Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012

Προσευχή Καλλίστου Πατριάρχου

Θα σε δοξολογήσω άφατε Κύριε, Τριάς Αγία· με τρόπο οχι κατάλληλο για Σένα, αλλά εφικτό στις δυνάμεις μου. Εσύ  λοιπόν  ανέκφραστε, μαζί με όσα αναφέρονται σε Σένα, ευρίσκεσαι απείρως ανώτερα και επέκεινα κάθε λόγου που ποθεί να ομιλεί για Σένα και νου που επιθυμεί να Σε νοεί. Εσύ με την μεγαλοπρεπή βουλή Σου με έφερες στην ζωή απο το μηδέν, με έπλασες με τα χέρια Σου όπως κανένα άλλο κτίσμα, κατ' εικόνα δική Σου και ομοίωση. Εγώ όμως ο άθλιος, που πλάσθηκα με τόσο μεγάλη τιμή και δοξα, φέρθηκα με αγνωμοσύνη και αχαριστία απέναντι στις εντολές Σου, παρόλο που αυτές είναι πλήρεις ειρήνης , αληθινής ευφροσύνης και θείας τελειότητας(...) Εσύ όμως ποτέ δεν παρείδες την πτώση μου έως τέλους, αλλά με κάλεσες υπεράγαθε με φωνή πνεύματος στα μυστικά μύχια της καρδίας μου και είπες π ρος την εξουθενημένη ψυχή μου: μη φοβάσαι, εγώ είμαι η σωτηρία σου· ξαναγύρισε στην πρώτη σου ανάπαυση και μην πλανάσαι. Με αυτόν τον τόπο με παρηγόρησες Ιησού μου ανεξίκακε και έγινες λαμπρός υπερασπιστής της σωτηρίας μου. Εσύ ως δεξιά του Κυρίου και Πατρός με ενδυνάμωσες και με ανόρθωσες με την θεία παιδεία Σου.

Έλα λοιπόν Λόγε του Θεου στην καρδιά μου ως εγγύηση ασφαλείας για να μπορέσω να αντικρύσω την υπερ φύση ωραιότητα Σου· άγγιξε τα χέρια μου για να πράττω τις άγιες και ζωοποιές εντολές Σου. Έλα Ιησού Χριστέ επουράνιε Βασιλεύ, ώστε να ζήσω εντός Σου εν πνεύματι. Καθώς εγώ επιστρέφω σε Σένα με όλη την ψυχή μου, κατασκήνωσε κοντά μου Εσύ, η υπερκόσμια ευφροσύνη όσων ζείς μέσα τους  με ανέκφραστο τρόπο. Έστραψε την λάμψη σου καθ' υπερβολήν Σοφέ, για να συναχθεί η κατακερματισμένη ψυχή μου στον εαυτό της και κατόπιν σε Σένα , για να διασκορπισθούν και να χαθούν όσοι αναίτια με εχθρεύονται, άδικα με καταδιώκουν και χωρίς έλεος με κακοποιούν. Παρακαλώ Συ Κύριε φύλαξέ με ως κόρην οφθαλμού  έως τέλους, ώστε παραμένοντας μαζί σου να θεωρώ το Πρόσωπο σου , υπερέδοξε και άρρητε Δέσποτα. (Δ΄, 346-8)

Επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη στη Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης-Δείτε το επίσημο πρόγραμμα

Πρόγραμμα επισκέψεως της Α.Θ.Π. Του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης και Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου εις την Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιτιστής

Πέμπτην 25 Οκτωβρίου
4:30 μ.μ. Άφιξης του Πατριάρχου εις τον  προ του Δημαρχείου χώρων. Προσφώνησης από την κ. Παναγιώτα Όρφανίδου, Δήμαρχων Βοΐου. Απάντησης του Παναγιότατου. Πορεία προς Άγιων Δημήτριων. Μέγας Εσπερινός. Προσφώνησης υπό του Προϊσταμένου του Μητροπολιτικού Ναού Αρχιμανδρίτου π. Στεφάνου Λαμπροπούλου. Προσφώνησης υπό του Περιφερειάρχου Δυτικής Μακεδονίας κ. Γεωργίου Δακή. Ομιλία Παναγιότατου.

9:00 μ.μ. Δείπνον υπό της Δημάρχου Βοΐου κ. Παναγιώτας Ορφανίδου, εις το ξενοδοχείων «ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ»

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου
Πατριαρχική Θεία Λειτουργία εις το τέλος προσφώνησης υπό του Μητροπολίτου Σιατίστης κ. Παύλου ομιλία Παναγιωτάτου.
11:30 μ.μ. Προσφορά καφέ εις το Επισκοπειον
12:45 μ.μ. Επίσκεψις εις το εκκλ. Μουσείον
01:30μ.μ. Γεύμα προσφερόμενον  υπο του εκκλησ συμβουλειου του Ι.Ν. Αγ. Δημητρίου εις το ξενοδοχειο «ΣΙΑΤΙΣΤΑ». Ανάπαυσις
05:30μ.μ. Επίσκεψις εις αρχοντικό Πούλκως, εις διατιρητεαν οικίαν Ντέρου και εις Ιερόν Ναον Αγίας Παρασκευής. Ξενάγησις
06:30 μ.μ. Ιερατικόν συνέδριον εις τον Ιερόν Ναόν Αγίου Δημητρίου
07:30 μ.μ. ΕΚΔΗΛΩΣΙΣ ΤΙΜΗΣ προς τιμήν του Παναγιωτάτου εις το Τραπάτζειον Γυμνάσιον
09:30 μ.μ. Δείπνον προσφερόμενον  υπο του Περιφερειάρχου κ. Γιώργου Δάκη σύντομος πρόποσις υπο του κ. Περιφερειάρχου. Αντιφώνησις του Παναγιωτάτου.

Σάββατο 27 Οκτώβριου
09:30 μ.μ. εις Άγιον Γεώργιον Έράτυρας. Υποδοχή Δοξολογία. Σύντομος προσφώνησις ύπο του Πανοσιολ Αρχιμανδρίτου π. Νικολάου Άλεξιου. Αντιφώνησις Παναγιωτάτου
11:00π.μ. Επίσκεψις εις ερείπια παλαιού Επισκοπικόυ Ναού εις το Σισάνιον. Ξενάγησις υπο τις Αρχαιολόγου κ. Μαρίας Τσιάπαλη.
12:30 μ.μ Επίσκεψις εις την Ιεράν Μονήν Αγίου Αθανασίου Εράτυρας – Δοξολογία. Προσφώνησις απο του Καθηγουμένου Αρχιμ. Π. Νικηφόρου Μητρούδη. Αντιφώνησις Παναγιωτάτου. Αγιασμός Θεμελιώσεως Εκκλησ. Μουσείου και εγκαινίων ανακαινισθέντος κτιρίου Ιεράς Μονής – Δεξίωσις
02:00 μ.μ. Γεύμα εις την Σιάτιστα ύπο του Αντιπεριφερειαρχου Κοζάνης κ. Ιωάννου Σόκκουτη σύντομος πρόποσις υπο του κ. Αντιπεριφερειάρχου. Αντιφωνίσις ύπο του Παναγιωτάτου. Ανάπαυσις (εις το Ξενοχείον).
05:00 μ.μ. Επίσκεψις  εις Ιεράν Μονήν Μικροκάστρου. Προσφώνησις ύπο τις Καθηγουμένης Μοναχης Θεολογίας. Ομιλία Παναγιωτάτου.
ΑΝΑΧΩΡΗΣΙΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΥ

Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2012

Τα ξωκλήσια μας



Δεν γνωρίζω αν άλλη χριστιανική χώρα, όπως η Ελλάδα μας, έχη τόσα εξωκλήσια . Εξωκλήσια είναι τα εκκλησιδάκια που βρίσκονται έξω από πόλεις και χωριά. Αυτά τα εκκλησάκια ήταν σημεία ευλαβικής αναφοράς και παρηγοριάς για τον άνθρωπου της υπαίθρου. Είχαν αγιάσματα με ιαματικά ύδατα. Είχαν άγιες εικόνες, που δάκρυζαν, χτυπούσαν, μιλούσαν, θαύματα ενεργούσαν. Ήταν αποκούμπια του πονεμένου και κουρασμένου  ανθρώπου. Αυτά ήταν γι’ αυτούς τα νοσοκομεία, τα καταφύγια στον πόνο και τις στενοχώριες της πικρής ζωής. Ήταν κτισμένα έπειτα από κάποιο όνειρο, κάποια οπτασία ή κάποιο τάμα. Οικοδομήθηκαν από φτωχούς χειρώνακτες, τις περισσότερες φορές με τους δικούς τους κόπους. Αρχιτέκτων ήταν η βαθιά τους ευλάβεια , γι’ αυτό και ήσαν όμορφα, γουστόζικα. Η κάθε γωνιά και η κάθε πέτρα έχει τοποθετηθή με μεράκι. Και οι άνθρωποι που τα συντηρούν και ανάβουν τα κανδηλάκια και τα ευτρεπίζουνε στο διάβα του χρόνου είναι όμορφοι, ευλαβείς, προσηνείς.

Διηγείτο ο γερ- Αργύρης από το Αγιονέρι Κοζάνης πως ο Άγιος Αθανάσιος έχει αγίασμα και πολλές ιάσεις επιτελεί. Ένας νέος , που στα μικρά του χρόνια άναβε με την μητέρα του τα καντήλια του Αγίου Αθανασίου, πήγε στην Αμερική για μια καλύτερη τύχη. Εκεί παρέλυσαν τα κάτω άκρα του. Οι γιατροί καμμιά βοήθεια δεν του προσέφεραν. Μια ευλογημένη νύχτα βλέπει στον ύπνο του έναν αρχιερέα με κατάλευκα γένια.
-         Παιδί μου, με γνωρίζεις; Είμαι ο άγιος Αθανάσιος από το Αγιονέρι. Έλα και σ’ εμένα κι εγώ θα σε γιατρέψω.
Πράγματι, επέστρεψε στην Ελλάδα, έκανε Λειτουργία στον Άγιο Αθανάσιο, κρέμασε τις πατερίτσες του στην εικόνα κι από τότε βαδίζει χωρίς καμμιά δυσκολία.

Ο ίδιος διηγείτο ακόμη:
-         Πήγα κάποτε ν’ ανάψω τα καντήλια του Αγίου. Όταν έφθασα με το γαϊδουράκι μου στην πόρτα, ψάχτηκα και διαπίστωσα πως ξέχασα τα κλειδιά. Η πόρτα βαρειά, ξύλινη με γύφτικους μεντεσέδες. Τι να έκανα; Το πήγαιν’ έλα από το χωριό δεν ήταν εύκολο. Την ώρα που πήγα να κρεμάσω το λαδικό στο καρφί του τοίχου της εκκλησίας ακούστηκε δυνατός κρότος. Άνοιξε η πόρτα! Όταν τελείωσα τις προσευχές μου και την αποστολή μου, με τον ίδιο τρόπο έκλεισαν οι πόρτες και έφυγα για το σπίτι μου , κρατώντας αναμμένη την δάδα της πίστεως. Το φως το πήρα από το καντηλάκι του αγίου Αθανασίου , γι’ αυτό δε μου έσβησε ποτέ.
Αυτή η επίσκεψη στο ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου, παρ’ όλο που δεν συναντούσε μήτε ψάλτη μήτε παπά μήτε ιεροκήρυκα, καλλιέργησε την ψυχή του, τράνεψε την πίστη του και του προσέδωσε βαθειά ευλάβεια.
Στον πόλεμο του ’40 πολέμησε στην πρώτη γραμμή. Ο βασιλιάς Παύλος τον παρασημοφόρησε. Έχασε όμως όλη του την πτέρνα. Όταν ησύχασαν τα πράγματα, τον προέτρεπαν να περάση επιτροπή για σύνταξη και απαντούσε ο άνθρωπος του Θεού:
-         Αν πάρω χρήματα , θα χάσω ό,τι κέρδισα: Εγώ , παιδιά μου, έβλεπα την Παναγία. Σώθηκα από βέβαιο θάνατο. Δεν λύγισα. Δεν φοβήθηκα. Αυτά είναι τα παράσημά μου.
Απ’ ό,τι κάνει κανείς για τον Θεό, τίποτε δεν πάει χαμένο. Ο άνθρωπος δεν χαριτώνεται μόνον με την διδαχή, αλλά και με κάθε ευσέβεια που δεν καταντά ευσεβισμός. Και το καντήλι και το κερί και το λιβάνι και το πρόσφορο και ο άρτος γίνονται μάννα ουράνιο που θρέφει την ψυχή. Μακάρι να μη λείψουν από κανένα ορθόδοξο σπίτι. Αμήν.


Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας»
Α’ έκδοση Σεπτέμβριος 2010
Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος


Γερόντισσα Άννα , η δια Χριστόν Σαλή.




Η Άννα είχε Μικρασιατική καταγωγή και έφτασαν στην Ελλάδα με τους γονείς της σαν πρόσφυγες μαζί με τον υπόλοιπο πληθυσμό, μετά τα γεγονότα της εκεί καταστροφής. Όταν έφτασαν εγκαταστάθηκαν στο χωριό Πηγάδια στα Κύργια της Δράμας. Είχε ακόμα μια αδελφή την Κρυστάλλω. Ο πατέρας της ασχολήθηκε με την κτηνοτροφία και είχε ένα μικρό κοπάδι, στο οποίο βοηθούσε (σχεδόν φρόντιζε μόνη της) η μικρή Αναστασία. Αυτό ήταν το βαφτιστικό όνομα της Άννας πριν πάρει το αγγελικό σχήμα. Η ίδια αρεσκόταν να βρίσκεται μόνη στη φύση μαζί τα ζώα, γιατί αυτό της έδινε την ευκαιρία να μένει μόνη με το Θεό και να προσεύχεται. Όταν τύγχανε να βρεθεί σε κάποιο βουνό με εκκλησάκι , άδραχνε την ευκαιρία για πνευματική συζήτηση με τους μοναχούς που περιόδευαν, τα λόγια των οποίων κυριολεκτικά ρουφούσε.
Όταν έφτασε σε ηλικία ικανή ο πατέρας της την πάντρεψε με κάποιο βοσκό που δούλευε κοντά του αλλά αυτός μετά από λίγο καιρό την εγκατέλειψε. Τότε η Άννα πήγε σε μια θεία της στο Δοξάτο και εργαζόταν στα καπνά της περιοχής. Εκεί υπήρχε η εκκλησία του αγίου Μάρκου στην οποία είχε ένα μοναχό με τον οποίο συχνά συνομιλούσε και της είχε δώσει ένα ξύλινο σταυρό , τον οποίο η Άννα ποτέ δεν αποχωρίστηκε. Από το σύντομο γάμο της απέκτησε μια κορούλα, τη Βενετία την οποία μεγάλωσε μόνη της και με τη βοήθεια της αδελφής της.*
Η Άννα ήταν αγράμματη αλλά αυτό δεν την εμπόδιζε να μαθαίνει το Λόγο του Θεού από την εκκλησία και τα κηρύγματα. Άκουγε επίσης με πολύ ενδιαφέρον τους βίους των αγίων και δεν έχανε ευκαιρία να επαναλαμβάνει όσα άκουγε σε γνωστούς και φίλους. Με τον τρόπο αυτό από τη μια γινόταν απόστολος των θείων μηνυμάτων και από την άλλη αποστήθιζε απ’ έξω όσα άκουγε.
Η Άννα έκανε οικονομίες και έτσι μπόρεσε να πραγματοποιήσει διάφορα ταξίδια που ήθελε όπως στην Παναγία της Τήνου και στα Ιεροσόλυμα. Τα τελευταία επισκέφτηκε για πέντε φορές όπου και εκάρει μοναχή παίρνοντας το όνομά της κάπου στη δεκαετία του ’70. Αυτό έγινε στην ιερά  μονή αγίου Γεωργίου Χοζεβά. Μετά από αυτό επέστρεψε στο Δοξάτο και άρχισε να ζει ασκητικά. Ολονύκτιες αγρυπνίες και αδιάλειπτη προσευχή ήταν οι κύριες ασχολίες της , ενώ δεν αποχωριζόταν το κομποσχοίνι ποτέ από τα χέρια της . Ζούσε σε μικρά φτωχικά σπιτάκια που νοίκιαζε και πάντοτε μεριμνούσε να έχει ένα μικρό κήπο που καλλιεργούσε η ίδια. Μάλιστα διατηρούσε εσπεριδοειδή , δένδρα που δεν ευδοκιμούσαν στην περιοχή, λόγω θερμοκρασίας. Αυτά της Άννας  όμως έδιναν καρπούς.
Το δωμάτιό της ήταν λιτό και στο κρεβάτι της είχε μια μικρή βαλίτσα όπου φύλαγε τα σάβανά της και κάθε μέρα την άνοιγε για να τα βλέπει και έτσι κατάφερε να έχει συνεχή μνεία θανάτου. Συνήθιζε να θυμιατίζει με καρβουνάκια που έφτιαχνε η ίδια από ξυλάκια κληματαριάς. Τα βράδια όταν οι εργάτες των καπνών πήγαιναν δουλειά, η Άννα έβγαινε στο δρόμο και τους θυμιάτιζε. Αυτό όμως προκαλούσε ποικίλες αντιδράσεις, διότι άλλοι την κορόιδευαν για αυτό. Συχνά γινόταν αντικείμενο κοροϊδίας και εμπαιγμού και για τα ρούχα της που αποτελούνταν από ένα σχισμένο ράσο.
Η Άννα απέκτησε από τον Κύριό μας το προορατικό χάρισμα και συχνά την επισκέπτονταν μοναχοί από το Άγιο Όρος για να πάρουν την ευχή της ή και να συνομιλήσουν μαζί της. Όταν πήγαιναν μοναχοί στο σπίτι μιας φίλης της, της κυρίας Τουμπαλίδου*, η Άννα χωρίς να την ειδοποιήσει κάποιος έτρεχε να τους συναντήσει. Ο πατήρ Γρηγόριος από το ιερό κελλί Ιωάννη του Θεολόγου σύστησε να την επισκέπτονται και να παίρνουν την ευχή της για ψυχική ωφέλεια. Χαρακτηριστικά έλεγε «τα λόγια της είναι Άρτος». Επίσης ο Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης έλεγε σε επισκέπτες του να πάνε στο Δοξάτο να πάρουν την ευχή της Άννας. Έλεγε: «η προσευχή της είναι πάνω από τη δική μου». Επισκέψεις δεχόταν επίσης και από άλλες σημαίνουσες προσωπικότητες, όπως καθηγητές πανεπιστημίων και επιστήμονες από τη γύρω περιοχή. Όλοι αυτοί ερχόντουσαν να συνομιλήσουν μαζί της και να πάρουν συμβουλές και νουθεσίες.
Η Άννα δε δεχόταν ποτέ να την πάνε με αυτοκίνητο έστω και αν έπρεπε να διανύσει μεγάλες αποστάσεις. Αυτό το έκανε αφενός για άσκηση και αφετέρου για να αποφεύγει την πολλή συνάφεια με τον κόσμο. Παρόμοια συμπεριφορά συναντάμε και στο βίο του οσίου παπά-Λεόντιου του δια Χριστόν σαλού, που είδαμε προηγουμένως.

 


*Σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές (2006) , η κυρία Βενετία ζει στο Δοξάτο Δράμας.
*Η κυρία Τουμπαλίδου υπήρξε στενή της φίλη, ήταν η δασκάλα της Άννας, Βενετίας και είναι αυτή που ευγενώς μας παρεχώρησε τις πληροφορίες για τη γερόντισσα.



Από το βιβλίο “Εμπαίζοντες
«Ημείς μωροί
δια Χριστόν»”
Ίκαρος Πετρίδης
Εκδόσεις: ΜΟΡΦΗ εκδοθήτω
Αθήνα
Μάρτιος 2008

Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Παροιμίες για το Σταυρό


Οσία Σοφία , η ασκήτισσα της Παναγίας




Η Σοφία γεννήθηκε το 1883 μ. Χ. σε κάποιο χωριό της Τρίπολης του νομού Τραπεζούντας του Πόντου. Το 1907 μ .Χ,. σε ηλικία 24 χρονών παντρεύτηκε τον Ιορδάνη Χοτοκουρίδου και μετά από τρία χρόνια γέννησε ένα παιδί. Μετά από δύο όμως χρόνια έμεινε ολομόναχη, αφού το παιδί της πέθανε και τον άντρα της πήραν οι Τούρκοι για το στρατό και ακολούθως χάθηκαν τα ίχνη του στον Α΄ παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε έφυγε από το χωριό της για κάπου παραθαλάσσια όπου έμεινε μέχρι το 1916 μ. Χ. οπόταν και χάθηκαν τα ίχνη της. Μετά τρία χρόνια λίγοι εναπομείναντες συγγενείς της την εντόπισαν σε μια εκκλησία ντυμένη με ράσα στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης.
Το 1925 μ. Χ. φεύγει για τη Φλώρινα στον Άγιο Μάρκο όπου βλέπει σε όραμα την Υπεραγία Θεοτόκο που την παροτρύνει να πάει στο Μοναστήρι Της, στην Κλεισούρα.
Μετά από 10 μέρες που ήταν η μέρα της Κοιμήσεως της Παναγίας στις 15 Αυγούστου πηγαίνει εκεί και βρίσκει την ηγουμένη Πελαγία που ήταν παράλυτη. Έκτοτε και μέχρι την κοίμισή της το 1974 μ. Χ. έμεινε εκεί, όπου με αυστηρή άσκηση και οικειοθελείς κακοπάθειες έφτασε σε ύψη Χριστιανικής αρετής και απέκτησε από τον Κύριό μας το χάρισμα της θαυματουργίας.
Τα βράδια τα περνούσε σε μια γωνιά δίπλα από το τζάκι σκεπασμένη με φύλλα. Σε στρώμα δεν κοιμήθηκε ποτέ . Μάλιστα κάποτε για σκοπούς κακοπάθειας έστρωνε πέτρες και έπεφτε πάνω , ενώ τακτικά κτυπούσε το σώμα της με τσουκνίθες.
Η τροφή της υπήρξε συνεχώς λιτή αφού έτρωγε μόνο χόρτα και σαρδέλες, ενώ τις νηστείες έτρωγε μόνο λίγο ψωμί και αλάτι. Τροφή επίσης ήταν μούσκλα ή μανιτάρια που μάζευε από το δάσος. Αν κάποτε άνοιγε κονσέρβα με ψάρια έπρεπε πρώτα να τ’ αφήσει να μουχλιάσουν πριν τα φάει. Το ελαιόλαδο το χρησιμοποιούσε μόνο για τα καντήλια και σε κάποιες προσκυνήτριες/μαθήτριες τις μάθαινε πως να φτιάχνουν χορτόπιτες με καρύδια , που έβγαζαν το δικό τους λάδι. Αργότερα οι συνταγές αυτές χρησιμοποιήθηκαν και από άλλα μοναστήρια.
Η Σοφία ήταν πολύ όμορφη κοπέλα και για να μην σκανδαλίζει κανένα , όταν πήγε στο μοναστήρι πήρε κάπνες από τα καζάνια που μαγείρευαν και μουτζούρωσε όλο της το πρόσωπο. Το ντύσιμό της ήταν ιδιαίτερα ιδιόρρυθμο αφού φορούσε μόνο ένα κουρελιασμένο ράσο χωρίς να φοράει τίποτε από μέσα. Αν κάποτε της έφερναν καινούρια ρούχα, αμέσως τα έδινε στους φτωχούς ή όταν έπρεπε να φορέσει άλλο ράσο, πρώτα το κτυπούσε και το έτριβε με πέτρες ή ξύλα για να το παλιώσει. Πάντοτε ξυπόλητη όπως άλλωστε και σχεδόν όλοι οι δια Χριστόν σαλοί, ενώ σπάνια φορούσε κάτι τρυπημένα παπούτσια και στην εκκλησία πάντοτε παντόφλες. Κάποτε τα ρούχα της άρπαξαν φωτιά από τα φύλλα που ήταν σκεπασμένη (αφού πάντοτε έμενε δίπλα στο τζάκι) και ίσα που δεν κάηκε η ίδια. Μετά από αυτό τα ρούχα της παρέμειναν έτσι καμμένα και καπνισμένα . Κάποτε ζήτησε από μια συγγένισσά της , που την επισκέφτηκε , να της ράψει μια καινούρια φούστα και μόλις της την πήγε , η Σοφία την έδωσε σε μια προσκυνήτρια  που πήγε να την δει. Στο παράπονο της συγγένισσάς της, ότι έραψε τη φούστα για εκείνη, της είπε ότι τώρα που η φτωχή εκείνη γυναίκα θα φορέσει τη φούστα η ίδια η Σοφία θα τη χαίρεται περισσότερο.
Κάποιες φορές την ξεχνούσαν έξω από το μοναστήρι όταν έκλεινε η πύλη και περνούσε τη νύχτα της στο χιόνι χωρίς ποτέ να παραπονιέται. Μάλιστα την εύρισκαν την επομένη να είναι καλυμμένη από το χιόνι αλλά η ίδια να διατηρείται ζεστή.
Τα μαλλιά της δεν τα έλουσε ούτε τα χτένισε και έτσι έγιναν σαν αλογοουρά. Παρόλα τούτα το κεφάλι της ευωδίαζε. Μια φορά που η πρεσβυτέρα του ιερέα της μονής προσπάθησε να την κουρέψει χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει ψαλίδι που κούρευαν τα πρόβατα.
Στις προσκυνήτριες που πήγαιναν στο μοναστήρι ακατάλληλα ντυμένες έκανε έντονες παρατηρήσεις που έφταναν μέχρι το σημείο του θυμού. Αργότερα όμως με δάκρυα παρακαλούσε το Θεό για συγχώρεση διότι τις πλήγωσε.
Έτσι θεάρεστα ζώντας κατάφερε να ευαρεστήσει το Θεό μέχρι που κοιμήθηκε ειρηνικά στις 6 Μαΐου  1974. Το δε τίμιο λείψανό της φυλάσσεται μέχρι σήμερα στη μονή της Κλεισούρας , όπου και ευωδιάζει.



Από το βιβλίο “Εμπαίζοντες
«Ημείς μωροί
δια Χριστόν»
Ίκαρος Πετρίδης
Εκδόσεις: ΜΟΡΦΗ εκδοθήτω
Αθήνα
Μάρτιος 2008
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...