Με την Εξομολόγηση.
Η εξομολόγηση είναι κάθαρση της συνείδησης από τα νεκρά έργα και ανακούφιση της ψυχής με την άφεση των αμαρτιών που επακολουθεί αυτής. Ύστερα από την άφεση αυτή όλα πλέον είναι σαν να μη έχουν γίνει.
Μακάρι βέβαια να μη είχαν γίνει, αλλά αφού έχουν γίνει, τι να γίνει; Είθε να μη ξαναγίνει ό, τι έχει γίνει. Αλλά και, αν ξαναγίνει, γιατί οπωσδήποτε πάλι κάτι στραβό θα γίνει, η εξομολόγηση είναι επαναλαμβανόμενο Μυστήριο και έτσι τελικά η αμαρτία όρθια δε θα μείνει. Το λέει και ο Απόστολος Παύλος, « αμαρτία γαρ υμών ου κυριεύσει· ου γαρ εστε υπό νόμον, αλλ᾿ υπό χάριν »( Ρω. στ’, 14).
Και προς αποφυγήν τυχόν παρεξηγήσεως. Άλλο είναι το να πει κανείς σε κάποιον, σε συγχωρώ γι’ αυτό που μου έκανες και μου ζητάς συγνώμη, και άλλο το να πει, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου.
Το πρώτο είναι διαπροσωπικό και μπορεί να το λέει ο ένας στον άλλον, το δεύτερο όμως μπορεί να το λέει μόνο ο Πνευματικός στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως.
Ο Κύριος είπε, « εξουσίαν έχει ο υιός του ανθρώπου επί της γης αφιέναι αμαρτίας » ( Ματ. θ’, 6). Αυτός είναι τον Οποίον έδειξε ο Πρόδρομός με τα εξής λόγια, «Ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» (Ιω. α΄, 29).
Ωραίο έργο λοιπόν για κάθε πιστό η Εξομολόγηση. Ποιος θα πει όχι; Μόνο ο διάβολος που τη διαβάλει και την παρεμποδίζει.
Ιωάννης Χ. Δήμος πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου