Τετάρτη 29 Μαΐου 2013

Πως κτυπούν τις καμπάνες οι μοναχοί του Αγίου Όρους


Φωτογραφία για 3178 - Πως κτυπούν τις καμπάνες οι μοναχοί του Αγίου Όρους
Την Δευτέρα 27 Μαΐου 2013 στα πλαίσια της 18ης Παρουσίαση Εκκλησιαστικών Ειδών - Ιερών Αντικειμένων και Χειροποίητων κατασκευών «ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ» έλαβε χώρα και ένας κύκλος παράλληλων εκδηλώσεως με ομιλίες για τα εκκλησιαστικά μουσικά όργανα και προβολές.

Ο τρόπος που κτυπούν οι μοναχοί του Αγίου Όρους τις καμπάνες ήταν ένα από τα ντοκιμαντέρ που προκάλεσαν το ενδιαφέρον των επισκεπτών μιας και  ήταν σε  πρώτη παγκόσμια προβολή.

Πρόκειται για μια Γαλλική παραγωγή σε συνεργασία με τον Βυζαντινολόγο Καθηγητή κ. Θεοχάρη Προβατάκη. Οι λήψεις έγιναν το 1992 σε πέντε Μονές του Αγίου Όρους, ανάμεσα των οποίων και οι τρεις παλαιότερες και μεγαλύτερες: Λαύρας, Βατοπεδίου, Ιβήρων, Ξηροποτάμου επίσης και Παντελεήμονος η οποία φημίζεται για την μεγαλύτερη καμπάνα στο Άγιον Όρος.

Στην εισαγωγή του ο κ. Προβατάκης έδωσε στοιχεία για την ιστορική παρουσία των σημάντρων στον αρχαιοελληνικό και βυζαντινό πολιτισμό. Ανέφερε χαρακτηριστικά: «Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν περί τα 100 μουσικά όργανα ενώ οι βυζαντινοί 75 με τους ανάλογους ρυθμούς. Η Ορθόδοξη Εκκλησία χρησιμοποίησε 5 εκκλησιαστικά όργανα δηλ. τις Καμπάνες, τα Σήμαντρα, τα Τάλαντα, τα Κάντια  και τους Κοπάνους, ή μελέτη και ή σπουδή των όποιων συμβάλλει αποτελεσματικά στη διατήρηση και συνέχιση τού ελληνοχριστιανικού της πολιτισμού». Μεταξύ άλλων ο κ. Προβατάκης τόνισε τις στενές σχέσεις των εκ­κλησιαστικών ηχητικών οργάνων με τη λειτουργική ζωή των Ορθοδόξων πιστών Χριστιανών.

Αξίζει δε να επισημάνουμε ότι έκτος από τα πέντε εκκλησια­στικά ηχητικά όργανα, τα εξήντα και πλέον Ελληνικά Μουσικά Λαϊκά όργανα και οι 537 τοπικοί ελληνικοί χοροί, πού μέχρι σήμερα έχουν ερευνήθεί και καταγράφεί, σηματοδοτείται η πλούσια ελληνική μουσική κληρονομιά, κρινόμενη στο στίβο του διεθνούς πολιτισμικού ανταγωνισμού.

Σήμερα ένας πρόχειρος απολογισμός βεβαιώνει ότι μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν και κτυπούν κατά περίπτωση πάνω από 80.000 Καμπάνες, με τη μεγαλύτερη στο Άγιον Όρος (Μονή Αγίου Παντελεήμονος), βάρους 13.088 κιλών.

Βασίλειος Χάδος

http://www.pemptousia.gr

Θρύλοι για την Άλωση της Πόλης


 1. Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ
Όταν μπήκαν οι Τούρκοι στην Πόλη, άγγελος Κυρίου άρπαξε το βασιλιά και τον πήγε σε μια σπηλιά βαθιά στη γη κάτω, κοντά στη Χρυσόπορτα. Εκεί μένει μαρμαρωμένος ο βασιλιάς και καρτερεί να κατεβεί ο άγγελος στη σπηλιά, να τον ξεμαρμαρώσει. Και θα σηκωθεί πάλι ο βασιλιάς και θα μπει στην Πόλη και θα διώξει τους Τούρκους ως την Κόκκινη Μηλιά.

2. Ο ΠΑΠΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑΣ
Την ώρα που μπήκαν οι Τούρκοι στην Αγια-Σοφιά δεν είχε τελειώσει ακόμα η λειτουργία. Ο παπάς που έκανε τη λειτουργία πήρε αμέσως το Άγιο Δισκοπότηρο, ανέβηκε στα κατηχούμενα, εμπήκε σε μια θύρα και η θύρα έκλεισε αμέσως. Είναι θέλημα Θεού νʼ ανοίξει μόνη της η θύρα, όταν έλθει η ώρα, και θα βγει από κει ο παπάς, να τελειώσει τη λειτουργία στην Αγια-Σοφιά, όταν θα πάρουμε πίσω την Πόλη.
3. Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑΣ
Την μέρα που πάρθηκε η Πόλη, έβαλαν σʼ ένα καράβι την Άγια Τράπεζα της Αγια-Σοφιάς, να την πάει στην Φραγκιά, για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων.Εκεί όμως στη θάλασσα του Μαρμαρά άνοιξε το καράβι και η Άγια Τράπεζα εβούλιαξε στον πάτο. Στο μέρος εκείνο η θάλασσα είναι λάδι, όση θαλασσοταραχή και κύματα κι αν είναι γύρω. Και το γνωρίζουν το μέρος αυτό από τη γαλήνη, που είναι πάντα εκεί, και από την ευωδία που βγαίνει. Πολλοί μάλιστα αξιώθηκαν να την ιδούν στα βάθη της θάλασσας.
4. ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΛΟΥΚΛΗ
Την ημέρα που έπεσε η Πόλη ένας γέροντας τηγάνιζε ψάρια, και όταν του είπαν «Εάλω η Πόλις», είπε πως για να πιστέψει πως έπεσε η Πόλη, έπρεπε να βγουν τα ψάρια από το τηγάνι. Και Ω! του θαύματος, έτσι έγινε. Πότε άραγε θα ολοκληρωθεί το τηγάνισμα των ψαριών που είναι τηγανισμένα μόνο από την μία τους πλευρά;

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr 

Τρίτη 28 Μαΐου 2013

Μονή Οσίου Δαβίδ-Εύβοια


Στους πρόποδες του όρους Καβαλάρης σε υψόμετρο 927 μέτρα, και σε απόσταση 20 περίπου χιλιόμετρα βόρεια της Λίμνης και 15 χλμ. από τις Ροβιές βρίσκεται η ανδρική μονή του Οσίου Δαβίδ αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. 

Στο ναό φυλάσσονται τα θαυματουργά οστά του οσίου Δαβίδ , το θυμιατό και το πετραχήλι του καθώς και άλλα κειμήλια.
Στα νότια της Μονής, υπάρχει το "Ασκητήριο" του Οσίου Δαβίδ, μια μικρή σπηλιά μέσα σε ένα βράχο, και το παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους. Εκτός του αυλίου χώρου υπάρχουν πολλά εκκλησάκια στη μνήμη διάφορων Αγίων.

Ενδιαφέρον είναι το υπόγειο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων το οποίο είναι ζωγραφισμένο με θαυμάσιες αγιογραφίες του 17ου αιώνα και το οποίο στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας λειτουργούσε ως κρυφό σχολειό.
Στη μονή σώζεται επίσης χειρόγραφο δανειστήριον του Αγγελή Γοβιού, ο οποίος δανείσθηκε 1.000 γρόσια από τη μονή, για την επανάσταση του 1821. Στο δανειστήριον αυτό ο στρατηγός Αγγελής Γοβιός και οι επαναστάτες Λιμνιώτες ευχαριστούν τον ηγούμενο Ιωακείμ και τη μονή για την οικονομική και τη γενικότερη συμβολή τους στον ιερό αγώνα. Η βοήθεια αυτή στάθηκε και η αιτία που οι Τούρκοι κατέστρεψαν ολοσχερώς το μοναστήρι, το οποίο ανακαινίσθηκε το 1877. Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου βόρεια της μονής βρίσκεται το "Αγιονέρι". Κατά την παράδοση, ο Όσιος Δαβίδ χτυπώντας τον βράχο με το ραβδί του ανεβλήθη ιαματικό νερό.Η Μονή γιορτάζει στις 6 Αυγούστου και την 1η Νοεμβρίου.

Η Άλωση της ΠΟΛΗΣ


ΝΕΤ Η Μηχανή του Χρόνου

Και παπάς και… ζευγάς!


Μπορείς να είσαι και παπάς και ζευγάς; O παπα-Μανώλης Σταυρουλάκης, εφημέριος στην ενορία Αποστόλων Αμαρίου Κρήτης, μπορεί και τα δύο.


Ιερουργεί και προσεύχεται στην εκκλησία, δίδοντας ταυτόχρονα και μια κοινωνική διάσταση στην αποστολή του. Όμως, μπορεί κάποιος να τον συναντήσει και στο χωράφι!

Οι ώρες της μέρας είναι «γεμάτες» για τον παπά Σταυρουλάκη και… πιο «γεμάτες» τις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Όμως, υπάρχει και χρόνος για να οργώσει το χωράφι, να το φυτέψει, να φροντίσει τα ζώα που διατηρεί στο σπίτι και στην εξοχή και αργότερα να απολαύσει τους καρπούς του αγώνα του.

Ιερέας «έσβησε» την ώρα που τελούσε τη Θεία Λειτουργία


iereas-esvise-tin-ora-poy-telouse-ti-theia-leitoyrgia 
Μάρτυρας ενός τραγικού περιστατικού έγινε την Κυριακή ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος, και εκατοντάδες πιστοί στον Ιερό Ναό της Θεοτόκου στο Κάιρο. 

Ο εφημέριος τους Ναού Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Ελ Σαμάα, που συμμετείχε στην Θ. Λειτουργία που τελούσε ο Πατριάρχης εκείνη τη στιγμή, έπεσε νεκρός την ώρα της Θ. Λειτουργίας.

Όπως προέκυψε από τις εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε ο ιερέας η καρδιά του τον πρόδωσε χωρίς την παραμικρή προειδοποίηση. Συντετριμμένος από το γεγονός ο Πατριάρχης κ. Θεόδωρος, τέλεσε τρισάγιο στη μνήμη του κληρικού αμέσως μετά τη Θ. Λειτουργία.

Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλλεί σήμερα.

Πηγή: dogma.gr

Ιερέας, πατέρας 11 παιδιών βρήκε τραγικό θάνατο


Υπέκυψε στα τραύματά του το πρωί ο 56χρονος ιερέας, Μιχάλης Καλλονάς από το Λυθροδόντα, που καταπλακώθηκε χθες το βράδυ από ντεπόζιτο με δύο τόνους ροδόσταγμα.
Σύμφωνα με την Αστυνομία το ατύχημα συνέβη γύρω στις 9.20 χθες βράδυ σε εργαστήριο παραγωγής ροδοστάγματος στον Λυθροδόντα.
Στην προσπάθεια του 56χρονου να ανυψώσει με την χρήση κρίκου μεταλλική βάση πάνω στην οποία υπήρχε ντεπόζιτο με δύο τόνους ροδόσταγμα, κάτω από συνθήκες που διερευνώνται, υποχώρησε ο κρίκος με αποτέλεσμα να καταπλακωθεί από το ντεπόζιτο.
Ο 56χρονος απεγκλωβίστηκε με τη βοήθεια της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και διακομίστηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών, υπέκυψε στα τραύματα του λίγο μετά τις 6 το πρωί.
Ο άτυχος ιερέας καταλείπει 11 παιδιά.

Όταν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων συνάντησε τον Βλαντιμίρ Πούτιν


poutin
Του Αιμίλιου Πολυγένη 
Συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας κ. Βλαντιμίρ Πούτιν, είχε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στην προεδρική κατοικία του κ. Πούτιν στο Σότσι, παρουσία του Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. Κύριλλου.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν καλωσορίζοντας τον Πατριάρχη Θεόφιλο, μεταξύ άλλων ανέφερε: "Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που αποδεχθήκατε την πρόσκλησή και με επισκεφθήκατε στην κατοικία μου."
"Επίσης θα ήθελα σας ευχαριστήσω Μακαριώτατε, για την υποστήριξή σας όσον αφορά την πρωτοβουλία μας, να χτιστεί ένας ξενώνας για τους προσκυνητές στην Ιορδανία κοντά στον Ιορδάνη ποταμό", πρόσθεσε ο Πρόεδρος της Ρωσίας.
Ο κ. Πούτιν σε άλλο σημείο ανέφερε ότι "πάντοτε είχαμε καλές σχέσεις με τα Ιεροσόλυμα. Κάθε χρόνο χιλιάδες ρώσοι προσκυνητές έρχονται στους Αγίου Τόπους και είμαι πολύ ικανοποιημένος για τις σχέσεις των δύο Εκκλησίων."
Να αναφερθεί ότι ο Πρόεδρος της Ρωσίας, αφού εξέφρασε την χαρά του για την επίσκεψη του Πατριάρχη Θεοφίλου στην Ρωσία, υπογράμμισε: "Ελπίζουμε να σας δούμε και στους εορτασμούς για την 1025η επέτειο από το βάπτισμα των Ρως."
Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων ευχαρίστησε τον κ. Βλαντιμίρ Πούτιν για την φιλοξενία, τονίζοντας ότι "είναι μεγάλη τιμή και χαρά, που με τον αδελφό Πατριάρχη Κύριλλο μας δεχθήκατε στην κατοικία σας."
"Η επίσκεψή μου στην Ρωσία είναι πολύ σημαντική. Θα έλεγα και ιστορική. Η επίσκεψη αυτή είναι μια σφραγίδα για τις σχέσεις όχι μόνο των δύο Εκκλησιών, αλλά και τις σχέσεις μεταξύ των δύο λαών", ανέφερε μεταξύ άλλων ο κ. Θεόφιλος.
Σε άλλο σημείο ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων τόνισε: "Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω κ. Πρόεδρε, εξ΄ ονόματος των Ορθοδόξων Χριστιανών για το ενδιαφέρον που έχετε δείξει όσον αφορά τους Αγίους Τόπους, και ιδιαίτερα για την συμβολή σας, για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή."
"Η πρόσφατη επίσκεψή σας στο Ισραήλ, την Παλαιστίνη και την Ιορδανία είχε ιστορική σημασία, όχι μόνο από πολιτικής απόψεως, αλλά και απο θρησκευτικής. Θα προσευχόμαστε πάντοτε για σας, διότι αναγνωρίζουμε το ρόλο σας ως ηγέτη του ρωσικού λαού, που προστατεύει τις ανθρώπινες αξίες και την Ορθοδοξία", πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Προκαθήμενος της Σιωνίτιδος Εκκλησίας.
Τέλος ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών από την πλευρά του, ευχαρίστησε τον Πρόεδρο της Ρωσίας για την συνάντηση, η οποία συμβάλει στην ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ των δύο Εκκλησιών.

Ξένο «πλοίο-φάντασμα», το 1941, έξω από το Άγιον Όρος!


Φωτογραφία για 3174 - Ξένο «πλοίο-φάντασμα», το 1941, έξω από το Άγιον Όρος!
ΘΡΥΛΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 Τον Μεσαίωνα που τα ιστιοφόρα βγήκανε στους απέραντους Ωκεανούς, η αδυσώπητη πάλη με τα στοιχεία της φύσης, δημιούργησε στους ταλαιπωρημένους ναυτικούς, θρύλους για «Πλοία φαντάσματα» και στοιχειωμένα καράβια Γνωστότερος, ο θρύλος του «Ιπτάμενου Ολλανδού», που ο παρανοϊκός του κυβερνήτης, Κορνέλιους Βαν ντερ Ντέκεν, προκάλεσε τη θεϊκή οργή και τιμωρήθηκε με την κατάρα της αιώνιας περιπλάνησης στους Ωκεανούς, σκορπίζοντας το θάνατο σ'όσους ναυτικούς τον συναντούσαν στην πορεία τους.

Επειδή η περιοχή του θρύλου ήτανε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας στη Νότιο Αφρική, μελετητές από πραγματικά γεγονότα, εστιάσανε το πρόσωπο του πορτογάλου θαλασσοπόρου Βαρθολομαίου Ντιάζ. Γιατί αυτός ανακάλυψε το 1488 το παραπάνω ακρωτήριο και οι περιπέτειές του σ'εκείνες τις θάλασσες, είχανε πάρει τεράστειες διαστάσεις! Κι ακόμα, λένε, είχε τα ίδια αρχικά (Β-Ν), Βαρθολομαίος Ντιάζ, με τον καταραμένο καπετάνιο Βαν ντερ Ντέκεν! Η αλήθεια είναι, πως ο θρύλος του «Ιπτάμενου Ολλανδού» ενέπνευσε τους διάσημους ποιητές Λοvγκφέλλοου και Χάϊνε, τους συγγραφείς σερ Γουώλτερ Σκώτ και Ρούντγιαρ Κίπλινγκ και τον γερμανό συνθέτη Βάγκνερ, που έγραψε την όπερα "DER FLIEGENDE HOLLANDER".

Στους επόμενους αιώνες ο θρύλος έγινε πραγματικότητα, με «Πλοία - Φαντάσματα». Το αμερικάνικο ιστιοφόρο «ΜΑRY CELESTE» που βρέθηκε το 1872 να πλέει με όλα του τα πανιά ανοιγμένα κοντά στο Γιβραλτάρ, χωρίς επιβάτες και πλήρωμα, που δεν βρέθηκαν ποτέ! Το «MARLBOROUGH» που χάθηκε το 1890 σε ταξίδι από Αυστραλία για Αγγλία και λένε πως βρέθηκε ύστερα από 23 χρόνια στις ακτές της Χιλής!...

Στον 20ο αιώνα, που τα πανιά δώσανε τη θέση τους στον ατμό και τη μηχανή, είχαμε πολλά πλοία εγκαταλειμμένα από επιβάτες και πληρώματα, οι οποίοι βρέθηκαν να έχουν περισυλλεγεί από παραπλέοντα βαπόρια, διάφορα πλωτά μέσα, αεροπλάνα ή ελικόπτερα, και στη χειρότερη περίπτωση να έχουν πνιγεί.

Η πρόσφατη έρευνα του NATIONAL GEOGRAPHIC για τα «GHOST SHIPS», αναθέρμανε τους διάφορους μελετητές για να παραδώσουν το υλικό τους. Προσωπικά νομίζω πως, μόνο μια περίπτωση υπάρχει για «Πλοίο - Φάντασμα», που από έλλειψη πληροφόρησης, λόγω πολέμου, δεν γνωρίζουμε τίποτα από την τύχη του πλοίου αλλά κι ούτε από την τύχη 50 περίπου ανδρών, του πληρώματός του και των χειριστών των πυροβόλων του,> που το εγκατέλειψαν! Το περίεργο και το πιο ενδιαφέρον είναι πως το «Πλοίο - Φάντασμα» υπήρξε σΆ ελληνικά νερά, στο δικό μας Αιγαίο!

Μυστηριώδες, ακινητοποιημένο βαπόρι ...

Το περιστατικό δημοσιεύτηκε στο ναυτικό περιοδικό «ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ» τον Φεβρουάριο του 1946. Είναι επίσημο όργανο της Ε.Θ.Ε, που ανήκε στο Υπουργείο Ναυτικών. Ο τότε διευθυντής της, φίλος δημοσιογράφος, Επαμ. Μπαμπούρης, είχε επιμεληθεί από το 1945, σε συνέχειες, την ηρωϊκή πορεία των πολεμικών και ορισμένων εμπορικών πλοίων μας στη διάρκεια του Πολέμου. Ο τίτλος του δημοσιεύματος ήταν «Πλοία - Φαντάσματα - Ανεύρεση εγκαταλελειμμένου πλοίου - Ρόλος Μοναχών».

Η ιστορία ξεκίνησε στις 13 Ιουνίου 1941 τα χαράματα, όταν ο προϊστάμενος Μοναχός Αρτέμιος (κατά κόσμον Σταύρος Βλαδίμηρος του Φωτίου από το Αργυρόκαστρο) διέκρινε μέσα στην πρωϊνή ομίχλη, πάνω σε καλμαρισμένη θάλασσα, ένα ατμόπλοιο! Διαπίστωσε με τα κυάλια του από τον εξώστη του κελιού του, στη Σκήτη, στα Καψοκαλύβια, στο νότιο παραθαλάσσιο Αγιον Ορος, στον Αθω, πως ήτανε σχεδόν σταματημένο, σε μιαν απόσταση περίπου 5 μίλια. Η πλώρη του ήταν στραμμένη προς την απέναντι χερσόνησο της Σιθωνίας.

Είχανε περάσει περίπου 2 μήνες, που είχαν εισβάλλει στην Ελλάδα οι Γερμανοιταλικοβουλγάρικες δυνάμεις. Τα ελληνικά εμπορικά και πολεμικά πλοία, όσα δεν είχανε διαφύγει στη Μέση Ανατολή, είχανε βομβαρδιστεί και βυθιστεί από τον Απρίλιο 1941 από γερμανικά αεροπλάνα «στούκας».

Αναταραχή στο Αγιον Ορος

Ο Αρτέμιος γνώριζε πως οι Γερμανοί είχανε φυλάκιο στις Καρυές και ελέγχανε το Αγιον Ορος. Η προστασία είχε ζητηθεί από τις 29 Απριλίου 1941, προσωπικά από τον Χίτλερ, με εικοσασφράγιστη από όλες τις Μονές επιστολή, για να μην πέσει το Αγιον Ορος στα χέρια των Βουλγάρων. Η αίτηση είχε ικανοποιηθεί, άμεσα. Παρ'όλα αυτά, ο Αρτέμιος υπέθεσε πως το πλοίο ήτανε φορτωμένο με στρατιώτες που ερχότανε ν'αποβιβαστούν στο Αγιον Ορος. Το μεταγωγικό βαπόρι φαινόταν σχεδόν σταματημένο, ψάχνοντας για την κατάλληλη θέση εισβολής.

Ακολούθησε αγωνιώδης αναμονή μέχρι το μεσημέρι, χωρίς να υπάρξει ιδιαίτερη κίνηση στο κατάστρωμά του. Το απόγευμα πέρασε με υποθέσεις και σχόλια για το «Πλοίο Φάντασμα» κι όταν σκοτείνιασε αρκετά, αυτό παρέμεινε στη θέση του, χωρίς κανένα φως ή πλοηγικά φώτα. Θεώρησαν πως, για λόγους ασφαλείας, το πλοίο απέφευγε να είναι στόχος σε τυχόν συμμαχικά υποβρύχια, και τηρούσε «black out».

Τα χαράματα της Κυριακής, 14 Ιουνίου, ύστερα από ολονύκτιο συμβούλιο, ο προϊστάμενος του οίκου των Ιωσαφαίων, Αρτέμιος, έστειλε τους υποτακτικούς του μοναχούς Γαβριήλ και Ιωάννη (κατά κόσμον Κωνσταντίνο Μελέτη από τα Καμαραδέϊκα Σάμου) με μια μικρή ψαροπούλα να εξακριβώσουν τι συμβαίνει με το πλοίο.

Ιωασαφαίοι ζωγράφοι των Καυσοκαλυβίων.

Ο γέροντας μοναχός Αρτέμιος (1875-1955)

και πίσω στη μέση ο μοναχός Ιωάννης

(Φωτογραφία: Σπύρος Μελετζής, 1950)

http://athosprosopography.blogspot.gr

Πάνω στο εξοπλισμένο «Πλοίο -Φάντασμα»

Κάποια ώρα η ψαροπούλα έφτασε κοντά στο πλοίο χωρίς να εμφανιστεί κανένας από το πλήρωμα. Στην πρύμη διαβάσανε τ' όνομά του, «ALBERTA», κι από κάτω 1933. (Ηταν η χρονολογία νηολόγησης του πλοίου). Σε κοντάρι, πίσω στην πρύμη, κρεμότανε τρίχρωμη σημαία.

Φέρανε βόλτα το βαπόρι, με φωνές. Δεν πήραν απάντηση. Στο πλωριό κατάρτι σηκωμένο κόκκινο παντιερόνι. Το θεώρησαν γερμανική σημαία με αγκυλωτό σταυρό, που δεν διακρινόταν, από την άπνοια. Στην αριστερή μπάντα είχε κατεβασμένη ανεμόσκαλα. Την ανέβηκαν με χτυποκάρδι και φωνές.

Στο κατάστρωμα του «ALBERTA» αντίκρυσαν μικρά κανόνια με τις μπούκες στραμμένες στη θάλασσα. Μαζέψανε πεταμένα μικροαντικείμενα από το κατάστρωμα και μια «ταυτότητα» στ'όνομα Εμίλ Ανρύ Λενορμάν, ινζενιέρ. Διαπίστωσαν πως οι βάρκες ήταν κατεβασμένες. Ανέβηκαν στη γέφυρα και δεν βρήκανε ούτε ημερολόγιο ούτε άλλα ναυτιλιακά έγγραφα. Στα σαλόνια και την τραπεζαρία, όλα στη θέση τους, μέχρι τ'αλατοπίπερα. Στις καμπίνες του πληρώματος διέκριναν σχετική ακαταστασία. Δεν υπήρχαν αποσκευές, τα πάντα λείπανε. Μόνο μια παρατημένη βαλίτσα βρήκανε με ρούχα και μια μικρότερη με είδη για ταξίδι. Στην πρύμη δεν κατεβήκανε, γιατί είχε στα διαμερίσματα νερά, χωρίς να γνωρίζουν την προέλευσή τους.

Όταν διαπιστώσανε πως δεν υπήρχε ανθρώπινη παρουσία, αποφάσισαν να επωφεληθούν από την τροφαποθήκη και την ιματιοθήκη για τις άσχημες ημέρες του πολέμου που θα επακολουθούσαν. Ανακάλυψαν μια βάρκα, την καθάρισαν και την φόρτωσαν. Πήρανε τρόφιμα, γαλλικά κρασιά, σαπούνια, σερβίτσια, μαχαιροπήρουνα, κουβέρτες, παπλώματα, πετσέτες, κουρτίνες από το σαλόνι, καθρέφτες από το καπνιστήριο, ανεμιστήρες, σωλήνες, κουβάδες, συσκευές τηλεφώνου, γλόμπους, φωτογραφικές μηχανές, φορητούς φακούς κι ένα βαρύ ασύρματο. Επέστρεψαν, αλλά για δεύτερο δρομολόγιο δεν είχανε περιθώριο χρόνου. Η εμφάνιση του πλοίου είχε μαθευτεί από τη Μονή Μεγίστης Λαύρας μέχρι τη Μονή Ξενοφώντος. Ετσι πρόλαβε να επισκεφθεί το «ΑLBERTA» το πετρελαιοκίνητο ψαράδικο του Σωτήρη Μαλεσιώτη από το Τρίκερι Βόλου. Είχε φτάσει μεσημέρι στη Σκήτη της Αγίας Αννης, ερχόμενος από το νησάκι Αμμουλιανή, που είναι απέναντι από την Ουρανούπολη.

Ο ψαράς ανέφερε στην επιστροφή του πως η σημαία του «ALBERTA» στη πρύμη ήτανε γαλλική. Το κόκκινο παντιερόνι που τόδε ξεδιπλωμένο από ελαφρό αεράκι, ήτανε σημαία τουρκική με την ημισέληνο. Ο ιδος, σύμφωνα με τις δικές του γνώσεις, υπολόγισε πως η «ALBERTA» ήτανε 6000 τόννοι.

Στη συνέχεια, ο καιρός χάλασε. Σηκώθηκε ισχυρός άνεμος και παρέσυρε το πλοίο προς τη χερσόνησο της Σιθωνίας. Κάποια ώρα, μάλλον πρωϊνή, στις 15 Ιουνίου 1941, το «ALBERTA» προσάραξε ελαφρά σε αβαθή, στη θέση Καλαμίτσι, κοντά στον Κόλπο της Συκιάς, που διέθετε ΤΤΤ και σταθμό Χωροφυλακής.

Υπολόγισα πως το «Πλοίο-Φάντασμα» κάλυψε μοναχό του, χωρίς πλήρωμα, μια διαδρομή περίπου 9 μίλια. Πιθανόν την επομένη επιβιβάστηκαν Γερμανοί πάνω στο πλοίο. Απάντλησαν τα νερά από την πρύμη. Κινήσανε τις μηχανές. Αποκολλήσανε από τα αβαθή το, ελαφρά καθισμένο, «ALBERTA» κι αναχώρησαν προς άγνωστη διεύθυνση.

Οι πληροφορίες για την τύχη του πλοίου, λιγοστές στο Υπουργείο. Ο Μπαμπούρης αναφέρει πως του δώσανε νέο όνομα και χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς για μεταφορές στο Αιγαίο. Η πτώση της Γαλλίας είχε γίνει ένα χρόνο νωρίτερα, το 1940. Επομένως, η γαλλική σημαία έπρεπε να ανήκει σε πλοίο της κυβέρνησης του Βισύ και του στρατάρχη Πεταίν, βάσει της γερμανογγαλικής συμφωνίας. Η κυβέρνηση του Βισύ διατηρήθηκε μέχρι τον Αύγουστο του 1942 οπότε οι γερμανοί κατέλαβαν και την υπόλοιπη Γαλλία. Ετσι ο Μπαμπούρης εξηγεί πως η εγκατάλειψη του πλοίου από το πλήρωμα οφείλεται στην εισροή υδάτων, γιατί «επλήγη μπαίνοντας ή βγαίνοντας από τα Δαρδανέλια». Το συμπέρασμα του αείμνηστου δημοσιογράφου το θεωρώ απόλυτα εσφαλμένο.

Υποθέσεις για τη λύση του μυστηρίου!

Κατ'αρχήν κανένα εμπορικό πλοίο δεν θα τολμούσε να χωθεί σε στενά μέσα, στα Δαρδανέλια. Θα καταδιωκόταν αμέσως από ταχύτατα πολεμικά και θάχε συλληφθεί. Ούτε πάλι μπορούσε να βγεί. Όλα τα πλοία που κατέρχονται σταματάνε υποχρεωτικά στο Gelibolu (Καλλίπολη) για να πάρουν τούρκο πιλότο. Ακολουθούν τα στενά, μια απόσταση περίπου 40 μίλια, μέχρι την έξοδο, στο Chanakale. Δηλαδή χρειάζεται πλεύση 6-8 ώρες, χρόνος υπεραρκετός και μεγάλη απόσταση για να καταδιωχθεί και να συλληφθεί οποιοδήποτε σκάφος. Να θυμηθούμε ακόμα πως εκείνη την εποχή τα πλοία δεν είχανε ραντάρ και η πλεύση, τις νυχτερινές ιδίως ώρες, ήτανε πολύ πιο δύσκολη και αργή.

Επίσης πρέπει να εξετάσουμε το ρήγμα. Για να γίνει εισροή υδάτων, έπρεπε να υπάρξει ρήγμα είτε από ύφαλο είτε από οβίδα πυροβόλου. Και μάλιστα χαμηλά, κάτω από την ίσαλο γραμμή για να εισρέουν τα νερά. Για ρήγμα, ούτε οι δύο μοναχοί, που φέρανε βόλτα το «ALBERTA», ούτε ο ψαράς έκαναν μνεία. Αρα δεν ήταν ορατό ούτε στην περιοχή της πρύμης ούτε υπήρχε καμμία τρύπα επάνω στο κατάστρωμα από βολές πυροβόλου.

Η περίπτωση, για την εγκατάλειψη, συνοψίζεται σε τρία ερωτήματα:

- Mήπως το πλήρωμα διατάχτηκε να εγκαταλείψει το πλοίο και από ποιόν;

- Mήπως υπήρξε κάποιος άλλος κίνδυνος;

- Μήπως με τη θέλησή τους και γιατί;

Το βέβαιο είναι πως το πλοίο βγήκε νόμιμα από τα Δαρδανέλια. Σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς είχε σηκώσει στο πλωριό κατάρτι την τουρκική σημαία, δηλαδή τη σημαία του κράτους που έπλεε στα χωρικά του ύδατα. Είναι άγνωστο πώς έφτασε φορτωμένο στην Τουρκία, τι φορτίο είχε και πού το παρέδωσε. Αναχώρησε με τα ναυτιλιακά του έγγραφα με πρόθεση να επιστρέψει σε λιμάνι της μη κατεχόμενης Γαλλίας, στη Μεσόγειο.

Γερμανικά αεροπλάνα αποκλείεται να διέταξαν την εγκατάλειψη του πλοίου γιατί ίσχυε η Γαλλογερμανική συμφωνία με το Βισύ. Διαταγή από συμμαχικό υποβρύχιο, αποκλείεται σ'αυτή την περιοχή, σ'αυτή τη χρονική περίοδο. Αν πάλι το δεχτούμε, τότε το υποβρύχιο, μετά την εγκατάλειψη θάχε τορπιλίσει με άνεση το πλοίο. Αν πάλι, το υποβρύχιο είχε καταδυθεί από εμφάνιση γερμανικού αεροπλάνου, μπορούσε να αναδυθεί αργότερα και να τορπιλίσει τον ακίνητο πλέον στόχο.

Ερχόμαστε στη δεύτερη περίπτωση, να εγκαταλείφθηκε το «ALBERTA» λόγω κάποιου άλλου κινδύνου. Δηλαδή με εισροή υδάτων στη πρύμη του πλοίου από πιθανή πρόσκρουση σε ύφαλο. Προύποθέτει ότι, όλα τα διαθέσιμα μέσα για την απάντληση των νερών δεν επαρκούσαν. Τότε το πλοίο θάχε πάρει κλίση, με κίνδυνο να μεγαλώσει, να φτάσει στις 30 μοίρες, και το «ALBERTA» να κινδυνεύει να μπατάρει και να βυθιστεί. Η εγκατάλειψη σ'αυτή την περίπτωση γίνεται άμεσα! Δεν υπάρχει χρόνος για τον ναυτικό να πακετάρει τα πράγματά του, τα ρούχα του και τα ατομικά του είδη. Τότε, προσπαθούν όλοι να βολευτούνε στην πρώτη βάρκα και πολλοί πέφτουν στη θάλασσα και κολυμπάνε.

Το «ALBERTA», που άγνωστο πότε εγκαταλείφθηκε από το πλήρωμά του, παρέμεινε δύο ολόκληρα 24ωρα χωρίς να γίνει αντιληπτή η ελάχιστη κλίση. Επομένως, το πλήρωμα μάζεψε τις αποσκευές του, ύστερα από ομόφωνη συμφωνία, σταμάτησε τις μηχανές, κατέβασε τις βάρκες στη θάλασσα (τουλάχιστον δύο εικοσάρες ή σαραντάρες με 12 κουπιά η κάθε μία). Φορτώσανε τα πράγματά τους κι άρχισαν να κωπηλατούν, με «λιπαρά γαλήνη», προς την πλησιέστερη τουρκική ακτή, γιατί η Τουρκία στον Πόλεμο ήταν ουδέτερη. Η εγκατάλειψη πρέπει νάγινε κάποια ώρα που άρχισε να σκοτεινιάζει και φυσικά αφού είχαν περάσει την Ιμβρο και την Τένεδο.

Γεννιέται το ερώτημα, γιατί απέφυγαν να κάνουν το ίδιο όταν βρίσκονταν σε τουρκικό λιμάνι; Απλούστατο. Γνωρίζανε πως το πλοίο θα παρακρατιόταν μέχρι το τέλος του πολέμου κι οι ίδιοι θα παρέμεναν σε στρατόπεδο προσφύγων, όπως έμειναν οι Γερμανοί ναύτες του «θωρηκτού τσέπης», «Γκραφφον Σπέε», στην Αργεντινή, μέχρι το τέλος του Πολέμου.

Γι αυτό, σαν καλοί Γάλλοι πατριώτες, αποφάσισαν νΆ αλλάξουν στρατόπεδο! Να προωθηθούν στη Μέση Ανατολή μέσω Λιβάνου, Παλαιστίνης, στο στρατηγείο στην Αίγυπτο. Εκείνη την εποχή μάλιστα ο Λίβανος και η Συρία ήταν ένα κράτος, υπό γαλλική εντολή. (Ο χωρισμός τους έγινε το 1943). ΕξΆ άλλου η επιστροφή τους σε λιμάνι της κυβέρνησης του Βισύ είχε ως προϋπόθεση νΆ αντιμετωπίσουν συμμαχικά υποβρύχια στο Αιγαίο, πολεμικά και αεροπλάνα στη Μεσόγειο, πράγμα που δεν τους συνέφερε καθόλου να το κάνουν. Ετσι, μια πιθανή πρόσκρουση σε ύφαλο, που έφερε νερά μέσα στο κήτος ή που την προκάλεσαν οι ίδιοι τους έδωσε το δικαίωμα να «δηλώσουν ναυαγοί». Απέφυγαν νΆ αποβιβασθούν σε ελληνικό νησί (Λήμνος - Λέσβος) γιατί θα κατέληγαν στους Γερμανούς. Το «ALBERTA» αργά ή γρήγορα θα έπεφτε στα χέρια τους και φυσικά θα τους θεωρούσαν αιχμαλώτους πολέμου.

Απομένει μόνον η περίπτωση του μηχανικού Λενορμάν. Πιστεύω πως ήταν ο ίδιος που αποφάσισε να μην πάρει τις αποσκευές του και πέταξε το διαβατήριο ή το ναυτικό του φυλλάδιο. Πιθανόν να μην πήρε τίποτα μαζύ του, να έφυγε με άλλο όνομα ή να είχε διασυνδέσεις στην Τουρκία ή στον Λίβανο και να πήρε μία βαλίτσα με άλλο «περιεχόμενο». Ο Μπαμπούρης γράφει πως υπήρχαν μέσα στο πλοίο «ασημένια μαχαιροπήρουνα» και «πιάτα πορσελάνης». Μπορεί «κοινή συναινέσει» να κρατούσε το «ταμείο» του πληρώματος ...;

Το Γαλλικό Υπουργείο δε βρήκε τι απέγινε το πλήρωμα. Πιθανόν να κατασχέθηκαν τα αρχεία του Βισύ από τους Γερμανούς το 1942. Μπορεί να πρόλαβε και να τα κατέστρεψε η κυβέρνηση του Πεταίν, γι αυτό δεν βρέθηκαν στοιχεία.

Τι απέγινε το «ALBERTA»;

Το Γαλλικό Υπουργείο δεν γνωρίζει τι όνομα απέκτησε η «ALBERTA» ούτε με ποιό όνομα βυθίστηκε. Στον Πόλεμο, τα εμπορικά πλοία όπως και τα πολεμικά αλλάζανε συχνά ονόματα για να εμφανίζονται περισσότερα και να μπερδεύουν την κατασκοπεία.

Ένα πλοίο, που έκανε τακτικά δρομολόγια στην Κρήτη, μετά πό 2-3 ταξίδια άλλαζε όνομα και παρουσιαζόταν σαν «sistership» (= αδελφό πλοίο). Συχνά, με πρόχειρη ξύλινη ή λαμαρινένια κατασκευή, τροποποιούσαν την εμφάνισή του στα υπερστεγάσματα για να ξεγελάσουν τους πληροφοριοδότες των συμμάχων.

Τον Οκτώβριο του 1944, όλες οι Γερμανικές δυνάμεις από την Ελλάδα αποχώρησαν «δια ξηράς». Από το 1943 είχε λήξει ο πόλεμος στη Β. Αφρική και οι Σύμμαχοι είχαν αποβιβασθεί στην Ιταλία που συνθηκολόγησε. Στο Αιγαίο, στην Αδριατική και τη Μεσόγειο δεν υπήρχε κανένα γερμανικό πλοίο. Όλα τα με γερμανική σημαία πλοία είχαν βομβαρδισθεί από τα συμμαχικά αεροπλάνα ή τορπιλιστεί από τα ελληνικά και συμμαχικά υποβρύχια στο Αιγαίο. Ποιό απ'όλα ήταν το «ALBERTA», γιατί κανένα με γερμανική σημαία δεν έπεσε στα χέρια των συμμάχων.

Αραγε το 6.000 τόννοι, που δήλωσε ο Θεσσαλός ψαράς, ήταν η σωστή χωρητικότητα του «ALBERTA»; Για να υπολογίσουμε το ακριβές τοννάζ ενός πλοίου, πρέπει να γνωρίζουμε το μήκος, το πλάτος και το βύθισμά του. Τέτοιον υπολογισμό δεν είχαμε. Το «ALBERTA» θα μπορούσε να είναι ένα από τα τορπιλισμένα ή βομβαρδισμένα πλοία από 3.500 μέχρι 8.000 τόννοι. Αλλά, ποιο απ'όλα;

Φυσικά το γαλλικό πλοίο δεν έχει καμμία σχέση με το ελληνικό επιβατηγό ατμόπλοιο «ΑΛΜΠΕΡΤΑ» του Δ. Ιγγλέση, που ήτανε 1167 τόννοι και βυθίστηκε το 1941 από γερμανικά στούκας.

http://www.axortagos.gr
3174 - Ξένο «πλοίο-φάντασμα», το 1941, έξω από το Άγιον Όρος! - Φωτογραφία 3
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Η κήρυξη του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη ως σημείο των καιρών



Φωτογραφία για Η κήρυξη του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη ως σημείο των καιρών
του Βασιλείου Ταμιωλάκη

Η κήρυξη του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη ως σημείο των καιρών αναφέρεται στον εσχατολογικό λόγο του Κυρίου: « Καὶ κηρυχθήσεται τοῦτο τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον πᾶσιν τοῖς ἔθνεσιν, καὶ τότε ἥξει τὸ τέλος », είπε ο Κύριος. Η κήρυξη του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη χαρακτηρίζεται απ’ τον ιερό Χρυσόστομο ως « μέγιστον σημείον » της συντέλειας του κόσμου.

Ήδη απ’ τους πρώτους Εκκλησιαστικούς χρόνους αυτό το « μέγιστον σημείον » θεωρείται πως, εν μέρει, έχει συμβεί. « Ἀλλὰ λέγω, μὴ οὐκ ἤκουσαν; Μενοῦνγε εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν », αναφέρεται στην Προς Ρωμαίους. Οι δώδεκα Απόστολοι είχαν κηρύξει σ’ όλο σχεδόν τον τότε γνωστό κόσμο. Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων αναφέρει σχετικά: « Καὶ σχεδόν, ὡς ὁρῶμεν, ὁ κόσμος ἅπας τῆς περί Χριστοῦ διδασκαλίας πεπλήρωται ». Ο Άγιος Ιερώνυμος παρατηρεί: « Θεωρούμε πως αυτό το σημείο είτε έχει ήδη εκπληρωθεί είτε θα εκπληρωθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Γιατί δε νομίζω πως απομένει κάποιο έθνος που να αγνοεί το όνομα του Χριστού. Ακόμη και αν δεν διαθέτει κάποιο κήρυκα, όμως δεν μπορεί να αγνοεί την αναφορά της πίστης απ’ τα έθνη που το περιβάλλουν ». Ο ιερός Αυγουστίνος γράφει: « Τίς θα επίστευεν ότι άπαντα τα έθνη θ’ ανέθεταν τις ελπίδες τους επ’ Αυτόν; Ό,τι ήλπισεν ένας ληστής επί του Σταυρού, το ελπίζουν τα ανά πάσαν την οικουμένην διαδεδομένα έθνη σήμερον ».

Ταυτόχρονα, ωστόσο, το σημείο του ευαγγελισμού των εθνών αναμένεται να εκπληρωθεί και στο μέλλον. Ο Άγιος Αυγουστίνος γράφει πως « υπάρχει ακόμη περιθώριο για καρποφορία και ανάπτυξη μέχρι να εκπληρωθεί η προφητεία ( για εξάπλωση του Ευαγγελίου ) ». Στην επιστολή του για το τέλος του κόσμου αναφέρεται εκτός απ’ το Μθ. 24,14 και στα Ψαλμ. 71,8 και 85,9 και Σοφ. 2,11. Και παρατηρεί πως στην Αφρική υπάρχουν αμέτρητες βαρβαρικές φυλές, στις οποίες το Ευαγγέλιο δεν έχει, ακόμη, κηρυχτεί. Ο Θεοδώρητος Κύρου επισημαίνει πως, πρώτα, θα πρέπει όλη η οικουμένη να καταυγασθεί με τις ακτίνες της Θεογνωσίας και μετά να φανεί « ο του ψεύδους τεχνίτης ». Το ίδιο λέγει και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Αξίζει να αναφερθεί πως ο ιερός Αυγουστίνος επισημαίνει πως ναι μεν η Εκκλησία θα εξαπλωθεί σ’ όλη τη γη αλλά αυτό δεν σημαίνει πως όλοι οι άνθρωποι του κόσμου θα πιστέψουν. Ο Χριστός προφήτευσε πως θα πιστέψουν όλα τα έθνη, όχι όλοι οι άνθρωποι από όλα τα έθνη. Άλλωστε, κατά τον Απόστολο Παύλο, « οὐ πάντων ἡ πίστις », ενώ η προφητεία του Κυρίου πως οι Χριστιανοί θα μισηθούν από όλα τα έθνη δεν θα εκπληρωθεί παρά μόνο αν σε όλα τα έθνη υπάρχουν κάποιοι που μισούν και κάποιοι που μισούνται.

Στη σύγχρονη βιβλιογραφία τονίζεται η ολοένα και μεγαλύτερη διάδοση του Χριστιανισμού, που είναι μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα. Ο M.R. De Haan συνέδεε τον ευαγγελισμό όλων των εθνών και με την εφεύρεση του ραδιοφώνου. Και τόνιζε πως μ’ αυτή την εφεύρεση δεν υπάρχει ούτε ένα μέτρο γης, που να μην έχει φτάσει ο λόγος του Θεού.

Αξίζει να σημειωθεί πως, εξετάζοντας ιστορικά την πορεία της διάδοσης του Ευαγγελίου, βλέπουμε πως π.χ. στην Αμερική το Ευαγγέλιο δεν είχε κηρυχθεί μέχρι τον 15ο αιώνα. Γι’ αυτό και η ανακάλυψή της γέννησε έντονη εσχατολογική προσμονή. Αφού ο κόσμος είχε ανακαλυφθεί και το Ευαγγέλιο είχε κηρυχτεί παντού, μπορούσε πια να έρθει το τέλος του κόσμου. Σήμερα, πράγματι, το Ευαγγέλιο έχει κηρυχτεί στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. O Χριστιανισμός είναι η πρώτη σε αριθμό πιστών θρησκεία στο κόσμο. Αυτό δεν συνέβαινε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Σήμερα, αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός. Αυτή τη στιγμή το Ευαγγέλιο είναι το βιβλίο με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Εκτιμάται πως μόνο από το 1815 μέχρι το 1984 κυκλοφόρησαν περίπου τρία δισεκατομμύρια αντίτυπα. Συνολικά, υπολογίζεται πως έχουν κυκλοφορήσει μέχρι και έξι δισεκατομμύρια αντίτυπα. Κάθε χρόνο οι Ηνωμένες Βιβλικές εταιρείες κυκλοφορούν περίπου 400 εκατομμύρια αντίτυπα του Λόγου του Θεού. Η Αγία Γραφή είναι, επίσης, το βιβλίο που έχει μεταφραστεί στις περισσότερες ( 2426 ) γλώσσες και διαλέκτους. Θα μπορούσε, λοιπόν, να πει κάποιος πως το σημείο της κήρυξης του Ευαγγελίου σ’ όλα τα έθνη έχει εκπληρωθεί. Ωστόσο, ακόμη, συνεχίζει να εκπληρώνεται ολοένα και περισσότερο. Νέες ιεραποστολές ιδρύονται σε απομακρυσμένες περιοχές, η Αγία Γραφή συνεχίζει να μεταφράζεται σε διάφορες περίεργες διαλέκτους. Στην Κίνα υπολογίζεται πως κάθε χρόνο τουλάχιστον ένα εκατομμύριο άνθρωποι ασπάζονται τον Χριστιανισμό. Η κήρυξη του Ευαγγελίου στα έθνη παραμένει ένα διαρκές ζητούμενο.

Ένα άλλο θέμα είναι αν μπορεί να χαρακτηριστεί ως κήρυξη του Ευαγγελίου η εξάπλωση άλλων χριστιανικών ομολογιών, όπως π.χ. του Ρωμαιοκαθολικισμού ή του Προτεσταντισμού. Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική, αν αναλογιστούμε πως οι αιρετικοί ονομάζονται « αντίχριστοι » απ’ τους Αγίους Πατέρες. Ο π. Seraphim Rose μιλά για την εξάπλωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας τον προηγούμενο αιώνα στην Αφρική και την Αμερική, όταν αναφέρεται σ’ αυτό το « σημείο » του τέλους. Απ’ την άλλη, και οι αιρετικοί μοιράζουν την ίδια Καινή Διαθήκη που διαβάζουμε και εμείς, έστω και αν παρερμηνεύουν κάποια σημεία της. Πάντως, οφείλουμε να σημειώσουμε πως η Ορθόδοξη Ιεραποστολή έχει σημειώσει εξαιρετική πρόοδο τις τελευταίες δεκαετίες, δημιουργώντας Ιεραποστολές σε χώρες, όπου μέχρι πρότινος η Ορθόδοξη μαρτυρία ήταν μηδενική.
pentapostagma.gr

Ι. Μονή Αγ. Ραφαήλ: Λιμάνι καταφυγής πονεμένων ψυχών


monh-grivas-pasxa
Ένα Μοναστήρι είναι τόπος προσευχής, τόπος άσκησης, τόπος απομόνωσης από την κοσμικότητα για να “αφομοιώσει” την εγκοσμίκευση της θείας οικονομίας (του έργου) του Σωτήρος ημών Θεού και να δώσει μαρτυρία γι᾽ αυτό το γεγονός με τη βεβαιότητα και την πιστότητα της Εκκλησίας του Χριστού.Αυτό είναι το πλαίσιο ιδρύσεως, λειτουργίας και πορείας κάθε ορθόδοξου μοναστηριού. Και διαπιστώνουμε ότι αυτή η λειτουργία των μοναστηριών σήμερα περιχωρείται στις καρδιές των ανθρώπων του κόσμου μας, που γυρεύουν να ξαναθυμηθούν εναργέστερα την εκκλησιαστική τους ταυτότητα “άγνωστοι μεταξύ αγνώστων” σαν προσκυνητές της χάρης των μοναστηριών, για να κομίσουν έπειτα αυτήν την ταυτότητα “γνωστοί μεταξύ γνωστών” στην ενοριακή πληρότητα του εκκλησιαστικού γεγονότος. Τα μοναστήρια δεν είναι υποκατάστατα της ενοριακής πραγματικότητος, αλλά οργανωμένα συμμέλη του ενός εκκλησιαστικού σώματος. Τρέφονται και τρέφουν από και με τις λειτουργικές δεήσεις του ενός εκκλησιαστικού σώματος, με την ευχή του Επισκόπου, με την αμοιβαία συναίσθηση της ενότητος-κοινωνίας με τον ζώντα Θεό. Συναθλούν προς τον κόπο των εγκοσμίων λειτουργών του Θεού, προς τον αγώνα και τις αγωνίες των εγκοσμίων χριστιανών, με τις καθημερινές Ακολουθίες και Λειτουργίες. Και μάλιστα εξαιρέτως “υπέρ πλεόντων, οδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αιχμαλώτων και της σωτηρίας αυτών”, υπέρ των οποίων αναδέχονται συνεχώς παρακλήσεις για προσευχές εκτενείς στην παρρησία των Αγίων προς τον Θεό.
Αυτήν την αναπόφευκτη λειτουργικότητα, όσο κοπιώδης και αν είναι, αναδέχθηκε εξαρχής και η ιερά μονή των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης Γουμενίσσης-Γρίβας, δημιούργημα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας.
***
Στο φετινό πανηγυρικό Εσπερινό (Λαμπροδευτέρα 6/5), μετά την τελετουργική ένδυσή του στο κέντρο του Ναού, προέστη ο Σεβασμιώτατος συμπαραστατούμενος από την Αδελφότητα και Κληρικούς-προσκυνητές. Μετά τα Αναγνώσματα, στο κήρυγμά του ο Μητροπολίτης τόνισε τη σημαντική της αποκαλύψεως των Αγίων για την εποχή μας.
«Σήμερα η Εκκλησία μας όρισε, μετά την Επιλύχνια Ευχαριστία (το Φως ιλαρόν), να ψάλλεται και  ο ψαλμικός στίχος “ο Θεός ημών εν τω ουρανώ και εν τη γη πάντα όσα ηθέλησεν εποίησεν”.  Η πρώτη ανάγνωση του συγκεκριμένου στίχου μας παραπέμπει στα γεγονότα της θείας οικονομίας: στην ενανθρώπηση, στην ταπεινότατη και πτωχή γέννηση επί της φάτνης, για να άρει την αλογία του κόσμου, στη βάπτιση όπου ακόμη και τα ύδατα μαρτύρησαν τη θεότητά Του στρεφόμενα εις τα οπίσω, στο κήρυγμά Του με αφετηρία και προτίμηση στη Γαλιλαία όπου και οι περισσότεροι εθνικοί και βεβαίως ελληνιστές, στη σταύρωσή Του υπέρ της κόσμου ζωής και σωτηρίας, στην αυτεξούσια ανάσταση και την ανάληψή Του. Αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση-ερμηνεία του ψαλμικού στίχου “ο Θεός ημών…”. Η δεύτερη ανάγνωση, συνέχεια της πρώτης, είναι ότι όλα αυτά τα εποίησεν ο Θεός, για να κάμει τον άνθρωπο θεόν κατά χάριν. “Εγώ ήλθον ―λέει ο ίδιος ο Κύριος― ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσι”. Αυτό το περισσόν είναι κάτι που εκπλήσσει τους θεολόγους. Το “ζωήν” είναι να έχουμε τη ζωή του Χριστού, να λάβουμε τη νέα ζωή που ο Θεός μας χάρισε, να είμεθα μαθητές και μιμητές του Χριστού, με τη δική Του δύναμη δια του Αγίου Πνεύματος. Η ζωή μας να είναι χριστοτερπής, θεοφιλής και θεάρεστη κατά πάντα και δια πάντα, καθώς θα έχει αναφορά στο Χριστό, θα είναι εγκεντρισμένη σ᾽ Αυτόν. Το “περισσόν έχωσιν”, το περίσσευμα είναι ο εξαγιασμός και η θέωσις. “Ο πιστεύων εις εμέ, τα έργα α εγώ ποιώ κακείνος ποιήσει και μείζονα τούτων”! Γιατί “μόρφωσε” μέσα του τον Χριστό, δηλαδή έζησε τις μεθηλικιώσεις της εν σαρκί σωτηρίου οικονομίας του Χριστού, και ο Χριστός είναι το Πρόσωπο από το Οποίο αντλεί χάριτας αντί χαρίτων πολλαπλασίας.
»Έτσι λοιπόν και οι άγιοι νεοφανέντες Μάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη έζησαν για τον Χριστό, με τον Χριστό. Αναστήλωσαν την εικόνα του Σωτήρος μέσα τους και αναστηλωμένη (ζώσα και ενεργό) την παρουσία Του την μεταλαμπάδευσαν στους εγγύς και τους μακράν. Και το συνεχίζουν μέχρι σήμερα, ευεργετώντας εμάς τους σημερινούς χριστιανούς. Έβλεπαν και βλέπουν το συνάνθρωπο ως τίμημα και μίμημα (εν δυνάμει) του Σωτήρος Χριστού! Αυτήν την αιωνική αξία και διάσταση έδωσαν (και δίδουν) στο συνάνθρωπό τους. Έτσι ώστε, αν και πέρασαν 500 χρόνια που εσφαγιάσθηκαν ώσπερ άρνες, φανερώθηκαν σε μας. Επειδή έτσι ηθέλησεν ο Κύριος. “Πάντα όσα ηθέλησεν εποίησεν”. Έφερε από τη βασιλεία Του και απεκάλυψε την δόξα-χάρη που έχουν οι καλλίνικοι Μάρτυρες. Δεν ήρθαν ανίσχυροι, όπως φάνηκαν πριν 500 χρόνια στα μάτια των αφρόνων ότι σφαγιάσθηκαν και χάθηκαν, αλλά πλήρεις χάριτος και πλήρεις δυνάμεως. Εμφανίσθηκαν σε ταπεινούς και απλοϊκούς, άλλοτε “κατ᾽ όναρ” και άλλοτε “καθ᾽ ύπαρ” σε απαστράπτουσα φωτοχυσία του θείου φωτός “λάμποντες, αστράπτοντες, ηλλοιωμένοι οθνείαν αλλοίωσιν ευπρεπεστάτην”.
»Η Ορθοδοξία είναι ουσιωδώς αποκάλυψη Θεού, είναι απόκριση στη φανέρωση του ουρανού. Δεν είναι θρησκευτικό κατασκεύασμα ιδεών η συναισθημάτων όπως συμβαίνει με τις ποικίλες θρησκείες της ιστορίας του κόσμου. Οι άλλες θρησκείες δημιουργούν με τις φαντασίες τους κάλπικες επινοήσεις. Μόνον η Ορθοδοξία είναι η αποκάλυψη του ζώντος Θεού. Και μάλιστα, στα χρόνια μας, επειδή επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις, και για τρία χρόνια είχαμε καθημερινές αποκαλύψεις, που η μία συμπλήρωνε την άλλη! Για να ευρεθεί η τοιχογραφία της Πλατυτέρας στο βάθος, επάνωθεν της οποίας πατούσαν, προηγήθηκαν 30 αποκαλύψεις. Και όταν ευρέθηκε στο προαύλιο η εικόνα του Παντοκράτορος, το βράδυ στην αγρυπνία, έβλεπαν το άγιο φως ακόμη και από γειτονικά χωριά να εμφανίζεται επάνω από το λόφο των Καρυών…».
***
Ο πανηγυρικός Όρθρος και η θεία Λειτουργία (Λαμπροτρίτη 7/5) συγκέντρωσε πλήθη ευλαβών προσκυνητών στο καταφύγιο ελπίδας των Νεοφανών Αγίων. Πολλοί κληρικοί και από άλλες Μητροπόλεις συμμετείχαν στη διπλή χαρά, της Διακαινησίμου και της εόρτιας μνήμης των Μαρτύρων. Η πρωινή Ακολουθία μεταδόθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε με σπάνια θεαματικότητα ανά το πανελλήνιο από ανθρώπους που αδυνατούσαν μεν να προσέλθουν, αλλά μετείχαν νοερά στον εορτασμό.
***
Ο γνωστός πρωτοψάλτης κ. Ιω. Χασανίδης και ο π. Ραφαήλ Γκουρβέλος με συνοδούς ιεροψάλτες λατρευτικά καλλιφωνότατοι ψάλτες υμνολογούσαν τα μεγαλεία των Αγίων στην αναστάσιμη ατμόσφαιρα της φετινής Λαμπροτρίτης. Παραβρέθηκαν ο Αντιπεριφερειάρχης Κιλκίς κ. Χρ. Γκουντενούδης, ο Βουλευτής κ. Γ. Γεωργαντάς, ο Δήμαρχος Παιονίας κ. Αθ. Λαπόρδας επικεφαλής Αντιδημάρχων και στελεχών του Δημ. Συμβουλίου, ο Πρόεδρος της τοπ. Κοινότητας Γουμένισσας κ. Ιω. Αλίρης, ο νέος Ταξίαρχος-Δκτης της 33ης Μ/Κ Ταξιαρχίας κ. Πέτρ. Καραμανέας με στρατιωτικούς, εκπρόσωποι της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, κ.α. επίσημοι. Τιμητικό άγημα στρατιωτών από την 33η Μ/Κ Ταξιαρχία και ομάδα των Γουμενισσιωτών μουσικών (τα γνωστά “Χάλκινα”) με το ηχητικό μελώδημα του “Χριστός Ανέστη”, συνόδευαν την ευλάβεια πολλών-πολλών προσκυνητών.
Στο τέλος, η Ιερά Μονή δεξιώθηκε όλους τους προσκυνητές με τα εικονογραφημένα κόλλυβα τα ευλογηθέντα “εις τιμήν των αγίων” και με εδέσματα προς όλους. Εντός της Μεγάλης Εβδομάδος κυκλοφορήθηκε ο πρώτος από τους τρεις τόμους, μεγάλου σχήματος, με 340 σελίδες, και τίτλο “Η αποκάλυψη και οι εμφανίσεις των νεοφανών Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης”, ιστόρημα ευλαβές στα γεγονότα, πράξη σεβασμού στη μεγάλη αυτή ευλογία του Θεού για την κρίσιμη εποχή μας.

Σύμφωνο Συνεργασίας με την "Αποστολή" της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών

Η Lidl Hellas υπέγραψε σήμερα Σύμφωνο Συνεργασίας με την ΜΚΟ «Αποστολή» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών παρουσία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κου Ιερώνυμου, στα γραφεία της Αρχιεπισκοπής στην Αθήνα. Το Σύμφωνο Συνεργασίας αποτελεί συνέχεια της επιτυχημένης συνεργασίας μας με τη ΜΚΟ «Αποστολή» και στοχεύει στη διεύρυνση και περαιτέρω στήριξη του πολύπλευρου έργου της «Αποστολής». Συνεχίζουμε να προσφέρουμε προϊόντα, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, για την ενίσχυση των συνανθρώπων μας. Χρηματοδοτούμε πλήρως τον εξοπλισμό και τη λειτουργία του Ιατρείου Κοινωνικής Αποστολής στην Ορεστιάδα, και με τον ίδιο τρόπο θα συνεχίσουμε να βοηθάμε στην επίτευξη των στόχων της Αποστολής και στο μέλλον. Παρακάτω μπορείτε να δείτε το βίντεο από τα εγκαίνια του Κοινωνικού Ιατρείου στην Ορεστιάδα http://www.youtube.com/watch?v=TrL1fcE7wPM

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...