέθανε γιά μᾶς τούς ἁμαρτωλούς, «μαρτωλν ντων ἡμν, Χριστός πέρ ἡμν πέθανεν».
Ἀγαπητοί   μου  ἀδελφοί, ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ὡς Πατέρα ὅλων μας καί καθενός μας χωριστά εἶναι ἡ ἰσχυρότερη δύναμη γιά τόν ἄνθρωπο. Δέν εἶναι μία διέξοδος στά φιλοσοφικά του ἐρωτήματα μόνο, οὔτε ἁπλά μία ἱκανοποίηση τῶν αἰτημάτων του γιά δικαιοσύνη. Εἶναι πιό πολύ: εἶναι τό ἴδιο τό εὐαγγέλιο, μέ ὅλη τή χαρά γιά τήν ἀνακαίνιση, μέ ὅλη τήν ἐλπίδα γιά ἕνα πιό ἀνθρώπινο αὔριο, μέ ὅλη τή βεβαιότητα γιά μία ἀλλαγή τῶν διαπροσωπικῶν σχέσεων. Ὅσο περισσότερο σκέφτεται ὁ ἄνθρωπος αὐτή τήν ἀποκάλυψη, τόσο περισσότερο θάρρος παίρνει γιά τόν καθημερινό του ἀγώνα. Ὅσο πιό πολύ ζεῖ τήν πατρική ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τόσο μεγαλύτερη ἀγάπη αἰσθάνεται γιά τούς ἄλλους. Ὅσο πιό κοντά φτάνει πρός τόν Θεό, τόσο καλύτερα αἰσθάνεται ὁ ἴδιος. Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ὡς πατέρα εἶναι ἕνα συγκλονιστικό γεγονός γιά τόν ἄνθρωπο. Γιατί βάζει σέ νέα βάση τή σχέση του μέ τό Θεό καί τόν κόσμο καί κυρίως, γιατί ἔχει ὅλη τήν ἀμεσότητα μίας ἀπόδειξης γιά τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας. Ἀμήν.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Και μεις τι ξέρουμε από τις σιωπές και τα δάκρυα των άλλων

Και μεις τι ξέρουμε από τις σιωπές και τα δάκρυα των άλλων .Τις πτώσεις τις βλέπουμε μα τις μετάνοιες τους. τις προσπερνούμε .Για να πονέσεις μετανιωμένους πρέπει να  έχεις μετανιώσει πρώτα εσύ.

π.Εφραίμ Παναούση
Όχι δεν κρίθηκε  ο Φαρισαίος γιατί ήτανε κακός.Μα δεν ήτανε.Κι από αυτά που έπρεπε ,έκανε περισσότερα .Σχεδόν τα διπλά και κάτι παραπάνω.

Τα παρουσίαζε στο Θεό και σκεφτόταν πόσο ο Θεός του χρωστά.Νηστεύω δις και κρατώ τον νόμο της δεκάτης.Όχι δεν κρίθηκε για όλα αυτά.
Μα για κύταξε.Τα παρουσιάζει στο θεό σαν ο θεός να τα αγνοεί.
Και λερώνει την ιερή ώρα της προσευχής με λόγια για τον εαυτό του όμορφα,και λόγια που πληγώνουν, για τους άλλους.
Άρχισε να συγκρίνει  και να κρίνει.Σε ευχαριστώ λέγει στο θεό γιατί δεν είμαι σαν τους άλλους,όπως αυτός ο τελώνης.
Στο δικό του παράδεισο δεν χωρούν αμαρτωλοί.Σαν να είναι δικός του ο Παράδεισος.
Κι ο τελώνης στην άκρη της σιωπής, χωρίς να μιλά τα λέει όλα.
Ο τελώνης..Τι είπε στο θεό  με τη σιωπή και τα δάκρυά του.
Και μεις τι ξέρουμε από τις σιωπές και τα δάκρυα των άλλων .Τις πτώσεις τις βλέπουμε μα τις μετάνοιες τους. τις προσπερνούμε .Για να πονέσεις μετανιωμένους πρέπει να μετανιώσεις πρώτα εσύ.
 
 Εκδόσεις Χρυσοπηγή

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

«ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ ΣΤΗ ΧΡΥΣΟΣΠΗΛΑΙΩΤΙΣΣΑ!» ΠΑΝΩ ΑΠΟ 3500 ΠΑΡΗΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ : «ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΣΤΟΝ 20Ο ΑΙΩΝΑ»







      Με την  ευλογία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος π.Ιερωνύμου πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου-Χρυσοσπηλαιωτίσσης, την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου Εορταστική Εκδήλωση από τη «Συνάντηση φοιτητριών και επιστημόνων» με θέμα :ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΣΤΟΝ 20ο ΑΙΩΝΑ».
     Μέσα από τις εντυπωσιακές και ιστορικά αλάθητες αφηγήσεις,το κοινό ξεναγήθηκε σε σπουδαίες προσωπικότητες του αιώνα που πέρασε ,αφήνοντας την ιστoρία να «γράψει» για την ζωή τους ,σε πολλούς για το μαρτύριο τους , σε άλλους για την μεγάλη και ανιδιοτελή προσφορά τους μέσα από την ιεραποστολική,κατηχητική αλλά και ποιμαντική τους δράση.Τα τραγούδια, αλλά και το εντυπωσιακό οπτικοακουστικό υλικό μάγεψε τους πάντες.
     Περισσότερα από 568 άτομα όχι μόνο από την Αθήνα,αλλά και από επαρχίες   κατέκλεισαν από πολύ νωρίς τον Ιερό Ναό που καταχειροκρότησαν βροντερά την  πραγματικά ξεχωριστή εκδήλωση!Δεν έλλειψαν να δώσουν ένα ζωντανό παρόν και οι ομογενείς οι οποίοι ήρθαν από το εξωτερικό ειδικά γι’αυτή την ημέρα!  Σύμφωνα με στατιστικές των αρμοδίων φορέων: «Λαοθάλασσα  στη Χρυσοσπηλαιώτισσα!» αφού  πάνω από 3500 θεατές σε περισσότερες από 25 χώρες παγκοσμίως είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ζωντανά την εκδήλωση μέσω του διαδικτυακού καναλιού  intv.gr.
      Τον Αρχιεπίσκοπο εκπροσώπησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Θαυμακού π.Ιάκωβος,Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη ο οποίος δίνοντας τα συγχαρητήρια του  για την ευώδη σε πνευματικά μηνύματα εκδήλωση τόνισε  ότι   όλοι έχουμε ιερό χρέος  να συνεχίσουμε την αλυσίδα   αυτών των ανθρώπων   των περισσότερων εκ των οποίων πολλοί είχαν  την ευκαιρία  να γνωρίσουν από κοντά.
      Την εκδήλωση  τίμησαν με την παρουσία τους ανιπροσωπεία της Ορθοδόξου Χριστιανικής Αδελφότητος «Ζωή»,ανιπροσωπεία της Ορθοδόξου Χριστιανικής Αδελφότητος «Ο Σωτήρ»,ραδιοφωνικοί παραγωγοί,εκδότες εφημερίδων και περιοδικών,δημοσιογράφοι,καθηγητές πανεπιστημίου και  μέσης εκπαίδευσης,δάσκαλοι,τραπεζικοί,δικηγόροι,μηχανικοί και πλήθος άλλου,κόσμου.
       Μετά τη φήμη του Αρχιεπισκόπου ο Θεοφιλέστατος  Επίσκοπος Θαυμακού π.Ιάκωβος κατασυγκινημένος από αυτή την πραγματικά ξεχωριστή εκδήλωση μοίρασε στο πολυπληθές  κοινό ένα ξεχωριστά εντυπωσιακό ενθύμιο!
      Οι θησαυροί του 20ου αιώνα να φωτίζουν την ζωή όλων!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...