Το να σκεφτόµαστε ορθόδοξα είναι εύκολο· το να ζούµε όµως ορθόδοξα θέλει κόπο.

Το να σκεφτόµαστε ορθόδοξα είναι εύκολο· το να ζούµε όµως ορθόδοξα θέλει κόπο.
Μια φορά ένας θεολόγος είχε κάνει µια οµιλία και είχε πει να πάνε να δώσουν αίµα, γιατί υπήρχε ανάγκη. Και πράγµατι πολλοί παρακινήθηκαν και έδωσαν πολύ αίµα.

Εκείνος Όµως δεν έδωσε ούτε µία σταγόνα, αν και είχε... µπόλικο. Οι άλλοι τότε σκανδαλίσθηκαν. «Εγώ, τους είπε εκείνος, µε την οµιλία πού έκανα και παρακίνησα τον κόσµο να δώσει αίµα, είναι σαν να έδωσα το περισσότερο αίµα»! Έτσι ανέπαυε τον λογισµό του.Καλύτερα ήταν να µην έκανε την οµιλία και αθόρυβα να πήγαινε να δώσει λίγο αίµα. Ή ζωή µετράει. «Εγώ είµαι δεξιός», µού είπε ένας πού δεν είχε καµµιά σχέση µε την Εκκλησία. «Άµα δεν κάνης σταυρό, τι ωφελεί; τού είπα. Το χέρι πού δεν κάνει σταυρό τι ωφελεί πού είναι δεξί; Σε τι διαφέρει από το αριστερό πού δεν κάνει σταυρό; Εκείνο έτσι και αλλιώς δεν κάνει σταυρό».
Ανε σύ είσαι δεξιός και δεν κάνης σταυρό, σε τι διαφέρεις από τους αριστερούς;
Ό σκοπός είναι να είσαι άνθρωπος πνευµατικός, να ζεις κοντά στον Χριστό, τότε βοηθάς
και τους άλλους

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΗΣΗ

 

HΛΙΑΣ  ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ  17 ΝΟΕ  2012

..Τότε για δεύτερη φορά είχε πληροφορία Να παραµείνει στο Κελλί του, στην«Παναγούδα», και να αναπαύει τον κόσµο

Ό Γέροντας µετά από µιά έντονη πνευµατική κατάσταση πού έζησε - ένιωθε
Να λειώνει από την αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο σαν την λαµπάδα πού βρίσκεται σε θερµό χώρο - έλαβε την πληροφορία ότι δεν πρέπει Να άρνηθή την βοήθεια του προς τους ανθρώπους. Από τότε διέθετε την ήµερα στους ανθρώπους πού τον επισκέπτονταν και την νύχτα προσευχόταν για τα ποικίλα προβλήµατα τού κόσµου. Όταν όµως το πλήθος των προσκυνητών αυξήθηκε κατά πολύ, είχε τον λογισµό Να αποµακρυνθεί σε άγνωστο τόπο, για Να διαθέτη όλον τον χρόνο του στην προσευχή.

Τότε για δεύτερη φορά είχε πληροφορία Να παραµείνει στο Κελλί του, στην«Παναγούδα», και να αναπαύει τον κόσµο........

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΗΣΗ

ΗΛΙΑΣ  ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ 17 ΝΟΕ 2012

«Έ, Πάτερ, σταµάτα την προσευχή· ό Θεός δεν παρεξηγείται».Κατάλαβες; Μέχρις εκεί φθάνουν!

Εκεί στο Καλύβι γίνοµαι πρόγραµµα των ανθρώπων.
∆ιαβάζω µέσα Ψαλτήρι, άπ' έξω χτυπούν. Τους λέω «περιµένετε ένα τέταρτο» και αυτοί φωνάζουν: «Έ, Πάτερ, σταµάτα την προσευχή· ό Θεός δεν παρεξηγείται».Κατάλαβες; Μέχρις εκεί φθάνουν! ∆εν είναι

µόνον πού θα σταµατήσω, αλλά αν βγω, µετά πάει, τέλειωσε. Ό,τι κάνω µέχρι τότε. Το πρωί, στις έξήµισι-επτά ή ώρα πρέπει να έχω τελειώσει και τον Εσπερινό, για να είµαι σίγουρος.
Φως...πρωϊνόν αγίας δόξης»
Την ώρα πού τελειώνετε εσείς τον Όρθρο, εγώ έχω τελειώσει και τα κοµποσχοίνια του Εσπερινού. Αν προλάβω να πάρω αντίδωρο το πρωί, καλά- µετά ούτε τσάι- γίνοµαι πτώµα, πέφτω κάτω. Ακόµη και τοΠάσχα, την ∆ιακαινήσιµο, είχα κάνει ένατες, τριήµερα
Μπορείς δεν µπορείς,πρέπει να µπορείς. Μία µέρα, δεν ξέρω τι εµπόδια είχε ό κόσµος -ίσως είχε φουρτούνα ή θάλασσα και δεν είχε καράβι -και δεν ήρθε κανείς στο Καλύβι.Πά, πά, έζησα µία σιναϊτική µέρα, όπως τότε στην σπηλιά της Αγίας Επι-στήµης!

Όταν ή θάλασσα έχει φουρτούνα, εγώ έχω µπουνάτσα· όταν έχει µπουνάτσα, τότε έχω φουρτούνα.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΛΟΓΟΙ Β ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΗΣΗ

 

ΗΛΙΑΣ   ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ  17 ΝΟΕ 2012  

Τα παιχνίδια του κόσμου και η πολύτιμη ψυχή

ΠΟΣΟ ΑΝΟΗΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ όταν στενοχωριόμαστε που σπάνε τα παιχνίδια αυτού του κόσμου! Είμαστε βασιλόπουλα , παιδιά του Βασιλιά πατέρα μας, του παντοδύναμου Θεού. Κι ενώ μας καλεί κοντά Του στο παλάτι Του, να μας καταστήσει κληρονόμους της βασιλείας Του, εμείς σηκώνουμε αντάρτικο. Ζηλεύουμε τους δούλους που παίζουν με παιχνιδάκια έξω από το παλάτι. Θέλουμε κι εμείς να παίξουμε με αυτά. Και μας αφήνει ο Βασιλιάς. Και με τη λαχτάρα που έχουμε , σπάνε τα παιχνιδάκια και σπάνε τα νεύρα μας. Και γίναμε όλοι νευρικοί, κολλημένοι στα γήινα παιχνίδια μας, τα οποία συνεχώς φθείρονται. Η ψυχή μας , που είναι το μόνο αθάνατο και πολύτιμο αγαθό, η αιώνια βασίλισσα του βασιλιά Χριστού μας, εγκαταλειμμένη και περιφρονημένη από τον ίδιο τον εαυτό μας, λιμοκτονεί. Δεν την αγαπάμε ενώ αγαπάμε ό,τι δεν χρειάζεται: το σώμα που φθείρεται, το χρήμα που χάνεται, τη δόξα που παλιώνει, τα σπίτια που γκρεμίζονται, τα αυτοκίνητα που τσαλακώνονται, τις σχέσεις που διαλύονται. Θεοποίηση όλων των γήινων παιχνιδιών και περιθωριοποίηση της αθάνατης ψυχής μας. Πότε θα πάρουμε τη ζωή στα σοβαρά; Πότε θα γίνουμε ώριμοι; Πότε θα αφήσουμε τις νηπιακές συμπεριφορές μας;
Ζούμε δυστυχώς σε γκαντέμικη εποχή. Στερούμαστε και τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά. Διπλά φτωχοί. Παλαιότερα που μας έλειπαν μόνο τα υλικά αγαθά, ο πνευματικός πλούτος μας ένωνε και μας ωθούσε να αλληλοστηριζόμαστε . Τώρα, δίχως αυτόν, η έλλειψη των υλικών αγαθών θα μας υποκινεί να αλληλοκαρφωνόμαστε , θα μας αγριέψει τα ένστικτα , τα οποία θα ζητούν ικανοποίηση. Θα μας καταστήσει αιμοβόρα θηρία. Χριστέ μου, βάλε το χέρι Σου! Στείλε μας τον βασιλιά των ουρανών, το Παράκλητο Πνεύμα , να μας πλουτίσει τις άδειες καρδιές για να ενισχυθούν και οι πεινασμένες κοιλιές μας. Στείλε μας έναν αγιασμένο χαρισματικό άνθρωπο να μας ξυπνήσει από το λήθαργο της σύγχρονης πνευματικής άγνοιας , που θα μας συνεγείρει στο καλό!
1 Απριλίου 2012

Η πραγματική προσευχή

Λέγοντας όμως προσευχή , δεν εννοώ την τυπική προσευχή και εκείνην που γίνεται αδιάφορα, αλλά εκείνην που απευθύνεται από ψυχή πονεμένη και από διάνοια συγκεντρωμένη. Αυτή η προσευχή είναι εκείνη που ανεβαίνει στον ουρανό. Και όπως ακριβώς τα νερά , όταν κυλούν σε επίπεδη επιφάνεια και έχουν μεγάλη ευρυχωρία, δεν ανεβαίνουν ψηλά˙ ενώ όταν τα χέρια των υδραυλικών τα περιορίσουν και τα πιέσουν από κάτω με τη βοήθεια μηχανημάτων, τότε εξ αιτίας της πιέσεως εκσφενδονίζονται πιο γρήγορα και από το βέλος, αυτό συμβαίνει και με την ανθρώπινη διάνοια˙ όσο βρίσκεται μέσα στην άνεσι, τότε και την απολαμβάνει, παραλύει και αποχαυνώνεται˙ ενώ όταν την ταλαιπωρήση και τη πιέση δυνατά κάποια θλίψι, τότε αναπέμπει στον Θεό καθαρές και θερμές προσευχές. Και για να μάθης ότι εκείνες οι προσευχές μπορούν να εισακουσθούν που γίνονται με θλίψι, άκουσε τι λέγει ο Προφήτης˙ «Προς τον Κύριο φώναξα δυνατά την ώρα της θλίψεως και με άκουσε» ( Ψαλμ. 119, 1 ) .
Ας διαθερμάνουμε λοιπόν τη συνείδησί μας, ας θλίψουμε την ψυχή μας με την ανάμνησι των αμαρτημάτων μας, ας την θλίψουμε, όχι για να τη στενοχωρήσουμε, αλλά για να την ετοιμάσουμε να εισακουσθή από τον Θεό, για να την κάνουμε προσεκτική και επάγρυπνη και να μπορή να πλησιάζη τον ουρανό. Τίποτε δεν διώχνει τόσο πολύ την οκνηρία και την αδιαφορία , όσο η οδύνη και η θλίψις, η οποία συμμαζεύει από παντού τη διασκορπισμένη μας σκέψι και τη συγκεντρώνει στον εαυτό της. Εκείνος που θλίβεται και προσεύχεται με τον τρόπο αυτό, μετά την προσευχή του, θα μπορέση να δώση στην ψυχή του μεγάλη ευχαρίστησι. Και όπως η συγκέντρωσι των σύννεφων στην αρχή κάνει σκοτεινή την ατμόσφαιρα, όταν όμως μετά από συνεχή βροχή αποβάλλη όλους τους υδρατμούς , κάνει την ατμόσφαιρα γαλήνια και ωραία, το ίδιο συμβαίνει και με τη λύπη˙ όσο καιρό στριφογυρίζει μέσα μας, σκοτίζει το λογικό μας˙ όταν όμως εξωτερικευθή με τα λόγια της προσευχής και με τα δάκρυα που τα συνοδεύουν, τότε έρχεται μέσα στην ψυχή πολύ μεγάλη χαρά, διότι η βοήθεια του Θεού έρχεται όπως ακριβώς κάποια ακτίνα και φωτίζει τη διάνοια εκείνου που προσεύχεται.


Από το βιβλίο: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Χρυσοστομικός Άμβων
Ε΄
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Τα νεύρα της ψυχής»
Έκδοσις
Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου
Νέα Σκήτη Αγ. Όρους

Για να φθάσει να σκέφτεται τον άλλον, πρέπει ό νους του πρώτα να είναι στον Χριστό

Για να φθάσει να σκέφτεται τον άλλον, πρέπει ό νους του πρώτα να είναι στον Χριστό.
Τότε σκέφτεται και τον πλησίον και µετά σκέφτεται και τα ζώα και όλη την φύση. Έχει τον σταθµό του ανοιχτό και, µόλις πάρει το µήνυµα, τρέχει να βοηθήσει.

Ά νό νους του δεν είναι στον Χριστό, δεν δουλεύει ή καρδιά του, γι' αυτό δεν αγαπάει ούτε τον Χριστό ούτε τον συνάνθρωπο του, πόσο µάλλον την φύση,τα ζώα, τα δένδρα, τα φυτά.
Έτσι όπως κινείσθε, πού να φθάσετε στο σηµείονα έχετε επικοινωνία µε τα ζώα, µε τα πουλιά! Αν πέσει κανένα πουλί από την σκεπή, θα το ταΐσετε. Αν δεν πέσει από την σκεπή, δεν σκέφτεσθε να το ταΐσετε.Εγώ βλέπω τα πουλιά· λέω «θέλουν τάϊσµα, τα καηµένα»· ρίχνω ψίχουλα κ.λπ.,βάζω και νεράκι να πιούν. Βλέπω άρρωστα κλαδιά στα δένδρα· αµέσως σκέφτοµαι να τα κόψω, για να µην κολλήσουν και τα άλλα. Ή χτυπάει µία πόρτα, ένα παράθυρο, πάει εκεί ό νους µου. θα ξεχάσω τον εαυτό µου, αν µού χρειάζεται κάτι, άλλα θα κοιτάξω την πόρτα, το παράθυρο, να µη σπάσει, να µηγ ίνει καµµιά ζηµιά. Παρεµπιπτόντως σκέφτοµαι για µένα. Και αν κανείς σκέφτεται και πονάει για τα δηµιουργήµατα, πόσο µάλλον θα σκέφτεται τον ∆ηµιουργότους! Αν δεν κινείται έτσι ό άνθρωπος, πώς να συντονισθεί µε τον θεό......

Γεροντας Παισιος ΛΟΓΟΙ Β

ΗΛΙΑΣ  ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ   17  ΝΟΕ 2012  

Τώρα έχουµε πόλεµο, πνευµατικό πόλεµο.Πρέπει να είµαι στην πρώτη γραµµή.

Τώρα έχουµε πόλεµο, πνευµατικό πόλεµο.
Πρέπει να είµαι στην πρώτη γραµµή. Τι µαρξιστές υπάρχουν, τι µασόνοι, τι σατανιστές και τόσοι άλλοι!
Πόσοι δαιµονισµένοι, πόσοι αναρχικοί, πόσοι πλανεµένοι έρχονται, για να τους επισφραγίσω την πλάνη

τους! Και πόσους µού τους στέλνουν, χωρίς να τους προβληµατίσουν, άλλοι για να τους ξεφορτωθούν, άλλοι για να µη βγάλουν αυτοί το φίδι από την τρύπα... Να ξέρατε πόσο στριµώχνοµαι και από πόσες µεριές! Πίκρα το στόµα µου από τον πόνο των ανθρώπων. Μέσα µου όµως νιώθω παρηγοριά. Αν φύγω, το θεωρώ σαν να φεύγω από την πρώτη γραµµή, σαν να οπισθοχωρώ. Το θεωρώ προδοσία. Έτσι το νιώθω. Μήπως ξεκίνησα για τέτοια πράγµατα ή ξεκίνησα για να βοηθάω µοναστήρια; Για άλλου ξεκίνησα και άλλου βρέθηκα, και τώρα πώς παλεύω! Και βλέπεις, ό άλλος δεν µιλάει. ∆εν πάει να διαλύσουν την Εκκλησία; «∆εν πειράζει!», λέει. Πηγαίνει και µε τον έναν και µε τον άλλον, αρκεί να βολευτεί. Τινα βολευτεί!
Αυτόν τον βολεύει ό διάβολος τελικά.
Αυτά είναι άτιµα πράγµατα. Αν ήθελα εγώ να κάνω αυτό πού µε ευχαριστεί, ου, ξέρετε πόσο εύκολο ήταν;Σκοπός όµως είναι να κάνω όχι αυτό πού βολεύει εµένα, άλλα αυτό πού βολεύειτον άλλον. Αν σκεφτόµουν πώς να βολευτώ εγώ, έχω την δυνατότητα να βολευτώ σε πολλές µεριές.
Για να πέρασης όµως στην βουλή τού Θεού, πρέπεινα γίνεις «βουλευτής» τού Θεού, όχι «βολευτής» τού εαυτού σου


ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΛΟΓΟΙ Β

 

ΗΛΙΑΣ  ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ  17 ΝΟΕ 2012  ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΥ ΕΥΧΗ ΑΓΙΕ ΓΕΡΟΝΤΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ 

Στα Πετράλωνα και στην Κόρινθο συγκεντρώνει φάρμακα το Ιατρείο Κοινωνικής Αποστολής

Το ΙΑΤΡΕΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ για ανασφάλιστους πολίτες του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, μέσω του φιλανθρωπικού της οργανισμού ΑΠΟΣΤΟΛΗ, συνεχίζει τη συγκέντρωση φαρμάκων στις ενορίες τις Αθήνας, σε συνεργασία με το ραδιοφωνικό/τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του «Όλοι Μαζί Μπορούμε και στην Υγεία», το Σάββατο 17/11/2012 9:00 – 12:00 στον Ιερό Ναό της Αγίας Αικατερίνης στα Πετράλωνα και στην Κόρινθο, μπροστά στο Μητροπολιτικό Ναό του Αποστόλου Παύλου.
Ήδη, μέσα από τη διαδικασία αυτή έχουν συγκεντρωθεί χιλιάδες φάρμακα και έχουν βρει την υγειά τους χιλιάδες αναξιοπαθούντες.
Σε αυτήν την πρωτοβουλία αλληλεγγύης προς το συνάνθρωπο, όλοι οι πολίτες που επιθυμούν, μπορούν να φέρουν όσα φάρμακα έχουν αγοράσει ή διαθέτουν στο σπίτι τους και δε τους χρειάζονται.
Τα φάρμακα και το υγειονομικό υλικό, μετά τη συλλογή από τα Πετράλωνα και την Κόρινθο θα μεταφερθούν στο Ιατρείο Κοινωνικής Αποστολής. Εκεί θα γίνει η διαλογή και κατηγοριοποίηση των φαρμάκων.
Το Ιατρείο Κοινωνικής Αποστολής λειτουργεί στα γραφεία του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, στην οδό Σεβαστουπόλεως 113, Δευτέρα-Παρασκευή, από τις 9.00 το πρωί έως τις 2.00 το μεσημέρι. Δέχεται ασθενείς, οι οποίοι είναι ανασφάλιστοι. Εκεί, μπορούν να εξετάζονται και να παραλαμβάνουν τα φάρμακά τους. Προκειμένου να εξετασθούν, θα πρέπει να προσκομίζουν: 1)ταυτότητα ή διαβατήριο ή δίπλωμα οδήγησης, ώστε να αποδεικνύεται η ταυτότητά τους 2)Βιβλιάριο Υγείας το οποίο έχει λήξει 3) Κάρτα ανεργίας, η οποία επίσης έχει λήξει.
Πληροφορίες στο τηλέφωνο: 210 3847374

http://www.iatronet.gr/newsarticle.asp?art_id=20220

Εορτή του Αγίου Ματθαίου, του Αποστόλου και Ευαγγελιστού

Γιορτάζουμε σήμερα 16 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Ματθαίου, του Αποστόλου και Ευαγγελιστού, ας πούμε λίγα λόγια Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος, πριν γίνει μαθητής του Κυρίου Ιησού Χριστού, ονομαζόταν Λευίς. Ο πατέρας του λεγόταν Αλφαίος και ήταν από τη Γαλιλαία.

Ο Ματθαίος έκανε το επάγγελμα του τελώνη, και ο Ιησούς τον βρήκε να κάθεται στο τελωνείο έξω από την Καπερναούμ. Και είπε προς αυτόν: «Ἀκολούθει μοι». Ο Ματθαίος, χωρίς καμιά καθυστέρηση, αμέσως τον ακολούθησε. Και όχι μόνο εγκατέλειψε το αμαρτωλό - για την εποχή εκείνη - επάγγελμα του τελώνη, αλλά και με χαρά φιλοξένησε τον Κύριο στο σπίτι του.

Εκεί, μάλιστα, ήλθαν και πολλοί τελώνες και άλλοι αμαρτωλοί άνθρωποι, με τους οποίους ο Ιησούς συνέφαγε και συζήτησε. Οι φαρισαίοι, όμως, που είχαν πωρωμένη συνείδηση, όταν είδαν αυτή την ενέργεια του Κυρίου, αμέσως τον κατηγόρησαν ότι συντρώγει με τελώνες και αμαρτωλούς.

Ο Ιησούς το άκουσε και είπε εκείνα τα θαυμάσια λόγια: «Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (Ματθαίου, θ' 13). Δηλαδή, λέει ο Κύριος, δεν ήλθα για να καλέσω εκείνους που νομίζουν τους εαυτούς τους δίκαιους, αλλά ήλθα να καλέσω τους αμαρτωλούς, για να μετανοήσουν και να σωθούν.

Στο Ματθαίο οφείλει η Εκκλησία μας το πρώτο κατά σειρά στην Καινή Διαθήκη Ευαγγέλιο, που γράφτηκε το 64 μ.Χ.

Ο Ματθαίος κατά την παράδοση κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αιθιοπία, όπου και πέθανε μαρτυρικά.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:

Ήχος γ'. Θείας πίστεως.

Θείας ήκουσας, φωνής του Λόγου, και της πίστεως, το φως εδέξω, καταλείψας τελωνείου τον σύνδεσμον όθεν Χριστού την απόρρητον κένωσιν, ευηγγελίσω Ματθαίε Απόστολε. Καί νυν πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμόν και μέγα έλεος.

Το συναξάρι επιμελείται ο συνεργάτης του agioritikovima.gr Κυριάκος Διαμαντόπουλος.

agioritikovima.gr

Το Πηδάλιο λέγεται πηδάλιο, γιατί οδηγεί προς την σωτηρία τον άνθρωπο πότε με τον έναν τρόπο και πότε με τον άλλον,

Μερικοί λένε: «Α, ο τάδε πνευματικός είναι πολύ πατερικός. Πολύ αυστηρός! Είναι έξυπνος, έχει μνήμη, ξέρει το Πηδάλιο απ’ έξω». Ένας πνευματικός όμως που εφαρμόζει κατά γράμμα τους κανόνες που αναφέρει το Πηδάλιο μπορεί να κάνη κακό στη

ν Εκκλησία. Δεν βοηθάει να πάρη ο πνευματικός το Πηδάλιο και να αρχίση: «Τι αμαρτία έκανες εσύ; Αυτή. Τι γράφει εδώ γι’ αυτήν την περίπτωση; Τόσα χρόνια αποχή από την θεία Κοινωνία! Εσύ τι έκανες; Αυτό. Τι γράφει εδώ; Αυτόν τον κανόνα!».

- Πρέπει, Γέροντα, κανείς να λαμβάνη υπ’ όψιν του δεκάδες πράγματα.

- Ναι, ιδίως στην σημερινή εποχή δεν είναι να πάη κανείς να εφαρμόση όλον τον νόμο της Εκκλησίας με μια αδιάκριτη αυστηρότητα, αλλά πρέπει να καλλιεργήση το φιλότιμο στους ανθρώπους. Να κάνη πρώτα δουλειά στον εαυτό του, για να μπορή να βοηθάη τις ψυχές, αλλιώς θα σπάζη κεφάλια.

Το Πηδάλιο λέγεται πηδάλιο, γιατί οδηγεί προς την σωτηρία τον άνθρωπο πότε με τον έναν τρόπο και πότε με τον άλλον, όπως ο καραβοκύρης πάει το πηδάλιο πότε αριστερά και πότε δεξιά, για να βγάλη το καράβι στην ακτή. Αν το πάη ολόισια, χωρίς να στρίψη όπου χρειάζεται, θα ρίξη το καράβι πάνω στα βράχια, θα το βουλιάξη και θα πνιγούν οι άνθρωποι. Αν ο πνευματικός χρησιμοποιή τους κανόνες σαν… κανόνια, και όχι με διάκριση, ανάλογα με τον άνθρωπο, με την μετάνοια που έχει κ.λπ., αντί να θεραπεύη ψυχές, θα εγκληματή.....

Γεροντας Παισιος

 

ΗΛΙΑΣ  ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ  17 ΝΟΕ 2012

Εκδηλώσεις στο Άγιον Όρος για την απελευθέρωση της χερσονήσου του Άθω

Με είκοσι έναν κανονιοβολισμούς της φρεγάτας του Πολεμικού Ναυτικού «Σαλαμίς» ολοκληρώθηκαν χθες στο 'Αγιον Όρος οι λαμπρές εκδηλώσεις για την συμπλήρωση εκατό χρόνων από την απελευθέρωση της χερσονήσου του 'Αθω από τους Οθωμανούς.
Ήταν 3 Νοεμβρίου του 1912, όταν ο αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού Γεώργιος Παπαγεωργίου, αποβιβάστηκε από το θρυλικό θωρηκτό «Αβέρωφ», το οποίο είχε καταπλεύσει στο λιμάνι της Δάφνης και μετέβη στις Καρυές όπου παρέλαβε από τον Καϊμακάμη (διοικητή) του Αγίου Όρους τον οπλισμό των είκοσι πέντε Τούρκων στρατιωτών που αποτελούσαν την φουρά, σηματοδοτώντας την αναίμακτη απελευθέρωση της αθωνικής πολιτείας.
Η αναγγελία της απελευθέρωσης έγινε τότε με είκοσι έναν κανονιοβολισμούς του Αβερωφ, οι οποίοι ακούστηκαν εκατό χρόνια μετά ,χθες, για την επέτειο, από τα κανόνια του «Σαλαμίς». Νωρίτερα στις Καρυές είχε τελεσθεί από τους μοναχούς αγρυπνία και δοξολογία στην οποία παρέστησαν ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού αντιναύαρχος Κοσμάς Χρηστίδης, η ηγεσία του πολεμικού στόλου, ο πολιτικός διοικητής του Αγίου Ορους κ.Α.Κασμίρογλου, ο μητροπολίτης Καρπάθου κ. Αμβρόσιος ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχη κ.Βαρθολομάιου, οι μητροπολίτες Ελασσόνας κ. Βασίλειος, Δράμας κ.Παύλος και σύσσωμη η Ιερα Κοινότητα.
Στην αίθουσα συνεδριάσεων της Κοινότητας διαβάστηκαν τα πρακτικά της συμφωνίας παράδοσης , μια ειδική ευχή για του πεσόντες στους βαλκανικούς πολέμους, ενώ απηύθυνε χαιρετισμό και ο αρχηγός του ΓΕΝ.
Στον κ.Χρηστίδη η Ιερά Κοινότητα χάρισε έναν πίνακα μεγάλων διαστάσεων που απεικονίζει στιγμιότυπο από την τελετή της παράδοσης-παραλαβής του Αγίου όρους και ο αρχηγός του ΓΕΝ έδωσε στην αγιορείτικη κοινωνία ένα σπαθί της περιόδου των Βαλκανικών Πολέμων.
Μετά την τελετή τα μέλη της Ιερας Κοινότητας κατέβηκαν στην Δάφνη, επιβιβάστηκαν στο «Σαλαμίς» όπου τέλεσαν αγιασμό. Στο σκάφος μετέφεραν και τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμου.

 http://www.romfea.gr/agioreitika-nea/14529-2012-11-16-10-36-02

Διαβάστε ένα αριστούργημα του Τσέχωφ

Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των
παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.

- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα 'χεις ανάγκη από χρήματα και
συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν...

Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα...
- Για σαράντα.
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις
δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ...
- Δύο μήνες και πέντε μέρες...
- Δύο μήνες ακριβώς... Το 'χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια.
Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές.
Πηγαίνετε περίπατο μετα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές...

Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του
φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.
- Τρεις γιορτές... μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν
άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα
ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να
αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας
μένουν... Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά;
Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακκόκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει
το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη
της, μα δεν έβγαλε άχνα.
- Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το
πιατάκι του... Βγάζουμε δύο ρούβλια... Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί
είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει... Τόσο το χειρότερο!
Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και
έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Άλλη μια μέρα που δεν
πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να 'χεις τα
μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε
ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια...
- Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα. μουρμούρισε η Ιουλία.
- Το 'χω σημειώσει!
- Καλά...
- Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.

Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη
της. Κακόμοιρο κορίτσι!
- Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την
κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε...
Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα.
- Μπα; Και γω δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας
μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου!
Τρία... τρία, τρία... ένα και ένα... Πάρ' τα...

Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε
στην τσέπη της.
- Ευχαριστώ, ψιθύρισε.
Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα
δαιμόνια μου.
- Και γιατί με ευχαριστείς;
- Για τα χρήματα.
- Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;
- Οι άλλοι δε μου 'διναν τίποτα!...
- Δε σου 'διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό
μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! Μα γιατί δε
φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; Μπορείς να ζήσεις
σ' αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου;
Γιατί είσαι άβουλη;
Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.

* Ά. Τσέχωφ, Διηγήματα

https://www.facebook.com/papaelias.yphantes/posts/442131415850710