Το ευαγγέλιο της Κυριακής

Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2013

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ

Κεφ. 8 (η΄)

Στιχ.:5-15

5 ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό·

 6 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα·

7 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. 8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

9 ᾿Επηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη.

10 ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν.

11 ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ·

 12 οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν.

13 οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται.

14 τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι.

15 τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.

Σύντομη ερμηνεία

5 Βγήκε ο σποριάς στο χωράφι του, για να σπείρει το σπόρο του. Και καθώς έσπερνε, μερικοί σπόροι έπεσαν κοντά στο δρόμο του χωραφιού και καταπατήθηκαν από τους διαβάτες, και τους κατέφαγαν τα πουλιά του ουρανού.

6 Άλλοι σπόροι πάλι έπεσαν πάνω σε πετρώδες έδαφος, κι αφού φύτρωσαν , ξεράθηκαν , επειδή δεν είχαν υγρασία∙ 

7 Κι άλλοι σπόροι έπεσαν πάνω σε έδαφος γεμάτο από σπόρους αγκαθιών, κι όταν τα αγκάθια φύτρωσαν , μαζί τους, τους έπνιξαν τελείως.

8 Κι άλλοι σπόροι έπεσαν μέσα στη γη τη μαλακή και εύφορη, και όταν φύτρωσαν, έκαναν καρπό εκατό φορές περισσότερο απ’ το σπόρο. Κι ενώ τα έλεγε αυτά, για να δώσει μεγαλύτερο τόνο στους λόγους του και για να διεγείρει την προσοχή των ακροατών του, φώναζε δυνατά: Αυτός που έχει αυτιά πνευματικά και ενδιαφέρον πνευματικό για να ακούει και να εγκολπώνεται αυτά που λέω, ας ακούει.

9  Οι μαθητές του τότε τον ρωτούσαν και του έλεγαν∙ Ποιά είναι η   έννοια και η σημασία αυτής της παραβολής;

10 Κι αυτός τους απάντησε: Σε σας που έχετε ενδιαφέρον και καλή διάθεση σας έδωσε ο Θεός τη χάρη του να μάθετε τις μυστηριώδεις αλήθειες της βασιλείας του Θεού∙ στους άλλους όμως μιλάω με παραβολές. Αυτά δεν έχουν ενδιαφέρον να γνωρίσουν και να δεχθούν τις πνευματικές αλήθειες, και ο νους τους είναι αμαθής και ανίκανος για πνευματική διδασκαλία. Γι’ αυτό διδάσκω με τον τρόπο αυτό, για να μην μπορούν να δουν βαθύτερα και καθαρότερα, αν και θα βλέπουν με τα σωματικά τους μάτια, και για να μην μπορούν να καταλάβουν, αν και θα ακούν τη διδασκαλία που τους εξηγεί τα μυστήρια. Και το κάνω αυτό όχι μόνο για λόγους δικαιοσύνης, αλλά και από αγαθότητα, για να μην επιβαρύνουν τη θέση τους περιφρονώντας την αλήθεια, και σκληρυνθούν περισσότερο.

11 Η σημασία της παραβολής είναι αυτή: Ο σπόρος συμβολίζει το λόγο του Θεού.

12 Το έδαφος που είναι κοντά στο δρόμο συμβολίζει αυτούς που άκουσαν απλώς και μόνο το λόγο. Έπειτα έρχεται ο διάβολος και αφαιρεί το λόγο από τις καρδιές τους, για να μην πιστέψουν και σωθούν.

13 Το πετρώδες έδαφος εξάλλου που δέχθηκε το σπόρο συμβολίζει αυτούς οι οποίοι όταν ακούσουν το λόγο του Θεού τον δέχονται με χαρά και ενθουσιασμό. Μέσα τους όμως δεν έχει αυτός βαθιά ρίζα , για να στερεωθεί. Γι’ αυτό ακριβώς αυτοί για λίγο χρόνο πιστεύουν, όταν όμως έλθει καιρός πειρασμού ή διωγμού απομακρύνονται από την πίστη.

14 Οι σπόροι που έπεσαν στα αγκάθια συμβολίζουν αυτούς που άκουσαν το λόγο του Θεού κι αρχίζουν με κάποια προθυμία να βαδίζουν στο δρόμο της πίστεως. Πνίγονται όμως από τις αγωνιώδεις φροντίδες για να αποκτήσουν πλούτη, καθώς κι από τις απολαύσεις της σαρκικής ζωής, στην οποία διευκολύνουν τα πλούτη που απέκτησαν , κι έτσι δεν προκόπτουν ούτε φτάνουν μέχρι το τέλος, προκειμένου να δώσουν τον καρπό.

15 Οι σπόροι τώρα που έπεσαν στην εύφορη γη συμβολίζουν τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι με καρδιά καλοπροαίρετη , ευθεία και αγαθή άκουσαν και κατανόησαν το λόγο και τον κρατούν σφιχτά μέσα τους, και καρποφορούν τις αρετές δείχνοντας υπομονή και καρτερία στις θλίψεις και τους πειρασμούς και σ’ όλα τα εμπόδια που συναντούν στην άσκηση της πνευματικής ζωής.

Πηγή: «Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ»

+ΠΑΝ. Ν . ΤΡΕΜΠΕΛΑ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ»

Πότε περιμένουμε γιά νά μετανοήσουμε;

Ἡ ὥρα τοῦ θανάτου μέ φοβίζει τόν ἄθλιον·

διότι βλέπω τά ἔργα μου καί τρέμει ἡ ψυχή μου·

βλέπω τήν ἀμέλειά μου, καί φρίττουσι τά ὁστᾶ μου·

διότι ἡ ὥρα τοῦ χωρισμοῦ ἀπό τοῦ κόσμου τούτου

εἶναι πρό ὀφθαλμῶν μου,

καί τώρα ἐννοήσας αὐτήν ἐφοβήθην, σφόδρα.

Ἀντί νά χαρῶ, μᾶλλον ἐφοβήθην, διότι

δέν ἐποίησα ἔργα ἄξια πρός τήν χάριν τοῦ Κυρίου.

Εἶναι δέ φόβος μέγας ἐν καιρῷ τοῦ θανάτου εἰς πάντας ἁμαρτωλούς,

τούς ὁμοίους μου·

καί πάλιν εἶναι χαρά ἡ ὥρα τοῦ χωρισμοῦ

εἰς ἅπαντας τούς ἁγίους, καί εἰς πάντας τούς δικαίους,

καί εἰς πάντας τούς ἀσκητάς.

Πάλιν δέ εἶναι λύπη ἡ ὥρα τοῦ χωρισμοῦ

εἰς τούς τήν ἑαυτῶν ἀμέλειαν καί ἀδράνειαν

τοῦ παρελθόντος χρόνου τῆς ζωῆς αὐτῶν.

Καί τότε ἡ μεταμέλεια βασανίζει δεινῶς τήν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου,

ὅστις ἠμέλησεν ἐνταῦθα νά φροντίσῃ περί τῆς σωτηρίας αὐτοῦ. Μεγαλύτερος δέ τοῦ φόβου αὐτοῦ τοῦ θανάτου καί τοῦ χωρισμοῦ

εἶναι ὁ βασανισμός τῆς μεταμελείας αὐτοῦ.

Πάλιν δέ οἱ δίκαιοι, οἱ ἅγιοι καί οἱ ἀσκηταί

ἀγάλλονται κατά τήν ὥραν τοῦ θανάτου καί χωρισμοῦ,

ἔχοντες πρό ὀφθαλμῶν τόν μέγαν κόπον τῆς ἀσκήσεως αὐτῶν,

τῶν ἀγρυπνιῶν καί προσευχῶν, τῶν νηστειῶν καί δακρύων,

τῶν σκληραγωγιῶν καί σάκκων·

σκιρτᾶ ἡ ψυχή αὐτῶν,

διότι προετοιμάζεται νά ἐξέλθῃ ἐκ τοῦ ἰδίου σώματος εἰς ἀνάπαυσιν.

Φοβερά δέ εἶναι πάλιν ἡ παρουσία τοῦ θανάτου

εἰς τους ἁμαρτωλούς καί νωθρούς,

καί εἰς τούς μή φροντίζοντας σπουδαίως

νά πολιτεύωνται ἁγνῶς ἐν τῷ ματαίῳ βίῳ.

Καί ἡ ὥρα τοῦ χωρισμοῦ προξενεῖ

λύπην σφοδροτάτην εἰς τόν ἁμαρτωλόν ἄνθρωπον·

καί οὐδέ ἔχει καιρόν παντελῶς νά λαλήσῃ τι,

διότι τό πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ κατά τήν ὥραν ἐκείνην

εἶναι πολύ φρικτόν καί τραχύ.

Οἴμοι, οἴμοι, ὦ ψυχή,

διατί ἄρα ἀμελεῖς περί τῆς σωτηρίας σου;

διατί διάγεις ἀστάτως κατά τάς ἡμέρας τοῦ ὅλου χρόνου τῆς ζωῆς σου; δέν γινώσκεις, ὅτι προσκαλεῖσαι αἰφνιδίως;

καί ἀφοῦ ἀμελῇς ἐνταῦθα,

τί θέλεις ποιήσει ἔμπροσθεν τοῦ βήματος τοῦ φοβεροῦ δικαστοῦ;

Ποίαν ἀπολογίαν ἔχῃς ν’ ἀποκριθῇς;

Δέν συναισθάνεσαι, ἄθλιε, πῶς σέ κλέπτει ὁ ἐχθρός;

καί ἀγνοεῖς, ἀλαζών, πῶς διαρπάζει καθ’ ἡμέραν τόν οὐράνιον θησαυρόν;

ἐξύπνησον, ἐξύπνησον ἐκ τοῦ ληθάργου,

ὦ ψυχή, ἐν ὥρᾳ τοῦ πολέμου!

Δεήθητι τοῦ Θεοῦ μετά δακρύων!

Βόησον πρός τόν Θεόν μετά πόνου καρδίας,

καί εὐθύς θέλει καταπέμψει εὔσπλαγχνον ἄγγελον εἰς βοήθειάν σου,

καί σέ ἐλευθερώσει ἐκ τοῦ πολέμου καί τῆς συγχύσεως αὐτοῦ τοῦ ἐχθροῦ.

Σπεῦσον

ἵνα μή ἐμπέσῃς κατά τήν ὥραν τοῦ χωρισμοῦ

εἰς λύπην καί στεναγμούς,

καί τότε θέλεις κλαύσει εἰς αἰῶνα αἰῶνος·

καί κατά τήν ὥραν ἐκείνην θέλουσιν ἔλθει τά πάντα εἰς τόν νοῦν σου,

καί θέλεις εἰπεῖ καθ’ ἑκάστην,

ὦ ψυχή, ὀδυρομένη δεινῶς·

ἐγώ πάντα ταῦτα ἐνθυμούμην πᾶσαν στιγμήν,

καί προέλεγον ἐν ἐμαυτᾢ,

θέλω διέλθει τάς ἡμέρας, κατά τάς ὁποίας εἶμαι ἐπί τῆς γῆς,

οὔτως ὥστε νά μή ἁμαρτήσω;

καί πάλιν ἄς μή ἐκπέσω ἀπό τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ,

ἀλλ’ ἄς πράξω πάντοτε

καί μετά πολλῆς προθυμίας

ὅσα εἶναι εὐάρεστα εἰς Αὐτόν!!!

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος

( Ἀσκητικά: Περί Κατανύξεως )

+ Μαρία +

Εκδήλωση για τον Αρχιεπίσκοπο Λουκά

Τά νυχτερινά φαντάσματα

ΤΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Ἕνας ἀδελφός ἠρώτησεν ἕνα Γέροντα:

-Πάτερ μου, τί εἶναι τά νυχτερινά φαντάσματα;

Ὁ Γέρων τοῦ ἀπεκρίθη:

-Τέκνον μου,

ὅπως ἀκριβῶς τήν ἡμέραν

ὁ διάβολος μᾶς ἀπασχολεῖ μέ διάφορους ξένους,

πρός τό πνευματικόν ἔργον, λογισμούς,

διά νά μή ἀπασχολούμεθα μέ τήν προσευχήν

καί τάς ἀγαθάς σκέψεις,

τοιουτοτρόπως, καί τήν νύκτα,

ἐπιδιώκει μέ διάφορα σοβαρά φαντάσματα

νά διαταράξῃ τήν διάνοιάν μας,

ἔως ὅτου κατορθώσῃ ὁ μισάνθρωπος

νά ἀχρηστεύσῃ καί τήν νυκτερινήν μας προσευχή.

Δι’ αὐτό δέν πρέπει καθόλου

νά προσέχωμεν εἰς αὐτά τά φαντάσματα.

( Εὐεργετινός, τόμ, Δ΄, σελ. 362 )

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑΤΩΝ

( σελ. 334-335 )