Είναι γνωστό ότι, όταν ένας ευσυνείδητος χριστιανός αισθανθεί ότι έκανε κάποια αμαρτία, μπορεί να απαλλαγεί από αυτή με τη συγχωρητική ευχή που θα του διαβάσει ο Πνευματικός.
Αν όμως μία αμαρτία έχει ως αιτία κάποιο πάθος, δε σημαίνει ότι μαζί με την αμαρτία αυτή που συγχωρήθηκε με την ευχή του Πνευματικού, εξαλείφτηκε και έφυγε και το πάθος, και ότι ο άνθρωπος πλέον έγινε απαθής.
Έτσι, δεν αποκλείεται ο άνθρωπος να κάνει πάλι το ίδιο αμάρτημα, εξ αιτίας αυτού του πάθους που έχει. Και βέβαια εδώ δε θα εκθέσουμε τρόπους για την εξάλειψη των παθών τα οποία είναι πολλά και διάφορα.
Εδώ ας αναφέρουμε μόνο ότι ένα πάθος, ναι μεν δε φεύγει αμέσως όπως φεύγει η αμαρτία με την ευχή του Πνευματικού, αλλά οπωσδήποτε εξασθενεί, έστω και λίγο λίγο, όταν ο αγωνιζόμενος χριστιανός χρησιμοποιεί τα κατάλληλα πνευματικά όπλα. Για τη σταδιακή αυτή εξασθένηση των παθών, ας αναφέρουμε το παρακάτω, αν και δεν θα έχει γίνει έτσι ακριβώς.
Τα παλαιά τα χρόνια, ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος είχε το πάθος να κλέβει ζώα. Όταν συνάντησε έναν Πνευματικό και του εξομολογήθηκε μαζί με τις αμαρτίες του και αυτό το πάθος που είχε, εκείνος τον βοήθησε να το κόψει λίγο λίγο, γιατί κατάλαβε ότι δε θα το έκοβε αμέσως. Πριν φύγει λοιπόν του είπε, σε παρακαλώ θα μου κάνεις τη χάρη από εδώ και πέρα να μη κλέβεις μεγάλα ζώα π.χ. βόδια; Δεν του είπε βέβαια να κλέβει τα άλλα. Ναι του είπε εκείνος. Αυτό είναι εύκολο.
Κάθε φορά που πήγαινε να εξομολογηθεί του ζητούσε να μη κλέβει και κάποια άλλα από τα μεγάλα ζώα ώσπου με τον τρόπο αυτό του τα μείωσέ κατά μέγεθος. Έτσι μια μέρα που πήγε να εξομολογηθεί, με μεγάλη χαρά του είπε πάτερ, τώρα μου έμειναν μόνο οι κότες.
Ιάννης Χ. Δήμος πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.
