Κυριακή 30 Μαρτίου 2025

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΝΑΟΣ

 

Ο Χριστός είναι Θεός, είναι όμως και ναός. Θεός είναι, γιατί Αυτός είναι ο Λόγος, «και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος» (Ιω.α´,1).

Ναός είναι, γιατί «Και ο Λόγος σαρξ εγένετο» (Ιω. α´,14), και έτσι μέσα στον άνθρωπο Χριστό «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ. β´,9).

Το ότι ο Χριστός είναι και ναός το δήλωσε ο Ίδιος στους Ιουδαίους, όταν τους είπε, «Λύσατε τον ναόν τούτον, και εν τρισίν ημέραις εγερώ αυτόν» (Ιω. β´,19). Με τα λόγια αυτά, όπως διευκρινίζει ο Ιωάννης στη συνέχεια, «εκείνος δε έλεγε περί του ναού του σώματος αυτού» (Ιω. β´,21).

Όποιος λοιπόν θέλει να συναντήσει το Θεό, δεν έχει παρά να πλησιάσει το Χριστό. Ας είναι βέβαιος ότι θα τον δεχθεί οπωσδήποτε, γιατί ο Ίδιος είπε, «τον ερχόμενον προς με ου μη εκβάλω» (Ιω. στ´,37). Το πώς θα τον πλησιάσει, το διδάσκει η Εκκλησία με αποκορύφωμα τη Θεία Κοινωνία.

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σάββατο 22 Μαρτίου 2025

Πέμπτη 20 Μαρτίου 2025

Οι ακόλουθοι του Χριστού

 



                Ερωτήσεις, απαντήσεις.

1η  ερώτηση

Ποιοι ακολουθούν το Χριστό;

Το σωστό είναι να τον ακολουθούν όλοι.  Όμως το ποιοι τον ακολουθούν, το γνωρίζει  ο Ίδιος  σύμφωνα με τα λόγια Του:

α) « ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός, καὶ γινώσκω τὰ ἐμὰ καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν,» (Ιω. ι’, 14).

β) « καὶ ὅταν τὰ ἴδια πρόβατα ἐκβάλῃ, ἔμπροσθεν αὐτῶν πορεύεται, καὶ τὰ πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ·» ((Ιω. ι’, 4). 

 

2η  ερώτηση

Είναι σωστό να λέει ένας  ότι αυτός ακολουθεί το Χριστό;

Αυτό είναι καλό, γιατί ασχέτως με τα   αμέσως παρακάτω, δηλώνει την πίστη του στο Χριστό και  ομολογεί το Όνομά Του.  

« Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.» ( Μάρ. η’, 34).

3η  ερώτηση

Αν όμως δεν τα καταφέρνει με τα παραπάνω,    τι μπορεί να πει κανείς;

Ας μη διστάζει να δηλώνει ακόλουθος του Χριστού, ας  πάει προς το Χριστό, και ας πιστεύει στα λόγια  Του, « Πᾶν ὃ δίδωσί μοι ὁ πατήρ, πρὸς ἐμὲ ἥξει, καὶ τὸν ἐρχόμενον πρός με οὐ μὴ ἐκβάλω ἔξω· »(  Ιω. στ’, 37 ).

Όταν   θέλει ένας πιστός να ακολουθεί το Χριστό, και με καλάμι αδύναμο να μοιάζει,  και  λυχνάρι  που τρεμοσβήνει να είναι, μπορεί να τον ακολουθεί γιατί ο Ίδιος ο Θεός είπε για τον Υιόν Του, «κάλαμον συντετριμμένον οὐ κατεάξει καὶ λίνον τυφόμενον οὐ σβέσει, ἕως ἂν ἐκβάλῃ εἰς νῖκος τὴν κρίσιν· » (     Ματ. ιβ’, 20).

 

 4)  ερώτηση

Πόσοι άραγε είναι οι ακόλουθοι του Χριστού;

Όχι πόσοι είναι αλλά και  πόσοι θα είναι μέχρι την  ένδοξη επιφάνειά Του.

Άγνωστος ο αριθμός, αλλά σχετικά είναι τα παρακάτω  στο τέλος των οποίων  υπάρχει  η απάντηση.     :

α) Ο Θεός είπε στον Αβραάμ, « ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε, καὶ πληθύνων πληθυνῶ τὸ σπέρμα σου, ὡς τοὺς ἀστέρας τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὡς τὴν ἄμμον τὴν παρὰ τὸ χεῖλος τῆς θαλάσσης, » (Γέν. κβ’, 17 ).

β) Ο Απόστολος Παύλος τονίζει ότι το σπέρμα του Αβραάμ είναι ο Χριστός.   « τῷ δὲ ᾿Αβραὰμ ἐρρέθησαν αἱ ἐπαγγελίαι καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ· οὐ λέγει, καὶ τοῖς σπέρμασιν, ὡς ἐπὶ πολλῶν, ἀλλ' ὡς ἐφ' ἑνός, καὶ τῷ σπέρματί σου, ὅς ἐστι Χριστός. »( Γαλ. γ’, 16).

γ)   Στη συνέχεια ο Παύλος γράφει ότι σπέρμα Αβραάμ είναι όσοι είναι του Χριστού. «εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ ᾿Αβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ' ἐπαγγελίαν κληρονόμοι.» (Γαλ.γ’, 29).

δ) Αφού λοιπόν όσοι είναι του Χριστού, και προφανώς ακόλουθοί  Του,  είναι σπέρμα του Αβραάμ, ο Θεός  θα τους πληθύνει  « ὡς τοὺς ἀστέρας τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὡς τὴν ἄμμον τὴν παρὰ τὸ χεῖλος τῆς θαλάσσης, ».  Άγνωστος ο αριθμός.

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών. 

 


G
M
T
Y

Παρασκευή 14 Μαρτίου 2025

Αφού στο «Πάτερ ημών», λέμε, «καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν», τι χρειάζεται ο Πνευματικός;

 

Η προσευχή  προς το Θεό για την άφεση των αμαρτιών, όχι μόνο με το «Πάτερ ημών»,  είναι απαραίτητη και πρέπει να γίνεται πάντοτε. Ο τρόπος όμως με τον οποίο ο Θεός παρέχει την άφεση δεν είναι επιλογή του προσευχομένου αμαρτωλού, αλλά του Ίδιου του Θεού.

Ο Πνευματικός λοιπόν δεν είναι ανθρώπινη επιλογή, αλλά επιλογή του Θεού. Ο Πνευματικός είναι στη θέση των Αποστόλων και οι Απόστολοι στη θέση του Χριστού. Άρα ο Χριστός είναι παρών ο Ίδιος τη στιγμή εκείνη που δίνει ο Πνευματικός την άφεση. Δεν είναι ορθό λοιπόν να αθετεί κανείς την ζωντανή αυτή παρουσία του Χριστού και να λέει ότι προσεύχεται κατ’ ευθείαν στο Θεό και λαμβάνει άφεση.

Ο Κύριος είπε, « Ο ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί· ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με» ( Λουκ. ι’, 16).

 Η προσευχή γίνεται από τον αμαρτωλό και η άφεση δίνεται από το Θεό με τον τρόπο που Εκείνος θέλει, δηλαδή δια στόματος του Πνευματικού. Αυτό έχει και πολλά άλλα πλεονεκτήματα, αλλά δεν είναι της παρούσης  να αναφερθούν.

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μαθήματα προσευχής στον αρχάγγελο Μιχαήλ

Watch on TikTok

Μαρτυρία θαύματος από την αγία Κυριακή -

Δευτέρα 3 Μαρτίου 2025

Τι σημαίνει ο λόγος του Κυρίου, « ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν»;

 

Κείμενο.

« ἀπὸ δὲ τῶν ἡμερῶν Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ ἕως ἄρτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν »( Ματ. ια’, 12).

Στην παραπάνω  ερώτηση, πριν από τα σχετικά με αυτήν ίσως και  άσχετα που επακολουθούν, μία σύντομη αρχική διευκρινιστική  απάντηση είναι η εξής.

Εδώ το ρήμα β ι ά ζ ε τ αι   και το επίθετο β ι α σ τ αί δεν έχουν την κακή σημασία του οποιοδήποτε βιασμού. Εδώ ο βιασμός δηλώνει το επίμονο πλησίασμα του Θεού σύμφωνα με το,   «ἐγγίσατε τῷ Θεῷ, καὶ ἐγγιεῖ ὑμῖν…..» (Ιακ. δ’, 8). Δηλώνει την επίμονη εκζήτηση του Κυρίου σύμφωνα με το, «….κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν.» ( Ματ. ζ’, 7).

Όμως, λίγο ή πολύ, σχετικά είναι και τα παρακάτω:

Ένα παράδειγμα.

Αν μία  πόρτα  δεν είναι κλειδωμένη αλλά για να ανοίξει θέλει σπρώξιμο απέξω, τότε αυτός που την σπρώχνει μπορούμε να πούμε ότι την βιάζει,  μπαίνει μέσα, και είναι ο βιαστής.

Τηρουμένων των αναλογιών, επειδή  η βασιλεία του Θεού δεν είναι κλειδωμένη,  όποιος θέλει να εισέλθει καλείται να  την  βιάσει. « ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν »

Αυτή η βία δεν είναι εξωτερική και περιγραφόμενη αλλά εσωτερική στην καρδιά του ανθρώπου και συνίσταται στις απαιτήσεις που έχει. « ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν » ( Λουκ. ιζ’, 21 ).

Η Βασιλεία των ουρανών, από όσους βεβαίως  την επιθυμούν, απαιτεί   στροφή στην παιδική αθωότητά και ακακία  σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου, « Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν » ( Ματ’ ιη’, 3).

 Όταν ρώτησε κάποιος το Χριστό, « Κύριε, εἰ ὀλίγοι οἱ σῳζόμενοι », ο Κύριος είπε σε όλους που βρίσκονταν εκεί, « Ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν διὰ τῆς στενῆς πύλης »(Λουκ. ιγ΄, 23-24).

Αυτή η βία δεν είναι βαριά, γιατί αρκεί να ανοίξει κανείς την πόρτα της καρδιάς του για να εισέλθει ο Χριστός που λέει, « ἐγὼ ὅσους ἐὰν φιλῶ, ἐλέγχω καὶ παιδεύω· ζήλευε οὖν καὶ μετανόησον.  ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ᾿ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ᾿ ἐμοῦ »( Απ. γ’, 20).

Αλλά και ο Πέτρος ως Απόστολος του Χριστού γράφει και παραγγέλλει σχετικά, « καὶ αὐτὸ τοῦτο δὲ σπουδὴν πᾶσαν παρεισενέγκαντες ἐπιχορηγήσατε ἐν τῇ πίστει ὑμῶν τὴν ἀρετήν, ἐν δὲ τῇ ἀρετῇ τὴν γνῶσιν, ἐν δὲ τῇ γνώσει τὴν ἐγκράτειαν, ἐν δὲ τῇ ἐγκρατείᾳ τὴν ὑπομονήν, ἐν δὲ τῇ ὑπομονῇ τὴν εὐσέβειαν, ἐν δὲ τῇ εὐσεβείᾳ τὴν φιλαδελφίαν, ἐν δὲ τῇ φιλαδελφίᾳ τὴν ἀγάπην. ταῦτα γὰρ ὑμῖν ὑπάρχοντα καὶ πλεονάζοντα οὐκ ἀργοὺς οὐδὲ ἀκάρπους καθίστησιν εἰς τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπίγνωσιν· ᾧ γὰρ μὴ πάρεστι ταῦτα, τυφλός ἐστι, μυωπάζων, λήθην λαβὼν τοῦ καθαρισμοῦ τῶν πάλαι αὐτοῦ ἁμαρτιῶν. διὸ μᾶλλον, ἀδελφοί, σπουδάσατε βεβαίαν ὑμῶν τὴν κλῆσιν καὶ ἐκλογὴν ποιεῖσθαι· ταῦτα γὰρ ποιοῦντες οὐ μὴ πταίσητέ ποτε. οὕτω γὰρ πλουσίως ἐπιχορηγηθήσεται ὑμῖν ἡ εἴσοδος εἰς τὴν αἰώνιον βασιλείαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ »( Β’ Πέτρ. α΄, 5-11).

Παρόλα όμως αυτά τα πράγματα είναι απλά και όχι πολύπλοκα. Όσο δε, αν είναι δυνατά ή αδύνατα, ο Κύριος είπε,  «……ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν.»( Ιω. ιε΄, 5).

Και για να μη νομίσει κανείς ότι δεν θα υπάρχουν και θλίψεις, ο Παύλος λέει, « διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.» ( Πρ. ιδ', 22).

Τέλος, σχετικά με την  αρχική  φράση,  « ἀπὸ δὲ τῶν ἡμερῶν Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ ἕως ἄρτι….», σχετικό είναι το ότι, « Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις παραγίνεται Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας  καὶ λέγων· Μετανοεῖτε· ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. » (  Ματ. γ’, 1-2).

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.