Οι Ιερείς και οι Γονείς

http://armenisths.blogspot.com

 

    Οἱ γονεῖς μας, ὁ πατέρας μας καί ἡ μητέρα μας, εἶναι ἱερά πρόσωπα γιά μᾶς. Ἔχουν ἀπό τό Θεό μεγάλη χάρη καί εὐλογία. Μά πιό μεγάλη ἀπό αὐτούς χάρη καί εὐλογία ἔχουν οἱ ἱερεῖς μας.

•           Ἡ διαφορά ἀνάμεσα στούς ἱερεῖς καί στούς γονεῖς μας εἶναι πολύ μεγάλη. Εἶναι τόσο μεγάλη, ὅσο μεγάλη εἶναι ἡ διαφορά ἀνάμεσα στήν παροῦσα ζωή καί στήν αἰώνια.

•           Οἱ γονεῖς, γεννοῦν παιδιά, γιά τήν παροῦσα ζωή· οἱ ἱερεῖς, γιά τήν ἄλλη.

            Οἱ γονεῖς, δέν μποροῦν, οὔτε νά σώσουν τά παιδιά τους, οὔτε νά τά προφυλάξουν· οὔτε ἀπό ἀρρώστειες· οὔτε ἀπό τόν θάνατο! - Οἱ ἱερεῖς, μποροῦν. Καί σώζουν. Ψυχές ἄρρωστες. Ἀπό τό χεῖλος τῆς ἀπωλείας! Κάνουν καί σταματάει τό κατρακύλισμα: μέ τά λόγια τους· μέ τίς συμβουλές τους· καί μέ τίς εὐχές τους.

•           Οἱ γονεῖς, ἄν τά παιδιά τους πρόσβαλαν κανέναν μεγάλον, δέν μποροῦν νά τά προστατεύσουν! - Οἱ ἱερεῖς, μᾶς βγάζουν ἀσπροπρόσωπους, ἀκόμη καί ἄν ἐναντίον μας ἔχει ὀργισθῆ ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Γιατί ὁ Θεός ἔχει δεσμευθῆ νά τούς ἀκούει.

(Περί Ἱερωσύνης, Λόγ. Γ, 6)

Μετάφραση: +ὁ Ν.Μ.

Μηνιαίο Περιοδικό Ι.Μ.Νικοπόλεως & Πρεβέζης Αρ. Φύλλου 240 Ιούλιος 2003

«ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ» του Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ο ιερέας της Σπιναλόγκα

24grammata.com

γράφει ο Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας, Λονδίνο
Το τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα, με αφορμή το βιβλίο με τίτλο «Το νησί», της αγγλίδας Victoria Hislop, το οποίο έγινε σήριαλ στην ελληνική τηλεόραση.
Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.
Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.
- Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ’ έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου.
Ο ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά. Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό. Παραμόνευσαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση.
Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. Πίστευαν πως θα ’ρθει τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναΐσκου.
Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της. Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους της εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους. Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το “θαύμα της Σπιναλόγκα” συνέβαινε ξανά και ξανά.
To 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά το θάνατό τους.
Ιδού, λοιπόν, ένας σύγχρονος αθόρυβος ήρωας, που δεν τιμήθηκε για το έργο του από κανέναν, και που -αν προσέξατε- δεν παραθέσαμε το όνομά του γιατί απλά δεν το γνωρίζουμε! Όσο κι αν έψαξα δεν μπόρεσα να το βρω. Το γνωρίζει όμως -σίγουρα- ο Θεός! Κι αυτό μας αρκεί! anastasiosds.blogspot.com

Ο δρόμος της ευτυχίας

Τίποτα δὲν εἶναι μεγαλύτερο ἀπὸ τὴν καθαρὴ καρδιά, γιατί μία τέτοια καρδιὰ γίνεται θρόνος τοῦ Θεοῦ. Καὶ τί εἶναι ἐνδοξότερο ἀπὸ τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ; Ἀσφαλῶς τίποτα. Λέει ὁ Θεὸς γι’ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν καθαρὴ καρδιά: «Θὰ κατοικήσω ἀνάμεσά τους καὶ θὰ πορεύομαι μαζί τους. Θὰ εἶμαι Θεός τους, κι αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου».

( Β’ Κορ. 6, 16).

ΠΗΓΗ:orthodoxfathers

Με τον Χριστό και τους Αγίους Του-Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος

Με τον π. Ανανία Κουστένη

Untitled from talanto blog on Vimeo.

«Το σπουργιτάκι του Θεού»

http://www.parembasis.gr/2006/06_06_02.htm

(Στέλλα Μιτσακίδου)

Την 3η Ιουνίου 2005 φονεύθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα η αγαπητή μας Στέλλα, που είχε στοιχεία «κατά Χριστόν σαλότητος», με μια εσωτερική ζωή του πνεύματος.

Ήταν με την θέλησή της άστεγη, ζούσε στους δρόμους, κοιμόταν τα βράδυα, χειμώνα-καλοκαίρι, στα παγκάκια, στα υπόστεγα και τα σαλόνια των Νοσοκομείων, αλλά ήταν γεμάτη αγάπη προς τον Θεό, τους αγίους και τους δυστυχισμένους ανθρώπους. Τα ρούχα της ήταν πάντα καθαρά. Τις οικονομίες της τις διέθετε για αγαθοεργούς σκοπούς. Δεν ήθελε να την επαινή κανείς, και όταν την επαινούσαν, έκανε την «χαζή».

Καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη, είχε λάβει μια καλή παιδεία, χειριζόταν πολύ καλά την ελληνική γλώσσα, καθώς επίσης εγνώριζε την γαλλική γλώσσα και τελευταία προσπαθούσε να μάθη και ιταλικά.

Ο τρόπος εξόδου της από την ζωή αυτή έγινε όπως το ήθελε. Με μαρτυρικό θάνατο, άγνωστη εν μέσω αγνώστων. Κανείς δεν την ανεγνώρισε. Την ενταφίασαν χωρίς εξόδιο ακολουθία, γιατί δεν γνώριζαν τα στοιχεία της. Όλα αυτά με θαυμαστό τρόπο έγιναν γνωστά μετά από έναν χρόνο. Τότε έγινε και η κηδεία της. Αξιώθηκα να της κάνω και το μνημόσυνό της. Μετά το μνημόσυνό της, στο αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής Πελαγίας, η κ. Μηλίτσα Πισιμίση-Λουκίδου, νομικός, και η κ. Χρυσούλα Μαντά, οδοντίατρος, μας διηγήθηκαν τα σχετικά με την Στέλλα που ήταν πράγματι άνθρωπος του Θεού.

Στο τεύχος αυτό δημοσιεύουμε ένα κείμενο της κ. Μηλίτσας Πισιμίση-Λουκίδου, που γράφηκε με την συνεργασία και της κ. Χρυσούλας Μαντά και παρουσιάζει ένα τμήμα της ευλογημένης ζωής της, και στο επόμενο τεύχος θα δημοσιεύσουμε τις αναμνήσεις των Μοναχών της Ιεράς Μονής Πελαγίας για την Στέλλα, «το σπουργιτάκι του Θεού», την άγνωστη στον κόσμο, αλλά γνωστή στον Θεό, που έζησε «μόνη μόνω Θεώ». Νομίζω ότι η διήγηση αυτή θα βοηθήση τους ανθρώπους που ζουν με τον άκρατο ευδαιμονισμό, με αγχώδη νοοτροπία και διαρκώς παραπονούνται για πράγματα τα οποία θα ήθελαν να έχουν.

Στην περίπτωσή της ισχύει ο λόγος του Χριστού: «εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά· ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών;» (Ματθ. ς, 26).

Τελικά, ο άνθρωπος δεν «είναι» αυτό που «έχει», αλλά «έχει» αυτό που «είναι».

Η αείμνηστη Στέλλα, που είχα την εξαιρετική ευλογία να γνωρίσω, είναι μια θετική διαμαρτυρία για κάθε «ασφαλισμένο».

+ Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

***

Βιβλιοθήκες στην αρχαιότητα

Στα κλασικά χρόνια υπήρχαν ιδιωτικές βιβλιοθήκες αξιόλογες, όπως λ.χ του Ευριπίδη, αλλά καμιά τους δεν μπορεί να συγκριθεί ως προς το μέγεθος και τη σπουδαιότητα με τις βιβλιοθήκες που δημιουργούνται στα ελληνιστικά χρόνια.

Χωρίς αμφιβολία μεγαλύτερη και η πιο αξιόλογη από τις βιβλιοθήκες της αρχαιότητας υπήρξε η μεγάλη βιβλιοθήκη του Μουσείου της Αλεξάνδρειας. Ο Πτολεμαίοι δε δίστασαν να θυσιάσουν μόνο μυθώδη ποσά για την πραγματοποίηση του σκοπού τους αλά και την αξιοπιστία τους. Ο Πτολεμαίος Ευεργέτης ζήτησε από τους Αθηναίους να του δανείσουν το επίσημο κείμενο των τριών μεγάλων τραγικών δίνοντας ως εγγύηση 15 τάλαντα, αλλά στη συνέχεια προτίμησε να στείλει απλώς ένα καλό αντίγραφο και να κρατήσει το πρωτότυπο. Οι κυβερνήτες των πλοίων που έφταναν στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας υποχρεώνονται να παραδώσουν τα βιβλιά του τυχόν υπήρχαν στο καράβι και να αρκεστούν σε ένα αντίγραφο.

Οι πληροφορίες που έχουμε για το μέγεθος της Βιβλιοθήκης και για τον αριθμό των βιβλιων είναι συγκεχυμένες και αντιφατικές. Οπωσδήποτε όμως μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι αν στα χρόνια του Καλλιμάχου (περ. 305-240π.Χ.) υπήρχαν γύρω στα 450.000 βιβλία, στα χρόνια του Καίσαρα (100-44 π.Χ.) θα πρέπει ο αριθμός αυτός να ήταν μεγαλύτερος (700.000).

Τα έργα των συγγραφέων γράφονταν σε πάπυρους, που σχημάτιζαν κυλίνδρους τους οποίους τοποθετολυσαν σε ράφια. Σε κάθε κύλινδρο κρεμόταν απ' έξω ένα μικρό κομμάτι παπύρου όπου ανέγραφαν το περιεχόμενο του κυλίνδρους, δηλαδή το όνομα το έργο του συγγραφέα κ.λ.π

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους

Τα Περιστέρια Και Τα Παιδιά

Την πρώτη μέρα του καινούργιου χρόνου ο Θεός φώναξε τους αγγέλους σε συμβούλιο. Ήθελε ν' ανοίξει καινούργια βιβλία για τη νέα χρονιά κι ήθελε να ξέρει πόσα από τα έργα του παλιού χρόνου είχαν τελειώσει, πόσα είχαν μείνει μισοτελειωμένα και πόσα δεν είχαν αρχίσει ακόμα, παρά τις οδηγίες του.
Τα μικρά αγγελάκια κατέβασαν από τα ράφια τα μεγάλα χοντρά βιβλία και τ' απόθεσαν στο συννεφένιο τραπέζι. Πήραν μολύβια και γομολάστιχες κι ήταν έτοιμα να γράψουν και να σβήσουν.
Ο Θεός ρωτούσε, οι άγγελοι απαντούσαν.
- Ανοίξτε τη σελίδα της προόδου. Πώς πάνε οι άνθρωποι;
- Πολύ καλά, αποκρίθηκε ο μεγάλος άγγελος. Ξαναπήγαν στο φεγγάρι και φωτογράφισαν και την Αφροδίτη.
Ο Θεός κούνησε το κεφάλι του.
- Από αγάπη; Από ομόνοια; Από συμπόνια; Πώς πάνε;
Οι άγγελοι κόμπιασαν. Ο Θεός κατάλαβε. Έσκυψε στη σελίδα. Ήταν πυκνογραμμένη. Διάβασε προσεκτικά και ξεχώρισε τις λέξεις: "Πόλεμοι. Μάχες. Βόμβες. Κανόνια".
- Βάλτε αυτή τη σελίδα στις ζημιές του παλιού χρόνου, είπε θλιμμένος. Ανοίξτε μια καινούργια κατάλευκη. Και πέστε να έρθουν μπροστά μου τα περιστέρια τ' ουρανού.

Τα πουλάκια φτεροκόπησαν σε λίγο και παρατάχτηκαν μπροστά του. Τα ματάκια τους γυάλιζαν σαν τις μαύρες χάντρες του κομπολογιού.

- Σας παρακαλώ, είπε ο Θεός, να πεταχτείτε μέχρι τη γη να δώσετε αυτά τα μηνύματα στους ανθρώπους. Είναι μηνύματα ειρήνης και αγάπης. Να τους δώσετε να καταλάβουν ότι είμαι πικραμένος γιατί δεν τηρούν τις εντολές μου.
Οι άγγελοι άρχισαν να γράφουν μηνύματα σε μικρά λευκά χαρτάκια: "Αγαπάτε αλλήλους", "Επί γης ειρήνη", "Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν", "Ειρήνη υμίν". Ύστερα έδεσαν μικρές κορδελίτσες στα ποδαράκια των πουλιών και τα άφησαν να φύγουν.
Το ταξίδι ήταν μεγάλο. Τα περιστέρια ξεκουράστηκαν για λίγο, άλλα στην Πούλια, άλλα στον Αυγερινό, άλλα στο φεγγάρι, και αργά πια τη νύχτα έφτασαν στη γη.
Μαζί με τις νιφάδες του χιονιού, που άρχισαν να πέφτουν μέσα στην παγωνιά, έφτασαν και τα περιστέρια στη μεγάλη πόλη. Φτεροκόπησαν δυνατά, τίναξαν τα φτερά τους και στάθηκαν στις στέγες, στα πρεβάζια των παραθύρων, στα σκαλιά, στα μπαλκόνια και στα πεζοδρόμια. Το κρύο ήταν δυνατό κι ο κόσμος λιγοστός στους δρόμους. Κανένας βιαστικός δεν έδωσε σημασία στα περιστέρια, που φτερούγιζαν γύρω τους κάνοντας εναέριες βόλτες, πάνω από τα κεφάλια τους. Μόνο κάποιος σκέφτηκε: "Τι θέλουν τα περιστέρια μέσα στην άγρια νύχτα;" Και προχώρησε αδιάφορος.
Τα περιστέρια άρχισαν τότε να κτυπούν τις πόρτες και τα παράθυρα. Όλοι όμως ήταν απασχολημένοι. Έτρωγαν, έπαιζαν, κοιμόνταν, έβλεπαν τηλεόραση. Πώς ν' ακούσουν τα ραμφίσματα των πουλιών; Πώς να καταλάβουν την απελπισία τους; Μερικοί βγήκαν μέχρι το παράθυρο, μα δεν έκαναν τον κόπο ούτε να τ' ανοίξουν. Μάταια μιλούσαν τα πουλιά, μάταια παρακαλούσαν: "Ανοίξτε, σας φέρνομε μηνύματα από το Θεό".
Στο τέλος άρχισαν να κρυώνουν. Χιλιάδες χιονένιες πεταλούδες σκέπασαν την πόλη. Τα φτερά τους μούσκεψαν. Απελπίστηκαν. Σταμάτησαν τις προσπάθειές τους και συγκεντρώθηκαν στο καμπαναριό. Η καμπάνα λύγισε κάτω από το βάρος τους και κτύπησε μια φορά θλιμμένα μέσα στη νύχτα: Νταν!
Την άλλη μέρα το πρωί, η πόλη δεν ξεχώριζε από ψηλά. Σαν κάποιος ζωγράφος να είχε βουτήξει το πινέλο του σε άσπρη μπογιά και να την είχε βάψει άσπρη. Το κρύο ήταν τσουχτερό, μα την ημέρα όλα είναι πάντα καλύτερα.
Τα περιστέρια μπήκαν στην εκκλησία και ζήτησαν από το Θεό οδηγίες. "Κανείς δεν μας έδωσε σημασία", παραπονέθηκαν. "Κανείς δεν κατάλαβε τη γλώσσα μας. Τι να κάνουμε;"
  Ο Θεός τους είπε:
- Να πάτε στα παιδιά. Δώστε τα μηνύματα στα παιδιά. Η αγάπη φωλιάζει στις δικές τους καρδιές. Είναι αγνά, και θα σας καταλάβουν. Από τα παιδιά ξεκινά η ειρήνη και η αγάπη.

Μα παιδιά δεν ήταν στους δρόμους. Ήταν δίπλα στο τζάκι, κοντά στη φωτιά κι έπαιζαν με τα καινούργια τους παιχνίδια. Ένα μονάχα βρέθηκε έξω, κι αυτό ήταν σ' ένα χωριό ψηλά, στο βουνό, που πήγε να δει τι κάνουν τα ζώα μες στην παγωνιά.

Ένα μικρό περιστέρι έτρεξε με βιασύνη να προλάβει το παιδί και κτύπησε το πόδι του στη στέγη. Μια σταγόνα αίμα έβαψε το χιόνι τριανταφυλλί, και λαβωμένο το πουλί έπεσε μπροστά του. Το πήρε στοργικά στα δυο του χέρια και μπήκε στο φτωχικό του. Κάθισε κοντά στο μαγκάλι και να το ζεστάνει, του καθάρισε την πληγή, το κράτησε στην αγκαλιά του και το κανάκευε με αγάπη.
- Κοίταξε στο πόδι μου, έγνεψε το πονεμένο περιστέρι. Σου φέρνω ένα μήνυμα από το Θεό.
Το παιδί κατάλαβε. Έλυσε την κορδέλα και συλλάβισε την παραγγελία: "Α-γα-πά-τε αλ-λή-λους". Το παιδί ήξερε τη λέξη "αγαπώ". Ήξερε να την κλίνει ολόκληρη. Αγαπούσε τους γονιούς του, αγαπούσε τα ζώα, αγαπούσε τα γράμματα. Φώναξε τους δικούς του και τους είπε το νέο: "Αγαπάτε αλλήλους".
Εκείνοι βγήκαν στο χωριό. Ένα λαβωμένο περιστέρι, είπαν, μας έφερε ένα μήνυμα από το Θεό: Αγαπάτε αλλήλους. "Αγαπάτε αλλήλους"; είπαν οι γείτονες και δεν πίστευαν. "Μα αυτό είναι θαύμα!" Το νέο μαθεύτηκε σ' όλο το χωριό. Κι ένας ένας, δυο δυο οι χωριανοί πήγαιναν να δουν το λαβωμένο πουλί στην αγκαλιά του παιδιού, και θαύμαζαν κι έκαναν το σταυρό τους και γονάτιζαν. Μαλάκωνε η ψυχή τους και ζέσταινε η καρδιά τους.

Κι όσο πιο πολλοί άνθρωποι πλησίαζαν, τόσο το χαρτάκι μεγάλωνε, και τα γράμματα μεγάλωναν κι εκείνα: "Αγαπάτε αλλήλους", και δεν χώραγαν πια στο σπίτι, κι ο κόσμος θαύμαζε, και το χαρτάκι ολοένα μεγάλωνε και δεν το χωρούσε πια το χωριό. "Αγαπάτε αλλήλους", και τα γράμματα όλο και μεγάλωναν και γίνονταν τεράστια γράμματα, γράμματα σημαδιακά. Στο τέλος το μικρό χαρτάκι έγινε μια τεράστια σημαία, που ανέμιζε πάνω από το χωριό, ψηλά στο βουνό: "Αγαπάτε αλλήλους". Και τις τέσσερεις άκρες τις κρατούσαν οι άγγελοι.
Και το νέο ροβόλησε στις πλαγιές, σαν το νερό της καθάριας πηγής, και κατέβηκε στον κάμπο και στην πόλη να ξεδιψάσει τον κόσμο, κι άκουσαν το μήνυμα οι άνθρωποι στις πόλεις και ταράχτηκαν. "Αγαπάτε αλλήλους". Βγήκαν στις χιονισμένες στράτες και κοίταξαν ψηλά στο βουνό. Και διάβασαν: "Αγαπάτε αλλήλους".
Και ξεκίνησαν όλοι -άντρες, γυναίκες, παιδιά- ν' ανεβούν στο βουνό να δουν το παιδί με το λαβωμένο περιστέρι στην αγκαλιά.
Κι ήταν όλα πολύ όμορφα. Ο κόσμος που ανέβαινε στο βουνό κι οι άγγελοι που κρατούσαν το τεράστιο μήνυμα: "Αγαπάτε αλλήλους". Ο ήλιος βγήκε να χαζέψει και τα χρύσωσε όλα.
Τα περιστέρια δεν είχαν όρεξη ν' ανεβούν στον ουρανό και νύχτωσαν για δεύτερη φορά στη γη. Μα ήταν ευτυχισμένα, γιατί η αποστολή τους είχε πετύχει. Κούρνιασαν και πάλι όλα μαζί μέσα στο καμπαναριό. Κι η καμπάνα λύγισε και πάλι από το βάρος τους και τα φτεροκοπήματά τους, κι άρχισε να χτυπά χαρούμενη μέσα στη νύχτα:
- Νταν! Νταν! Νταν! Νταν! Νταν!

Αγγελική Βαρελλά

http://boulaki.pblogs.gr/tags/aggeliki-barella-gr.html

 

Ο Ψαράς που χτυπούσε το νερό

Ένας ψαράς ψάρευε σε ποταμό. Τέντωσε το δίχτυ του κι έζωσε το ρέμα απο όχτη σε όχτη. Έπειτα έδεσε μια πέτρα με λινό σκοινί και χτυπούσε το νερό, για να πέσουν μέσα στα πλεμάτια τα ψάρια, όπως θα έφευγαν τρομαγμένα. Κάποιος απο κείνους που κατοικούσαν εκεί κοντά τον είδε και του παρατήρησε πως θολώνει το ποτάμι και οι άνθρωποι δεν θα έχουν να πιουν καθαρό νερό. Κι ο ψαράς αποκρίθηκε"μα αν δεν αναταράζεται το ποτάμι, εγώ θα πρέπει να πεθάνω απο την πείνα".
Έτσι και στις πολιτείες οι δημαγωγοί τότε προπάντων κάνουν τις δουλίτσες τους, όταν αναστατώνουν την πατρίδα τους με τη διχόνια.

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΕΣ

Καθόλου κρέας όλο τον χρόνο, πολλά χορταρικά και φρούτα. Τηρούμε αυστηρά τη νηστεία. Είναι μια λιτή, υγιεινή  διατροφή χωρίς λιπαρά». Αυτό είναι το μυστικό που  προστατεύει τους αγιορείτες μοναχούς από τον καρκίνο  καθώς και από άλλες ασθένειες και τους προσφέρει  μακροζωία, λέει στα «ΝΕΑ» ο μοναχός στην  Iερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους πατήρ Μωυσής. Το διαιτολόγιο των μοναχών, εκτός από πιστό στους  κανόνες της Εκκλησίας, αποδεικνύεται και... αντικαρκινικό, όπως διαπιστώνουν οι επιστήμονες. Οι αγιορείτες μοναχοί καταναλώνουν με μέτρο τις τροφές τους, ενώ χαρακτηριστικά της διατροφής τους είναι η εναλλαγή ημερών με κατανάλωση τροφών με και χωρίς λάδι, οι περίοδοι νηστείας, καθώς και το «τελετουργικό», που περιλαμβάνει μικρά γεύματα ανά συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. «Η περιορισμένη κατανάλωση τροφών και πρόσληψη θερμίδων, χωρίς φυσικά να ξεπερνούμε τα όρια της  υπερβολής, έχει αποδειχθεί από επιστημονικές έρευνες ότι αυξάνειτο προσδόκιμο επιβίωσης. Παράλληλα,  το μέτρο και τα ισορροπημένα γεύματα συμβάλλουν στην πρόληψη διαφόρων παθήσεων και κυρίως του διαβήτη. Η πρόσληψη διατροφικών στοιχείων από τα φρούτα και τα λαχανικά είναι πολύ σημαντική παράμετρος  για καλή υγεία, όπως και ο περιορισμός της  κατανάλωσης κρέατος, που ευθύνεται για την ανάπτυξη του καρκίνου του παχέος εντέρου. Επιπλέον, η κατανάλωση φρούτων και λαχανικών  αυξάνει τα αντιοξειδωτικά του οργανισμού,  προστατεύοντας από τον καρκίνο του προστάτη»,  λέει στα «ΝΕΑ» ο αντιπρόεδρος της πανελλήνιας  ομοσπονδίας διαιτολόγων - διατροφολόγων, δρ Μιχάλης Χουρδάκης. «Τρώμε με εγκράτεια. Όσο πρέπει» «Ακόμα και στις γιορτές, όπως το Πάσχα, δεν τρώμε κρέας. Τρώμε ψάρι. Και βέβαια  καταναλώνουμε συχνά λαχανικά και φρούτα,  πολλά από τα οποία τα παράγουμε οι ίδιοι»,  τονίζει ο μοναχός Μωυσής. Όπως προσθέτει, όμως, «είναι σημαντικό ότι οι αγιορείτες μοναχοί ακόμα και από τα νηστίσιμα προϊόντα δεν τρώμε πολύ. Θα φάμε με εγκράτεια. Όσο πρέπει. Κι αυτό διότι γενικά οι μοναχοί ζουν με τα απλά, τα απαραίτητα, τα λιτά.  Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλο τον χρόνο,  Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή νηστεύουμε και  τρώμε αλάδωτα τα γεύματα». Η κουζίνα στο Όρος είναι αξιολογότατη,λιτή, νόστιμη  και συνάμα ωφέλιμη για την υγεία η αγιορείτικη  κουζίνα βασίζεται στα λαχανικά, τα όσπρια και ότι  προσφέρει η θάλασσα . που περιβάλλει το Άγιο Όρος. Παρακάτω σας παραθέτουμε μερικές ‘’Αγιορείτικες Συνταγές’’.  Καλή σας όρεξη.... ΠΗΓΗ:http://www.monastiriaka.gr/sidages.php

π.Γεωργιος Μεταλληνός-Ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος

Τομές στην ιστορική πορεία της Ρωμιοσύνης

Untitled from talanto blog on Vimeo.

Το κακό αυγό

Ένας από τους σπουδαιότερους ρητοροδιδάσκαλους της αρχαιότητας ήταν ο Κόραξ. Ήταν Συρακόσιος, έζησε τον 5ο αιώνα και θεωρείται ο δημιουργός της ρητορικής τέχνης. Από τους μαθητές του ζητούσε αστρονομικά ποσά γι' αυτό μόνο οι πάμπλουτοι Συρακόσιοι κατάφερναν να εγγράψουν τα παιδιά τους στη σχολή του.

Μια μέρα παρουσιάστηκε στον δάσκαλο ένας νέος , φιλόδοξος αλλά μέτριας περιουσίας, ο Τεισίας, και προσπάθησε να τον πείσει να του κάνει κάποιο σκόντο, γιατί, αν πλήρωνε το απαιτούμενο ποσό, θα έμενε κυριολεκτικά στο δρόμο , αλλά ο δάσκαλος έμενε αμετάπειστος. Τότε ο Τεισίας του 'κανε τούτη την πρόταση : να πληρώσει όλο το ποσό που ζητούσε ο Κόραξ, τη μέρα που θ' αποδεικνυόταν πως έμαθε καλά τη ρητορική τέχνη, δηλαδή πως έγινε καλός δικηγόρος και κέρδιζε την πρώτη του δίκη. Άρεσε στον Κόρακα το παράξενο παζάρι και δέχτηκε. Άρχισαν τα μαθήματα και από την πρώτη στιγμή φάνηκε πως ο Τεισίας είχε μεγάλο ρητορικό ταλέντο, όπως άλλωστε το 'δειξε μετά, γιατί έγινε κι αυτός με τη σειρά του δάσκαλος της ρητορικής και είχε μαθητές του το Γοργία , το Λυσία , τον Ισοκράτη. Σαν τέλειωσαν τα μαθήματα , ο Κόραξ του είπε πως ήρθε η στιγμή να πληρωθεί , γιατί είχε εκτελέσει την υπόσχεσή του και τον είχε κάνει τέλειο δικηγόρο. Ο Τεισίας απάντησε πως δεν τον πληρώνει, αφού δεν είχε αποδεχτεί ακόμα με μια δίκη η αποτελεσματικότητα των μαθημάτων. Τότε ο Κόραξ τον μήνυσε στα δικαστήρια. Ο Τεισίας είπε στους δικαστές: Αν χάσω τη δίκη , δε θα πληρώσω τον Κόρακα, αφού η συμφωνία ήταν να τον πληρώσω αν κερδίσω την πρώτη μου δίκη. Αν την κερδίσω πάλι, δε θα πληρώσω, αφού θα' χει χάσει τη δίκη ο Κόραξ που μου ζητάει τα λεφτά. Αντίθετα, είπε ο Κόραξ, αν χάσω τη δίκη , θα' χει κερδίσει την πρώτη του δίκη ο Τεισίας, και πρέπει να με πληρώσει. Αν την κερδίσω, θα υποχρεωθεί από το δικαστήριο να μου καταβάλει τα χρήματα. Τι απόφαση να βγάλουν οι άμοιροι δικαστές; Έτσι , αντίς για απόφαση , τους έδιωξαν και τους δυο, λέγοντας: Από κακό κόρακα, κακό αυγό.

Δ. Μυράτ, Ξεφυλλίζοντας τα αρχαία κείμενα

Ὁ παπαγάλος

Σὰν ἔμαθε τὴ λέξη καλησπέρα
ὁ παπαγάλος, εἶπε ξαφνικά:
«Εἶμαι σοφός, γνωρίζω ἑλληνικὰ
τὶ κάθομαι ἐδῶ πέρα!»
Τὴν πράσινη ζακέτα του φορεῖ
καὶ στὸ συνέδριο τῶν πουλιῶν πηγαίνει,
γιὰ νὰ τοὺς πεῖ μιὰ γνώμη φωτισμένη.
Παίρνει μιὰ στάση λίγο σοβαρή,
ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα
καὶ τοὺς λέει: καλησπέρα!
Ὁ λόγος του θαυμάστηκε πολύ.
Τὶ διαβασμένος, λένε, ὁ παπαγάλος!
Θἆναι σοφὸς αὐτὸς πολὺ μεγάλος,
ἀφοῦ μπορεῖ κι ἀνθρώπινα μιλεῖ!
Ἀπ᾿ τὶς Ἰνδίες φερμένος, ποιὸς τὸ ξέρει
πόσα βιβλία μαζί του νἄχει φέρει,
μὲ τὶ σοφοὺς ἐμίλησε, καὶ πόσα
νὰ ξέρει στῶν γραμματικῶν τὴ γλώσσα!
«Κυρ-παπαγάλε, θἄχουμε τὴν τύχη
ν᾿ ἀκούσουμε τὶ λὲς καὶ πάρα πέρα;»
Ὁ παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει,
μὰ τὶ νὰ πεῖ; Ξανάπε: καλησπέρα!

Ζαχαρίας Παπαντωνίου (1877-1940): Λογοτέχνης,
δημοσιογράφος καὶ ἀκαδημαϊκὸς ἀπὸ τὸ Καρπενήσι

Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου Εδέσσης κ Ιωήλ-Παιδεία Κυρίου-4Ε Τηλεόραση

Untitled from talanto blog on Vimeo.

Ο φθονερός και ο φιλάργυρος

Ένας βασιλιάς θέλησε να δοκιμάσει τη φύση του Φθονερού και του Φιλάργυρου, και διέταξε να φέρουν μπροστά του δυο ανθρώπους από τους οποίους ο ένας ήταν πολύ φθονερός και ο άλλος φιλάργυρος, και τους είπε. Ο πρώτος από εσάς που θα μου ζητήσει κάποιο χάρισμα , εγώ θα του το δώσω μετά χαράς. Ο άλλος όμως μετά, θα λάβει το διπλάσιο από αυτό που μου ζήτησε ο πρώτος. Και μάλωναν οι δύο τους πολλή ώρα μη θέλοντας να ζητήσει ο ένας για να μη λάβει ο άλλος το διπλάσιο.

Τότε προστάζει ο Βασιλιάς τον φθονερό , να ζητήσει πρώτος το χάρισμα, ο οποίος ζήτησε να του βγάλει το ένα μάτι , για να βγάλει του άλλου και τα δύο μάτια, προτιμώντας το δικό του κακό , για να ζημιώσει τον άλλο από τον φθόνο του, παρά να ζητήσει λάβει κανένα μεγάλο δώρο , για να μη λάβει διπλό δώρο ο άλλος. 

Αμαρτωλών Σωτηρία

Αγάπιος Μοναχός

Ορθόδοξη σύγχρονη μουσική(χιπ-χοπ)

JAMSTER-Stay (Music Video) from JAMSTER [Seraphim] on Vimeo.



JAMSTER-Doxa Si (Music Video) from JAMSTER [Seraphim] on Vimeo.

Δούκας Μιχαήλ-Ιστορία

1828-1897,_CSHB,_20_Ducas_Historia_Byzantina-Bekkeri_Editio,_GR

Την περιγραφη της  Άλωση της Πόλης απο το Δούκα μπορείτε να διαβάσετε σε απόδοση στη διεύθυνση
Άλωση της Πόλης 

http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/maxes/alosi%20Konstantinoupolis.Doukas.htm#%CE%A5%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CF%89%CE%AC%CE%BC%CE%B5%CE%B8

Γεώργιος Φραντζής-Χρονογραφία

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

Θαυμαστή διήγηση απο τις περιοδείες του Απόστολου Θωμά στις Ινδίες

Ο Απόστολος Θωμάς πωλήθηκε κατά παραχώρηση Κυρίου στον έμπορο Αμβάνη ως δούλος και πολύ ικανός και έμπειρος οικοδόμος. Ο Αμβάνης έφερε τον δούλο στις Ινδίες και τον παρουσίασε στον Βασιλέα ως μέγα αρχιτέκτονα και οικοδόμο. Εκείνος τον δέχθηκε και του πρόσφερε πολλά χρήματα για να του οικοδομήσει καινούργια παλάτια.

Ο Απόστολος του Χριστού μόλις πήρε τα χρήματα τα μοίρασε στους πτωχούς και στους έχοντας ανάγκη.

Μετά από λίγο χρόνο έστειλε ο Βασιλεύς τους αυλικούς του για να δουν πως πηγαίνουν οι νέες οικοδομές. Όταν είδαν κατάπληκτοι ότι ούτε τα θεμέλια δεν έχει τοποθετήσει ο οικοδόμος και μαθαίνοντας ότι τα χρήματα τα μοίρασε στους πτωχούς, έτρεξαν στον βασιλέα και του ανήγγειλαν το γεγονός. Εκείνος διέταξε να δέσουν τον Απόστολο οπισθάγκωνα και να τον φέρουν μπροστά του . Αφού ήλθε , του είπε με οργή:

-Μου έκτισες το παλάτι;

-Ναι , απάντησε με ηρεμία ο Απόστολος και μάλιστα είναι πολύ ωραίο

-Εμπρός λοιπόν , είπε ο βασιλιάς, πάμε να το δω και εγώ

-Δεν είναι δυνατόν , βασιλιά να δεις αυτό το ανάκτορο σ' αυτή την ζωή. Μετά την αναχώρηση σου απο τον κόσμο αυτό θα το απολαύσεις και θα αγαλλιασθεί η ψυχή σου.

Τα λόγια αυτά του αληθινού δούλου του Θεού , θεώρησε ο βασιλιάς Γουνδαφόρος , διότι αυτό ήταν το όνομά του , ως εμπαιγμό και χλεύη. Και επειδή έμαθε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι πτωχός και δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες να του επιστρέψει τα σπαταληθέντα χρήματα, σκέφθηκε ότι όνο ο θάνατος του θα ικανοποιήσει κάπως τον θυμό του. Γι' αυτό διέταξε να τον γδάρουν ζωντανό και ύστερα να τον ρίξουν στην φωτιά να καεί.

Τι κάνει όμως ο Παντοδύναμος Θεός; ο αδελφός του βασιλιά οργίστηκε περισσότερο κατα του Αποστόλου και βίαζε τον βασιλιά να τον τιμωρήσει .Ξαφνικά όμως πέθανε και ο θάνατος του αγίου Θωμά ματαιώθηκε. Έτσι όλοι πλέον ασχολούνταν με την εκφορά του νεκρού.

Ο Θεός όμως που δεν επιθυμεί τον θάνατο του αμαρτωλού , επιτέλεσε εδώ καταπληκτικό θαύμα. Μόλις πέθανε ο Γάδ, αυτό ήταν το όνομά του, παρέλαβαν την ψυχή του άγγελοι και την έδειχναν τις αιώνιες κατοικίες των ανθρώπων που σώθηκαν από την αμαρτία ή μετανόησαν. Η ψυχή του Γάδ κυριεύθηκε από θαυμασμό για το έξοχο κάλλος εκείνης της ουράνιας έπαυλης που ξεχώριζε από τις άλλες και παρακαλούσε τους συνοδούς αγγέλους της να την αφήσουν να κατοικήσει σ' ένα απ' αυτά τα μικρά δωμάτια που έβλεπε. Οι άγγελοι όμως δεν δέχονταν την παράκληση του λέγοντας ότι αυτό το παλάτι ανήκει στον αδελφό του Γουνδαφόρο και το έκτισε ένας ξενόφερτος άνθρωπος ονόματι Θωμάς.

Μόλις πληροφορήθηκε αυτό ο Γάδ παρακαλούσε επίμονα τους αγγέλους να του επιτρέψουν να γυρίσει στον κόσμο για ν' αγοράσει αυτό το λαμπρό παλάτι από τον αδελφό του.

Με το θέλημα λοιπόν του Θεού επανήλθε η ψυχή του Γάδ στο σώμα της για να λυτρωθεί έτσι ο Απόστολος από τον θάνατο και πολλοί άνθρωπο να σωθούν από το θαύμα της αναστάσεως του Γάδ.

Ενώ οι συγγενείς του ετοίμαζαν το νεκρό σώμα του Γάδ για τον ενταφιασμό , ξαφνικά άρχισε να αναπνέει. Όλοι εξεπλάγησαν και φώναξαν τον βασιλιά στον οποίο είπε ο αναστημένος αδελφός του:

-Αν με αγαπάς , αδελφέ μου, έχω την αξίωση να μου πουλήσεις αυτό το ωραίο παλάτι που σου έκτισε στον ουρανό ο χριστιανό Θωμάς.

Ακούγοντας τα λόγια αυτά ο βασιλιάς φωτίστηκε εκ Πνεύματος Αγίου ότι ο Θωμάς είναι αληθινός Απόστολος του Θεού και φωτισμένος στην ψυχή είπε στον αδελφό του:

-Αδελφέ μου , δεν μπορώ να σου πουλήσω αυτό το παλάτι γιατί η απόκτηση του δεν επιτυγχάνεται εύκολα. Θεωρώ προτιμότερο να συστήσω σε εσένα τον τεχνίτη που , ο οποίος ζει ακόμη, και εκείνος προς χάριν σου θα οικοδομήσει παρόμοιο ανάκτορο.

Αμέσως διέταξε ν' αποφυλακίσουν και φέρουν ενώπιόν του τον Θωμά. Όταν παρουσιάστηκε μπροστά τους, εκείνοι έπεσαν και οι δύο γονατιστοί στα πόδια του ζητώντας συγχώρεση διότι από άγνοια, διέπραξαν το κακό σε βάρος του και τον παρακάλεσαν να κηρύξει στην χώρα τους τον αληθινό Θεό που λατρεύει και την διδασκαλία του , ώστε όλοι οι άνθρωποι να απολαύσουν τα αιώνια και άφθαρτα αγαθά, τα οποία αξιώθηκε να γνωρίσει ο Γάδ.

Με κατάπληξη άκουσε όλα αυτά ο Απόστολος Θωμάς και ευχαρίστησε εκ βάθους καρδίας τον Θεό για τα θαυμάσια του και την Θεία Πρόνοιά Του. Αμέσως τους κατήχησε και τους βάπτισε όλους και άλλα αναρίθμητα πλήθη ινδών, στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Απο το βιβίο "Ψυχωφελείς Οπτασίες και Διηγήσεις"
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Παράκληση σε εκείνους που ήταν πλούσιοι και πτώχευσαν

Φτάνουν όσα γράψαμε παραπάνω να παρηγορηθεί κάθε φτωχός να μη γογγύζει στην ανάγκη του. Όμως επειδή είναι κάποιοι που θλίβονται περισσότερο, γιατί ήταν πλούσιοι πρωτύτερα, έπειτα ήλθαν σε έσχατη φτώχεια , και ενθυμούμενοι την αυτάρκεια που είχαν παραπονιούνται και κλαίνε θα γράψουμε κάτι στο παρόν κεφάλαιο για παρηγοριά τους και παράκληση.

Όποιος είναι σε αυτόν τον αριθμό ας μην θυμάται τις αιτίες της δυστυχίας του, πως του ήλθαν , ότι αυτό του δίνει μεγαλύτερη θλίψη και αγανάκτηση, αλλά ας στοχάζεται το πλήθος των αμαρτημάτων του και να ευχαριστεί τον Κύριο την λίγη παίδευση που του έδωσε εδώ πρόσκαιρα για να μη τον κολάσει αιώνια. Πες μου Χριστιανέ, που θλίβεσαι και έχεις τόση λύπη πως στερήθηκες τον πλούτο. Τα χρήματα , τα χωράφια σπίτια και άλλα όμοια, που ζημιώθηκες ποιος σου τα έδωσε; που τα βρήκες; πως τα απόκτησες; Δεν ήξερες ότι όταν ήλθες σε αυτόν τον κόσμο δεν είχες τίποτα από αυτά, ούτε καν ένα κομμάτι παλιόρουχο, να σκεπάσεις την ντροπή σου; και αυτά όλο που απέκτησες σου τα έδωσε δανεικά ο πανάγαθος , να τα εξουσιάζεις και να τα χαίρεσαι έως να του φανεί να τα πάρει.

Αλλά γιατί θλίβεσαι και σου κακοφαίνεται να δώσεις το δάνειο; γιατί δεν μιμήσαι τον Ιώβ τον πολύαθλο, τον Ευστάθιο τον Πλακίδα, και άλλους ενάρετους δούλους του Ποιητού, που ζημιώθηκαν περισσότερο απο σένα χίλιες φορές, και δεν αγανάκτησαν ούτε είπαν άπρεπο λόγο; αλλά γνωρίζοντας ότι ο Θεός τους τον χάρισε, έλεγαν με ευχαριστία. Ο Κύριος τα έδωσε ο Κύριος τα πήρε. Όπως άρεσε τον Κύριο έτσι και έγινε. Ας είναι το όνομα του ευλογημένο.

Πες μου εσύ που δεν έχεις γνώση αν κάποιος Άρχοντας έδινε δανεικά χρήματα αμπελώνες χωράφια και άλλα έσοδα να τρώει και να ωφελείται έως ότου να του πάρει πάλι πίσω μετά από λίγα χρόνια ο Άρχοντας το δάνειο, ήταν σωστό να γογγύζει κατά του πλούσιου πως τον αδίκησε ή μάλλον να τον ευχάριστα όπου τον άφησε τόσο καιρό και χαιρόσουν; Αχάριστε άνθρωπε όταν σου δίνει πλούτο ο Κύριος και αυξάνουν τα πράγματα σου , τον ευλογείς και τον ευχαριστείς και όταν ψοφήσουν τα ζώα σου ή τσακιστείς στην θάλασσα ή πεθάνει ο συγγενής και φίλος σου ή σου έλθουν άλλες ζημιές διαφορετικές, παραπονιέσαι κατά του Θεού και τον ατιμάζεις άθλιε;Όταν σου δίνει το πράγμα, τον γνωρίζεις για Αφέντη και Κύριο και όταν το πάρει, γογγύζεις και τον κατακρίνεις; και μάλιστα όταν το κάνει για καλό σου, και σου στερεί το πράγμα, όταν δει ότι είναι η αιτία της απώλειας σου. Καθώς ο σωματικός γιατρός, όταν γνωρίσει , πως ένας άνθρωπος έχει περισσότερο αίμα, και κινδυνεύει από την υπερβολή να τον πνίξει και να τον φέρει σε θάνατον, τον φλεβοτομεί και του βγάζει το κακό αίμα, και το ρίπτει. Έτσι και ο Θεός ο πάνσοφος ιατρός γνωρίζοντας ότι το πράγμα που είχες, μπορούσε να σε θανατώσει στην ψυχή , από την πολλή αγάπη και προσπάθεια που είχες γι' αυτό, σου το πήρε και το έβγαλε ως το κακό αίμα, που σε έβλαπτε. Γιαυτό ευχαρίστησε την πρόνοια και σοφία του στην ευσπλαχνία και ευεργεσία ,που σου έκανε.

Διαβάζεται στις ιστορίες των Ρωμαίων για ένα Φιλόσοφο Έλληνα , ότι γνωρίζοντας ως φρόνιμος την ζημιά που του έδινε ο πλούτος του και τα υπάρχοντα τα μάζεψε όλα και τα έριχνε στην θάλασσα, λέγοντας. Καλύτερα να σας πνίξω εγώ, παρά εσείς να πνίξετε εμένα. Εάν λοιπόν ο Έλληνας έκανε έτσι , δια να μην έχει φροντίδα και μέριμνα στην φιλοσοφία του πόσο πρέπει να κάνεις εσύ Χριστιανέ, που γνωρίζεις πόση ζημιά σου δίνει ο πλούτος στην αρετή, και πόσο μακαρίζει ο δεσπότης του φτωχούς. Και επειδή δεν είχες τέτοια θερμότητα να δώσεις τον πλούτο σου ελεημοσύνη στους φτωχούς με τα χέρια σου, ευχαρίστησε τον Θεό, που σου πήρε τον κόπο και έκανε όσο έπρεπε να πράξεις εσύ και πήρε εκείνο που σε έβλαπτε, και σου στέρησε από τα πρόσκαιρα αγαθά για να κληρονομήσεις τα Ουράνια. Κατάλαβε ακόμη ότι σε αυτόν τον κόσμο είμαστε περαστικοί και περπατούμε σαν δρομείς να φτάσουμε στην Πατρίδα μας την Ουράνια, και όσο είμαστε φορτωμένοι με βαριά πράγματα, τόσο δυσκολότερα περπατούμε τον δρόμο μας. Και αν βρίσκαμε κάποιον να μας σηκώσει ένα μέρος από το φορτίο μας , θα τον ευχαριστούσαμε στην καλοσύνη που μας έκανε. Λοιπόν μη παραπονιέσαι του Δεσπότη Χριστού , που σε πήρε το βάρος , για να φθάσεις ταχύτερα στην Πατρίδα σου, στερημένος από την περιουσία σου , και ευχαρίστησε τον περισσότερο τον ευεργέτη σου.

Να ξέρεις και αυτό , ότι αντί των επίγειων πραγμάτων που έχασες τα οποία με κάθε τρόπο θα τα άφηνες εδώ μετά τον θάνατον , σου είναι ετοιμασμένα άλλα αγαθά τελειότερα και αξιότερα από αυτά που μπορείς να επιθυμήσεις , τα οποία θα κληρονομήσεις εάν λάβεις λίγη υπομονή να ευχαριστείς το Θεό στην φτώχεια σου. Αν όμως γογγύζεις και βλασφημάς κάνεις μεγαλύτερη ζημιά, ότι αφού έχασες αυτά τα πρόσκαιρα αγαθά στερείσαι και τα αιώνια και ζημιώνεσαι τον Ουράνιο εκείνο και πολύτιμο Μαργαρίτη του Ματθαίου στο Κεφ. ιγ΄, που έδωσε ο φρόνιμος έμπορος εκείνος όσα και αν είχε και τον αγόρασε. Ω και να ήξεραν αυτοί που είναι θλιμμένοι την αξία του τίμιου αυτού Μαργαριταριού , δηλαδή της φτώχειας, ότι δεν χρειάζονται λόγους παρηγοριάς γι' αυτήν , αλλά μάλλον θα έπρεπε να χαίρονται , γνωρίζοντας τον μεγάλο θησαυρό που έχουν. Γιατί παραπονιέσαι Χριστιανέ, και γογγύζεις στην πτώχεια σου που αυτή είναι μια κληρονομιά χωρίς κρίση και εναντιότητα; μια ειρηνική κατάσταση που δεν φθονείται από κανένα, μια ατάραχη ελευθερία, άφοβη και αμέριμνη; Εάν η φτώχεια μας κάνει να απολαύσουμε μέγα πλούτο , πλησμονή και αυτάρκεια, γιατί να μη την ποθούμε περισσότερο από τους πρόσκαιρους θησαυρούς; ο Χριστός λέγει, Μακάριοι όσοι πεινούν εδώ πρόσκαιρα, ότι θα χορτάσουν αιώνια. Και πάλι αλλού Ουαί σε εσάς που είστε εμπεπλησμένοι , και χορτάτοι ότι θα πεινάσετε αιώνια. Ποιος λοιπόν να μη προτιμήσει το παντοτινό αγαθό και το Ουράνιο; Εάν λοιπόν θέλεις να έχεις Χριστιανέ , υπομονή στις θλίψεις σου ερεύνησε επιμελώς την ανάπαυση και τη ζημιά τόσο του πλούτου που στερείσαι όσο και της φτώχειας που έχεις, και θα γνωρίσεις ότι μπορεί οι περισσότεροι άνθρωποι να μισούν τη φτώχεια ως σαρκικοί και αμόρφωτοι, όμως αυτήν έπρεπε να τιμούν όλοι περισσότερο παρά τον μάταιο πλούτο , που καμιά ωφέλεια δεν τους δίνει αλλά μάλλον αιώνια κόλαση. 

ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ

Κεφάλαιο ΚΖ

Αγάπιος Μοναχός ο Κρής.
Έτος 1641