2η ΕΚΘΕΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ & ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ

5,6,7 Απριλίου 2014

ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ CARAVEL

Οι εκδόσεις «Εν πλω», με κύριο στόχο την προβολή και τη διάδοση του ποιοτικού βιβλίου, διοργανώνουν τη 2Η  ΕΚΘΕΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ το Σάββατο 5, την Κυριακή 6 και τη Δευτέρα 7 Απριλίου 2014 στο ξενοδοχείο CARAVEL, Βασ. Αλεξάνδρου 2, στην Αθήνα, από τις 10 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ.

Σε συνεργασία με 20 εκδοτικούς οίκους και μοναστήρια οι βιβλιόφιλοι επισκέπτες θα βρουν περισσότερους από 1.500 τίτλους ορθόδοξης πνευματικότητας. 

(ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ, Ι.Μ.Μ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ, ΑΚΡΙΤΑΣ, ΕΝ ΠΛΩ,

Ι. ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΑΝΟΝ ΚΕΛΛΙΟΝ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ, 

ΔΟΜΟΣ, ΒΙΒΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ, ΕΠΕΚΤΑΣΗ , ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ , 

ΛΥΔΙΑ, ΜΠΟΤΣΗΣ, ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΟΤΑΜΙΤΗΣ, ΤΕΡΤΙΟΣ Κ.Α)

Η έκπτωση στα βιβλία θα κυμανθεί από 10% - 70%.

Παράλληλα θα λειτουργήσει έκθεση με επιλεγμένα μοναστηριακά προιόντα και χειροποίητες πασχαλινές λαμπάδες σε ελκυστικές τιμές !

Κατά τη διάρκεια της τριήμερης έκθεσης θα πραγματοποιηθούν παρουσιάσεις βιβλίων και πολιτιστικές εκδηλώσεις, το πρόγραμμα των οποίων θα ανακοινωθεί προσεχώς.

http://www.youtube.com/watch?v=py1ag0FICZc&feature=youtu.be

Μαρία Σούμπερτ / Cloud 7

210 3638509

6938255522

schubertmaria@outlook.com

Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κ.κ. Θεολόγος
«Αυτοί που διαμορφώνουν την σύγχρονη πραγματικότητα μέσα στην κοινωνία και μέσα στην οικογένεια, δημιουργώντας νέα ήθη, καταστάσεις και συνθήκες ζωής, λαμβάνουν αποφάσεις που πλήττουν βάναυσα τον θεσμό της οικογενείας αλλά και την εκπαίδευση παραδίδοντας τα παιδιά μας στην σύγχυση και την πνευματική ανεστιότητα. Η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές, εκτός του ότι συνιστά πρωτίστως έναν δρόμο αντίθετο προς το θέλημα του Θεού, πλήττει βάναυσα και την συνοχή της ελληνικής οικογένειας. Μία ελληνική οικογένεια η οποία παραδοσιακά είχε συνηθίσει, είχε παραλάβει, να συγκεντρώνεται γύρω από το οικογενειακό τραπέζι της Κυριακής. Αλλά και αυτό φαίνεται ότι έπρεπε να καταργηθεί. Στην λογική της παγκοσμιοποιήσεως, ένα προς ένα τα ουσιώδη θεμέλια της ζωής μας και της εθνικής μας ταυτότητος που αιώνες μας κράτησαν ζωντανούς, δυνατούς δημιουργικούς, επιβάλλεται να υποχωρήσουν για να δώσουν την θέση τους σε νέα «αήθη» ήθη. Δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες, πολλά νομοθετήματα της πατρίδος μας, το ένα μετά το άλλο, φαίνεται ότι σταθερά αποβλέπουν στην πλήρη αποχριστιανοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Επιδιώκεται συστηματικά ένα οριστικό διαζύγιο και με την ζωηφόρο παράδοση και με την αγία ορθόδοξη πίστη μας, ωσάν τα δύο αυτά κορυφαία μεγέθη της ζωής μας νά είναι ανώφελα αν όχι και επιβλαβή για αυτόν τον τόπο. Δεν έχουν διδαχθεί τίποτε δυστυχώς όλοι αυτοί που μας οδήγησαν εκεί που μας οδήγησαν. Δεν έχουν διδαχθεί από την πρωτοφανή αυτή κρίση, που είναι πρωτίστως πνευματική, και συνεχίζονται τα λάθη το ένα μετά το άλλο. Αντί με ταπεινό φρόνημα να διδαχθούμε και αντί να προσθέσουμε δάκρυα μετανοίας στην ζωή μας και να δούμε την αιτία των σφαλμάτων μας, επαναλαμβάνουμε με ακόμη πιο οικτρό τρόπο τα λάθη, το ένα μετά το άλλο… Δυστυχώς λείπει η μετάνοια.
Και συνήθως οι καλοί χριστιανοί μας παραμένουν ανησυχούντες, αλλά σιωπηροί. Δεν θέλουν να χαλάσουν τις καλές τους σχέσεις, την ησυχία τους, την βόλεψή τους. Οι σύγχρονοι χριστιανοί φαίνεται ότι επιλέγουν για τον εαυτό τους την εύκολη οδό. Με αὐτό τον τρόπο, από ημέρα σε ημέρα οδηγούμεθα σε βαθύτερες κρίσεις πού απειλούν την ίδια την εθνική μας υπόσταση και διάρκεια και απεργαζόμεθα, χωρίς να το αντιλαμβανόμεθα, για την ζωή μας και την ζωή των παιδιών μας καταστάσεις καταστροφικές.
Η ευθύνη ανήκει σε όλους μας και η ιστορία θα είναι ιδιαιτέρως αυστηρή με την τωρινή γενιά, στο μέτρο που δεν αντιστεκόμεθα στην πνευματική και ηθική χρεωκοπία του τόπου. Έχουν μεγάλη ευθύνη ασφαλώς όσοι απεργάζονται την συστηματική αποχριστιανοποίηση του τόπου μας, αλλά έχουμε κι εμείς ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη που δεχόμεθα τα πάντα αδιαμαρτύρητα, που δεν ομιλούμε, που δεν γράφουμε, που δεν λέμε δυνατά, με ευπρέπεια αλλά και με θάρρος, αυτά που ψιθυριστά λέμε ο ένας στον άλλον. Μένουμε μέχρι εδώ. Από κει και πέρα θέλουμε την ησυχία μας, την βόλεψή μας, να μην μπούμε στο στόχαστρο κανενός και από κει και πέρα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμεθα και καλοί χριστιανοί και ενσυνείδητοι Έλληνες. Κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους, μεταθέτουμε τις ευθύνες πάντοτε στους άλλους, διαμαρτυρόμεθα μόνον όταν αδειάζουν τα πορτοφόλια μας, αλλά όχι όταν πτωχεύουν οι ψυχές μας, και έτσι κατεβαίνουμε και ως πατρίδα και ως κοινωνία και ως πρόσωπα τα σκαλοπάτια το ένα μετά το άλλο στου κακού την σκάλα.
Ο Θεός να μας ελεήσει»!

http://www.enromiosini.gr

Ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς για 15 ημέρες στον Περαιά

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου 

Με λαμπρότητα και μεγάλη κατάνυξη, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 14 Μαρτίου στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, η υποδοχή της Τιμίας Κάρας
του Αγίου Νικολάου του Πλανά προερχόμενη από τον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη Κυνηγού Λεωφόρου Βουλιαγμένης.

Με την άδεια του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και την ευλογία του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, η Τιμία Κάρα θα παραμείνει στο Ναό προς αγιασμό των πιστών μέχρι την Κυριακή 30 Μαρτίου. 

Όπως είναι γνωστό, στην Ευαγγελίστρια στον Πειραιά βρίσκεται από τις 7 Μαρτίου και η θαυματουργή Ιερά Εικόνα της Αγίας Ζώνης, προερχόμενη από την φερώνυμη Ιερά Μονή Βλαμαρής Σάμου.

Η φιλοξενία της Τιμίας Κάρας και της Ιεράς Εικόνος εντάσσονται στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια 2014», που οργανώνονται για 13η χρονιά.

Την Τιμία Κάρα συνόδευσε ο Αρχιμ. Ιερώνυμος Νικολόπουλος, Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενώ της υποδοχής προΐστατο ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, Αρχιμ. Νήφων Καπογιάννης με τη συμμετοχή των Ιερέων του Ιερού Ναού. 

Μετά την είσοδο στο Ναό, τελέσθηκε Παράκληση προς τιμήν του Αγίου. Ακολούθως, ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, Αρχιμ. Νήφων Καπογιάννης μετέφερε τις ευχαριστίες του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ προς τον Μακ. Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο, καθώς και τους Ιερείς του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου Κυνηγού, για την μεγάλη ευλογία της μεταφοράς της Τιμίας Κάρας του Αγίου στον Πειραιά, ιδιαίτερα την κατανυκτική περίοδο που διανύουμε. 

Ακολούθως, ο Αρχιμ. Ιερώνυμος Νικολόπουλος, Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου Κυνηγού, στον οποίον και διακόνησε ο Άγιος επί 40 έτη, απευθύνθηκε στους πιστούς ευχόμενος «να λάβουν δύναμη και την ευλογία του Αγίου, να συνεχίσουν τον αγώνα της ζωής».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε σε νεότερα, συγκλονιστικά στοιχεία για τη ζωή του Αγίου που είδαν το φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια. Όπως πολύ χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Ανακάλυψε η έρευνα στα γενικά αρχεία του κράτους, έναν φάκελο δικογραφίας ο οποίος ήταν εναντίον του Ιερέως Νικολάου Πλανά! Μπορέσαμε έτσι να ανασυνθέσουμε μία συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του Αγίου και να καταλάβουμε πολλά». 

Και συνέχισε ο π. Ιερώνυμος, αφηγούμενος τα καινούργια στοιχεία που προέκυψαν:

«Κάποτε ο Άγιος ήταν εφημέριος στην ενορία Αγίου Παντελεήμονος Ιλισσού, στην οδό Καλλιρρόης. Μία Κυριακή, δέχτηκε ως συλλειτουργό έναν άλλο κληρικό. Τότε, τους εφημέριους τους διόριζαν και τους έπαυαν οι επίτροποι του Ναού. Τους δε επιτρόπους, τους διόριζε ο δήμαρχος. Δέχτηκε λοιπόν ο Άγιος Νικόλαος τον άλλον Ιερέα ως συλλειτουργό, τον οποίον προφανώς είχαν αποπέμψει οι επίτροποι από κάποιον άλλο Ναό.
Ο άλλος Ιερεύς, ήταν ψηλός – ο Άγιος Νικόλαος ήταν κοντός. Είχε και ωραία φωνή – ο Άγιος Νικόλαος ψεύδιζε, δεν μπορούσε να μιλήσει καθαρά. Είχε φαίνεται και λαμπρή στολή ο άλλος Ιερεύς – ο Άγιος Νικόλαος δεν διακρίνονταν για την πολυτέλεια της αμφίεσης του. Και το αποτέλεσμα ήταν ότι στο τέλος της Θ. Λειτουργίας, οι επίτροποι έδιωξαν τον Άγιο από την ενορία του Αγίου Παντελεήμονος και προσέλαβαν τον άλλον εφημέριο». 

Όπως τόνισε ο π. Ιερώνυμος «ο Άγιος στενοχωρήθηκε πάρα πολύ, τόσο πολύ που περπατούσε στο δρόμο και έκλαιγε. Για να τον παρηγορήσει ο Άγιος Θεός, επέτρεψε να δει οφθαλμοφανώς τον Άγιο Παντελεήμονα». 

Αναφερόμενος σε αυτό το περιστατικό περιέγραψε τη συνάντηση των δύο Αγίων, τονίζοντας την απλότητα με την οποία ο Άγιος Νικόλαος, ως Ιερέας επικοινωνούσε με τους Αγίους.

Ο Άγιος Νικόλαος λοιπόν περπατούσε στενοχωρημένος και τον πλησίασε ένας νεαρός, ρωτώντας τον τι του συμβαίνει. Ο Άγιος απάντησε «με έδιωξαν από τον Άγιο Παντελεήμονα μου, που τόσο αγαπούσα». Τότε, ο άγνωστός του νεαρός, του απάντησε, αποκαλύπτοντας ότι είναι ο Άγιος Παντελεήμονας: «Μη στεναχωριέσαι Πάτερ, εγώ δε θα σε εγκαταλείψω ποτέ» και στη συνέχεια εξαφανίστηκε από μπροστά του.

Στη συνέχεια ο π. Ιερώνυμος έδωσε περισσότερα στοιχεία σχετικά με τη δικογραφία που ανακαλύφθηκε.

«Το γιατί ο Άγιος στενοχωρήθηκε, μας δίνει την απάντηση ο φάκελος της δικογραφίας. Όταν τον έδιωξαν ήταν Κυριακή της Ε’ εβδομάδας των νηστειών. Απόμενε μέχρι το Πάσχα η «κουφή» και η Μεγάλη εβδομάδα. Μέσα στην κουφή εβδομάδα, ο Άγιος δεν προλάβαινε να βρει ενορία, να διοριστεί και να γιορτάσει τις ακολουθίες της Μ. Εβδομάδας και του Πάσχα.
Έφυγε έξω από την Αθήνα (που τότε έφτανε μέχρι τους στύλους του Ολυμπίου Διός) και βρήκε ένα εξωκκλήσι περιφρονημένο, παραπεταμένο, τον τότε Άγιο Ιωάννη του αγρού και εκεί μόνος τελούσε τις ακολουθίες. Ο λαός όμως ξέρει να αναγνωρίζει τον ποιμένα του. Εγκατέλειψε την ενορία και πήγε στο εξωκκλήσι να εορτάσει με τον Άγιο.
Οι επίτροποι ενοχλήθηκαν και επέμειναν να τιμωρηθεί. Επειδή δεν έβρισκαν κατηγορία, τον κατηγόρησαν «επί πήξη ιδίου θυσιαστηρίου», ότι δημιούργησε μόνος του θυσιαστήριο, σε ένα Ναό που υπήρχε ήδη από τον 12ο αιώνα! Τελικά, με την πίεση και την επιρροή των επιτρόπων, με Βασιλικό Διάταγμα ο Άγιος τιμωρήθηκε με ποινή αργίας 6 μηνών! Το διάστημα αυτό ο Άγιος εκτός του ότι δεν μπορούσε να τελέσει τις ακολουθίες που τόσο αγαπούσε, αντιμετώπισε και τεράστιο βιοποριστικό πρόβλημα.
Μόλις τελείωσε η ποινή, ο Μητροπολίτης Αθηνών ανύψωσε σε ενορία το ταπεινό εξωκκλήσι και το ονόμασε Άγιο Ιωάννη Κυνηγό. Και ο Άγιος διακόνησε πλέον εκεί ως εφημέριος από το 1892 έως το 1932, οπότε εκοιμήθη». 

Όπως λοιπόν προκύπτει από τον φάκελο, ο Άγιος υπέστη μεγάλη αδικία. Και όπως πολύ χαρακτηριστικά τόνισε ο π. Ιερώνυμος: «η υπομονή του Αγίου στη θλίψη, την αδικία, τη φτώχεια, την στέρηση καρποφόρησε τη μεγαλύτερη δυνατή ευλογία». 

Και απευθυνόμενος προς τους πιστούς και με αφορμή την πολύ δύσκολη περίοδο που διανύουμε, ολοκλήρωσε την ομιλία του, προτρέποντάς τους:

«Να τον προσκυνάτε με την πεποίθηση ότι, αυτός που υπέστη την αδικία και έζησε την φτώχεια και την στέρηση, μπορεί να κατανοήσει καλύτερα από όλους, όλα αυτά και να δώσει λύση σε προβλήματα, απάντηση σε αιτήματα, να ανοίξει διόδους εκεί που φαίνονται αδιέξοδα, να σκορπίσει ευλογία και αγιασμό. Τους ανθρώπους που επιδεικνύουν υπομονή, κατεξοχήν τους αγαπάει ο Άγιος και τους ευεργετεί και τους ενισχύει». 

Και ο π. Ιερώνυμος ευχήθηκε: «τη χαρά που ο ίδιος εβίωνε, να την μεταδίδει σε όλους». 

Τις προσφωνήσεις μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ.

<iframe width="560" height="315" src="//www.youtube.com/embed/2cZQuZ-HHbY" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Την Β΄Κυριακή των Νηστειών η εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ήταν δεινός θεολόγος και διαπρεπέστατος ρήτορας και φιλόσοφος. Δεν γνωρίζουμε το χρόνο και τον τόπο της γέννησής του. . Ξέρουμε όμως, ότι κατά το πρώτο μισό του 14ου αιώνα μ.Χ. ήταν στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης, απ' οπού και αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος χάρη ησυχότερης ζωής, και αφιερώθηκε στην ηθική του τελειοποίηση και σε διάφορες μελέτες.
Το 1335 μ.Χ. με τους δύο αποδεικτικούς λόγους του «Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος», ήλθε σε σύγκρουση με τον Βαρλαάμ τον Καλαβρό, ο οποίος δίδασκε πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό, κι ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να ενωθεί μαζί Του. Κατά τα λεγόμενα του Βαρλαάμ, ο Θεός είναι «κλειστός στον εαυτό του» και δεν μπορεί να ενωθεί με τους ανθρώπους. Επομένως, οι «ησυχαστές», οι μοναχοί δηλαδή εκείνοι που έλεγαν ότι μπορεί ο άνθρωπος, αν έχει καθαρή καρδιά και αν συγκεντρωθεί στην «καρδιακή προσευχή» (το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με»), να ενωθεί με το Θεό και να φωτισθεί και να δει το Άκτιστο φως, ασχέτως της μόρφωσής του, δεν ήταν Ορθόδοξοι αλλά «μεσσαλιανιστές» και «ομφαλόψυχοι». Μετά από αυτές τις τοποθετήσεις του Βαρλαάμ, ο Παλαμάς εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη από όπου και άρχισε τον αγώνα «υπέρ των Ιερώς ησυχαζόντων», δηλ. αυτών που ασκούσαν τον ησυχασμό, συγγράφοντας μάλιστα και τους ομώνυμους λόγους του. Το ζητούμενο της πάλης αυτής ήταν κυρίως το μεθεκτικόν ή αμέθεκτον της θείας ουσίας. Ο Γρηγόριος, οπλισμένος με μεγάλη πολυμάθεια και ισχυρή κριτική για θέματα αγίων Γραφών, διέκρινε μεταξύ θείας ουσίας αμεθέκτου και θείας ενεργείας μεθεκτής. Και αυτό το στήριξε σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων και η Εκκλησία επικύρωσε την ερμηνεία του με τέσσερις Συνόδους. Στην τελευταία, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 1351 μ.Χ., ήταν και ο ίδιος ο Παλαμάς. Αλλά ο Γρηγόριος έγραψε πολλά και διάφορα θεολογικά έργα, περίπου 60.
Αργότερα ο Πατριάρχης Ισίδωρος, τον εξέλεξε αρχικά επίσκοπο Θεσσαλονίκης. Λόγω όμως των τότε ζητημάτων, αποχώρησε πρόσκαιρα στη Λήμνο. Αλλά κατόπιν ανέλαβε τα καθήκοντα του. Πέθανε το 1360 μ.Χ. και τιμήθηκε αμέσως σαν Άγιος. Ο Πατριάρχης Φιλόθεος, έγραψε το 1376 μ.Χ. εγκωμιαστικό λόγο στο Γρηγόριο Παλαμά, μαζί και ακολουθία και όρισε την εκκλησιαστική μνήμη του στη Β' Κυριακή της Μ. Τεσσαρακοστής.
Το τίμιο σώμα του, μετά από την εκταφή, υπήρξε άφθαρτο, δηλαδή δέν σάπισε, αλλά ευωδίαζε και θαυματουργούσε. Στούς λατίνους όμως, τους υποτελείς του Πάπα, ήταν χονδρό αγκάθι η ενθύμιση του Αγίου και μάλιστα ολόσωμου. Γι αυτό πολλες φορές τον συκοφαντούσαν λέγοντας, πως για τα αμαρτήματά του έμεινε «άλυωτος», δέν δέχθηκε από απέχθεια η γη να τον διαλύσει «στα εξ ων συνετέθη»! Τον 19ο αιώνα μ.Χ. ο ναός του Αγίου καταστράφηκε από φωτιά και το τίμιο σκήνωμά του κάηκε αφήνοντας μόνον τα οστά ανέπαφα!
Ο Γρηγόριος Παλαμάς άρχισε να τιμάται ως Άγιος σχεδόν αμέσως μετά το θάνατό του. Με συνοδική απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1368) ανακηρύχθηκε και επίσημα Άγιος της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 14 Νοεμβρίου και κατά τη Β' Κυριακή των Νηστειών, αμέσως μετά από την Κυριακή της Ορθοδοξίας και σαν συνέχεια εκείνης, επειδή η νίκη επί των Θεωριών του Βαρλαάμ θεωρείται εφάμιλλη της νίκης κατά των εικονομάχων. Το 2009, ύστερα από πρόταση της Μητρόπολης Βέροιας, Ναούσης και Καμπανίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε την αγιοκατάταξη και των μελών της οικογένειας του. Ημέρα μνήμης τους ορίστηκε η 18η Δεκεμβρίου.

Σιάσος και Τσελεγγίδης για το Τμήμα Ισλαμικών Σπουδών

 

 

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

Οἱ καθηγητὲς τοῦ τμήματος Θεολογίας τοῦ ΑΠΘ κ. Τσελεγγίδης Δημήτριος καὶ κ. Σιάσος Λάμπρος καταθέτουν τὶς σκέψεις καὶ τὶς ἐνστάσεις τους γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ ΑΠΘ.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2014/03/blog-post_5029.html

Το Τίμημα του Joseph Fadelleo TIMHMA, στα βιβλιοπωλεία από την Δευτέρα 17.3.14

Το Τίμημα του Joseph Fadelle Στο νέο συγκλονιστικό βιβλίο για τη ζωή και τον αγώνα ενός Μουσουλμάνου που μετεστράφη στο Χριστιανισμό. Ο πόλεμος δύο κόσμων μας παρουσιάζεται ανάγλυφος μέσα από τα λόγια του συγγραφέα που σήμερα πλέον ζει με την οικογένειά του στο Παρίσι.
		Ο μουσουλμάνος Joseph Fadelle ένιωσε τη θεία χάρη και με συγκλονιστικό αυθορμητισμό αποφάσισε να ακολουθήσει τον Χριστό. Όμως, η ίδια η οικογένειά του έγιναν οι διώκτες και οι καταδότες του. Στο πρόσωπό του αποδείχθηκε αληθινός ο λόγος του Χριστού: «Ο αδελφός θα παραδώσει τον αδελφό του στο θάνατο, ο πατέρας το παιδί του... θα σας μισήσουν οι πάντες για το όνομά μου» (Μάρκ. 13, 12-13). Ο σεβασμός της ελευθερίας του ανθρώπου είναι ακατανόητος για όσους αρνούνται το ανεκτίμητο δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο, την ελευθερία. Όμως η βία και η στέρηση της ελευθερίας, είναι ξένα προς το ευαγγέλιο. Γιατί ο δρόμος που δείχνει ο Χριστός δεν είναι άλλος από το δρόμο του παραδείγματος: «Γίνετε μάρτυρές της διδασκαλίας μου... μέχρι τα πέρατα της γης» (Πράξ. 1, 8). Αυτόν το δρόμο της ελευθερίας επέλεξε ο Joseph Fadelle. Για την πίστη του στον Χριστό έχασε πατρίδα και αδέλφια. Σήμερα ζει ανάμεσά μας και συνεχίζει να πληρώνει το βαρύ τίμημά της. Από τον πρόλογο του Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκτάριου (Αντωνόπουλου)
«Είμαι σίγουρος πως θα με σκοτώσει ένας μουσουλμάνος... Αλλά δεν θα πάψω να μαρτυρώ την αλήθεια. Γιατί θα σκοτώσουν το σώμα μου, όχι την ψυχή μου.» Ζοζέφ Φαντέλ (Περιοδικό Le Point, 18/11/2010) ... αυτό το βιβλίο είναι κυριολεκτικά μια βόμβα. "Το Tίμημα", αν του αφεθείτε, είναι ένα έργο που θα αποδειχθεί ανεκτίμητο, είμαι σίγουρος γι' αυτό. Και πρέπει να αφεθείτε, γιατί το βιβλίο αυτό είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια μαρτυρία. Μιλάει για μια ζωή που αναστατώθηκε, μια ζωή που τινάχτηκε στον αέρα μετά από την συνάντησή της με τον Χριστό. Η ζωή αυτή αγγίζει τα βάθη της ψυχής και της καρδιάς μας, ενώ την ίδια στιγμή γεννά ένα αίσθημα χαράς, θαυμασμού και ντροπής. Χαράς μπροστά στην περιπέτεια μιας μεταστροφής τόσο απίστευτης, θαυμασμού μπροστά στην πίστη που μετακινεί βουνά, ντροπής μπροστά στους φόβους μας, εμάς των ∆υτικών, που καλοπερνούμε κλεισμένοι στον εαυτό μας, όταν την ίδια ώρα οι αδελφοί μας χριστιανοί πεθαίνουν στο Ιράκ ή αλλού υπό τις χειρότερες συνθήκες. Jacques de Guillebon (Περιοδικό La Nef, n°214, Avril 2010) Έχω συνείδηση του κινδύνου, αλλά με χαροποιεί να μαρτυρώ την αλήθεια. Μια απάντηση, που θα μπορούσε να ανήκει στους αποστόλους, πριν από δύο χιλιάδες χρόνια.... Ζοζέφ Φαντέλ, (Εφημερίδα Le parisien, 24.03.2010) Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό, πρώτα απ' όλα, να διαχωρίσουμε τους μουσουλμάνους από το Ιράκ. Οι μουσουλμάνοι είναι η οικογένεια μου, είμαστε ίσοι μέσα στην ανθρωπότητα. Αγαπώ βαθιά τους μουσουλμάνους. Αλλά το Ισλάμ, σαν θρησκεία ή σαν ιδέα, είναι το χειρότερο πράγμα που έχει δημιουργήσει η ανθρωπότητα. Είναι η μόνη θρησκεία που διατάζει να σκοτώσεις τον άλλο. ... φωνάζω την αλήθεια μου, που είναι η Αλήθεια, ο Χριστός... Αυτή η αλήθεια δεν σκοτώνει, αγαπά. ... Ο Χριστός είναι ανεκτικότητα: κανείς άλλος, μόνο Εκείνος καλεί να αγαπάμε τους εχθρούς μας. (Από συνέντευξη του Ζοζέφ Φαντέλ, 20.08.2011) Το βιβλίο αυτό διαβάζεται εύκολα. Τολμώ να πω πως διαβάζεται σαν μυθιστόρημα ενώ είναι μια αληθινή ιστορία. Μια μαρτυρία που παιδαγωγεί. Διαβάζοντάς το, δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε ούτε αδιάφοροι, αλλά ούτε και χλιαροί Χριστιανοί. Ευχαριστώ τον Ζοζέφ Φαντέλ για την, με κίνδυνο της ζωής του, μαρτυρία του. Ζαν – Πιέρ Τελλιέ, 23.07.2011
Κεντρική διάθεση Εκδόσεις Αρμός, τηλ.:210 3304196
www.porphyrabooks.gr | contact | Facebook

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

Υπάρχουν καιροί πικροί, δυσβάστακτοι και βασανιστικοί. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτούς. Στον πόλεμο της φιληδονίας πολλοί τραυματίζονται και υφίστανται οδύνες, πολύ δε περισσότερο σ’ αυτή την πνευματική μάχη δεχόμαστε πολλά τραύματα από τα πνεύματα του κακού, ηττώμεθα κυρίως όταν βασιζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις και τη λογική μας, έως ότου επιδείξουμε ταπεινοφροσύνη, αναγνωρίζοντας τις αδυναμίες μας.

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ

Μοιάζει η ζωή μας με αρκετά βαθιά τάφρο, η οποία σε καιρό βροχής γεμίζει ώστε να γίνεται αδιάβατη, ενώ τον άλλο καιρό ξεραίνεται έτσι ώστε να μην κυλά καθόλου νερό σ’ αυτήν. Οι άγιοι πατέρες εκθειάζουν μια ζωή που να μοιάζει με μικρό ρυάκι, το οποίο πάντα κυλά και ποτέ δεν ξεραίνεται. Το ρυάκι αυτό είναι, πρώτον , προσβάσιμο, δεύτερον , ευχάριστο και χρήσιμο σε όλους τους διαβάτες , επειδή το νερό του είναι πάντα πόσιμο, και καθώς κυλά ήσυχα, γι’ αυτό και ποτέ δεν θολώνει.

ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Στις ύβρεις εσύ να αντιπαρατίθεσαι με ταπεινοφροσύνη, όπως εγράφη και μας υποδεικνύεται από τους πατέρες, και αν συμβεί να πέσεις, εγέρσου και πάλι και να γνωρίζεις ότι λόγω της υπερηφάνειάς σου δοκιμάζεσαι με αυτές. Να καταφύγεις στην υπακοή και την αυτομεμψία , όχι να φύγεις από το κελί. Αν ο μοναχός δεν υποστεί διάφορους πειρασμούς και προσβολές, δεν ,μπορεί  να γνωρίσει την αδυναμία του και να επιδείξει ταπεινοφροσύνη.

Η πνευματική ζωή δεν συνίσταται στο να απολαμβάνουμε ειρήνη και παρηγοριά∙ σημαίνει και τον πνευματικό σταυρό, δηλαδή να φέρουμε με γαλήνη τη στέρηση της παρηγοριάς.

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ

Όποιος έχει τάση μάλλον προς την πνευματική ζωή, αυτός θα πρέπει να φροντίσει πρωτίστως ώστε τους πάντες και τα πάντα να τα αφήσει στην κρίση του Θεού, και να προφυλαχθεί κυρίως από τη διγνωμία, ώστε να μην πραγματοποιηθεί εφ’ υμών το ρηθέν του αγίου Απόστολου Ιακώβου, του Αδελφοθέου, ότι «ἀνὴρ δίψυχος ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ» ( Επιστολή Ιακώβου , κεφ. Α΄ 8 )

ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Μην αφήνετε το πνεύμα σας να σβήσει, φροντίστε μάλλον να το θερμαίνετε υπομονετικά με την προσευχή και την ανάγνωση κειμένων των αγίων πατέρων και άλλων ιερών κειμένων , εξαγνίζοντας την καρδιά από τα πάθη.

Καλύτερα να αποδεχτείτε να σηκώσετε το βάρος χιλίων θανάτων, παρά να αποκλίνετε από τις θείες εντολές του Ευαγγελίου και τους εξαίσιους κανόνες του μοναχισμού.

ΟΣΙΟΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ

Έτσι γίνεται και στην πνευματική ζωή: ή  η παρηγοριά προηγείται της θλίψης, ή η θλίψη προηγείται της παρηγοριάς. Αυτές οι εναλλαγές γεννούν ελπίδα και ταπεινοφροσύνη. Μόνο που υπάρχουν διαφορετικές θλίψεις, τόσο κοσμικές όσο και πνευματικές , αυτό όμως είναι ακόμα νωρίς για να το μάθεις∙ εσύ δέξου με ευγνωμοσύνη και αταραξία ό,τι στείλει ο  Θεός , να μην το παίρνεις πάνω σου στα παρηγορητικά συναισθήματα, ενώ στα θλιβερά να μην αποθαρρύνεσαι.

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ

Σε κάθε διαμονή σου προσπάθησε να ζεις γαλήνια , δηλαδή με πνεύμα ηρεμίας και ταπεινοφροσύνης , κανέναν να μην κατακρίνεις και με κανέναν να μην θυμώνεις, ούτως ώστε ,κατά την αποστολική υποθήκη, ο λόγος μας να αναμειγνύεται με το άλας της ψυχής.

ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

…

Για κάθε ευγενή προαίρεση προς το καλό, θα πρέπει να αναμένετε πειρασμούς από τη δύναμη του κακού η οποία μισεί αυτό. Αυτό το γνωρίζετε επαρκώς, γνωρίζετε επίσης τι χρειάζεται για να την αποκρούσετε και να την κατανικήσετε: αναγνώριση της αδυναμίας σας, αυτομεμψία, υποταγή και επίκληση του Θεού.

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ

Πηγή: «ΟΠΟΥ ΘΕΟΣ, ΓΑΛΗΝΗ

Πνευματικές παραινέσεις

Των Γερόντων της Όπτινα»

Επιμέλεια-Πρόλογος

ΗΛΙΑΣ ΛΙΑΜΗΣ

Εκδόσεις ατέρμονον

Το άγχος είναι ασθένεια της ψυχής

..Το άγχος είναι ασθένεια της ψυχής και δεν εξαρτάται από υλικές ελλείψεις. Μπορεί ένας υγιής άνθρωπος να έχει πολλά εκατομμύρια στην Τράπεζα και να ζει μέσα στο άγχος. Το άγχος καταπολεμείται με την εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού και τον καλόν αγώνα.

Όσιος Πορφaύριος ο Καυσοκαλυβίτης ο διορατικός και θαυματουργός

Προσευχή για όλα τα παιδιά του κόσμου

Προσευχή (Θέτη Χορτιάτη)

Παναγιά μου, Παναγίτσα,
που έχεις το Χριστό αγκαλίτσα
πάρε στη χρυσή ποδιά σου
τα παιδιά της γης, κοντά σου


άσπρα, κίτρινα, μαυράκια
όλα του Χριστού αδερφάκια


δίπλα στο Χριστό
να τα έχεις


να μπορείς να τα
προσέχεις. 

Εμπιστοσύνη και μέσα μαζικής ενημέρωσης: Τί δείχνει μέτρηση της MRB

Στην 15η και 16η θέση ​βρίσκονται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (τύπος και τηλεόραση αντίστοιχα) σε μία λίστα 22 θεσμών όπου μετρήθηκε από την MRB (τον Δεκέμβρη του 2013), η εμπιστοσύνη που έχουν σε αυτούς οι πολίτες:

Θέση: 1η: Ένοπλες δυνάμεις 60,2%
Θέση 2η: Εκκλησία 57,9%
Θέση 3η: Έλληνα πολίτη 56,3%
Θέση 4η: Πανεπιστήμια-σχολεία 54,8%
Θέση 5η: Αστυνομία 48,8%
Θέση 6η: Δικαιοσύνη 43,4%
Θέση 7η: Πρόεδρο της Δημοκρατίας 38,8%
Θέση 8η: Μη κυβερνητικοί Οργανισμοί 34,7%
Θέση 9η: Τοπική αυτοδιοίκηση 32,55
Θέση 10η: Μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις 31,1%
Θέση 11η: Εργατικά Σωματεία Εργαζομένων 29,8%
Θέση 12η: Ελληνική Κυβέρνηση ως θεσμός 27,6%
Θέση 13η: Κοινοβούλιο-Βουλή: 26,2%
Θέση 14η: Πολιτικά κόμματα: 19,2%
Θέση 15η: Μέσα Μαζικής ενημέρωσης ο τύπος: 18,6%
Θέση 16η: Μέσα μαζικής ενημέρωσης η τηλεόραση: 17,2%
Θέση 17η: Ελληνικές Τράπεζες: 14,3%
Θέση 18η: Πολυεθνικές εταιρείες 10%
Θέση 19η: ΕΕ Ευρωπαϊκή Ένωση
Θέση 20η: ΗΠΑ 5,5%
Θέση 21η: Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα 4,8%
Θέση 22η: Διεθνές Νομισματικό Ταμείο 3,3%

Στη συνέχεια σε ότι αφορά στο γενικό βαθμό εμπιστοσύνης στα ΜΜΕ ηλικιακά:

Οι ηλικίες από 18 έως 44 ετών δείχνουν  15,4% εμπιστοσύνη στον τύπο και 14,9% στην τηλεόραση, ενώ οι μεγαλύτερες ηλικίες από 45 ετών και πάνω δείχνουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα μέσα: 20,2% στον τύπο και 18,8% στην τηλεόραση.

Σε ότι αφορά στο γενικό βαθμό εμπιστοσύνης όπως αυτός έχει διαμορφωθεί διαχρονικά:

Το 2005 ήταν  στο 33,1% για την τηλεόραση και στο 32,6% για τον τύπο
Το 2007 ήταν  στο 36,9% για την τηλεόραση και στο 37,5% για τον τύπο
Το 2009 ήταν  στο 27,8% για την τηλεόραση και στο 29,8% για τον τύπο
Το 2011 ήταν στο 21,3% για την τηλεόραση και στο 23,8% για τον τύπο
Το 2013 ήταν στο 17,2% για την τηλεόραση και στο 18,6% για τον τύπο

Πηγή: εκπομπή: Στον Ενικό http://www.star.gr/Pages/Media.aspx?art=218613&artTitle=empistosyni_kai_mesa_mazikis_enimerosis_ti_deichnei_metrisi_tis_mrb

Αγία Θεοδώρα της Άρτας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Θεοδώρα Πετραλίφαινα, Βασίλισσα της Άρτας και κατοπινή Αγία, γεννήθηκε το 1210 στα Σέρβια. Ήταν κόρη του Ιωάννου Πετραλίφα, σεβαστοκράτορος και διοικητού της Θεσσαλίας και Μακεδονίας και τη μητέρα της την έλεγαν Ελένη και ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα με τις πηγές, οι Πετραλίφες ήταν οικογένεια ιταλικής καταγωγής. Γενάρχης τους ήταν ο Πέτρος του Αλίφα (Πέτρος απόν το Αλίφε, πόλη της νοτίου Ιταλίας κοντά στην Καζέρτα), που πήρε μέρος στις νορμανδικές εισβολές του Ροβέρτου Γυισκάρδου και κατόπιν εισήλθε στη βυζαντινή υπηρεσία.

Βίος

Με τον θάνατο του πατέρα της μεταξύ 1224 - 1230, ο Δεσπότης της Ηπείρου Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας ανέλαβε την προστασία της. Τον Θεόδωρο όμως μετά την ήττα του από τους Βουλγάρους το 1230 στη περιοχή μεταξύ Φιλιππούπολης και Ανδριανούπολης, διαδέχεται ο ανηψιός του Μιχαήλ Β΄, γιος του Μιχαήλ Α' Κομνηνού. Περνώντας από τα Σέρβια ο Μιχαήλ, συναντά τη Θεοδώρα, εντυπωσιάζεται από την ομορφιά της παντρεύονται τον ίδιο χρόνο και τη φέρνει μαζί του στη Ήπειρο. Αναφέρεται ότι ο Μιχαήλ παντρεύτηκε την Θεοδώρα σε μια προσπάθεια να επεκτείνει την εξουσία του. Η Θεοδώρα, φύση ιδιαίτερα ευαίσθητη και αφιερωμένη στο Θεό δεν μπορεί να ακολουθήσει τους κοσμικούς ρυθμούς ζωής του συζύγου της και γίνεται όλο και περισσότερο υπόδειγμα αφιερωμένης και φιλάνθρωπης βασίλισσας. Ίσως γι’αυτό και ο γάμος τους δεν είχε καλή έκβαση αφού ο Μιχαήλ την εγκατέλειψε για την Αρτινή αρχόντισσα Γαγγρινή, την οποία μάλιστα εγκατέστησε στα ανάκτορα. Η Θεοδώρα δεν μπορεί να το αντέξει και αυτοεξορίζεται.
Για περίοδο πέντε χρόνων περιφέρεται στη περιοχή των Τζουμέρκων μαζί με τον πρωτότοκο γιο της Νικηφόρο Κομνηνό Δούκα και σαν απλή χωρική ζει από τα αγαθά που της προσφέρει η εξοχή. Σε αυτή την κατάσταση, και ενώ συνέλεγε χόρτα, λεπτομέρεια που ο βιογράφος της Ιώβ μοναχός μας μεταφέρει {λαχανευομένη}, την βρήκε ο ιερέας του χωριού Πρένιστα, σημερινό Κορφοβούνι. Μόλις του αποκαλύπτει την ταυτοτητά της, την παίρνει μαζί του και στο πρόσωπο του βρίσκει παρηγοριά και συμπαράσταση.
Όμως ο λαός της Άρτας με επικεφαλής τους άρχοντές του, αγανακτισμένος από τη συμπεριφορά του Μιχαήλ, καταφέρνει να εκδιωχθεί η Γαγγρινή από τα ανάκτορα και να επανέλθει η Θεοδώρα. Η Θεοδώρα συνεχίζει το έργο της φιλανθρωπίας που είχε ξεκινήσει ενώ ο Μιχαήλ επιδίδεται σε έργα μετανοίας και έκτισε δύο ναούς, τον ναό της Παντάνασσας στη δεξιά όχθη του Άραχθου στην τοποθεσία Βλαχιόρου (ο οποίος σήμερα ονομάζεται ναός των Βλαχερνών), τη Μονή Κάτω Παναγιάς, τη Μονή του Αγίου Γεωργίου και τη Μονή της Παναγίας της Παντάνασσας έξω από την Φιλιππιάδα. Η Θεοδώρα και ο Μιχαήλ αποκτούν άλλα τέσσερα παιδιά, τον Ιωάννη, το Δημήτριο, την Ελένη και την Άννα. Μετά τον θάνατο του Μιχαήλ και σχεδόν σαράντα χρόνια έγγαμου βίου, η Θεοδώρα περιβάλλεται το μοναχικό σχήμα, ζώντας για μια δεκαετία ως μοναχή στη μονή του Αγίου Γεωργίου, που κατά παράδοση ίδρυσε η ίδια και σήμερα φέρει το όνομά της. Πέθανε πιθανόν το 1280 σε ηλικία 70 ετών και ετάφη στον νάρθηκα του ναού του Αγίου Γεωργίου, σημερινός ναός της Αγίας Θεοδώρας.

Εορτή

Η μνήμη της τιμάται στις 11 Μαρτίου και είναι η πολιούχος της Άρτας. Στον ναό της βρίσκεται σε αργυρή λάρνακα το λειψανό της το οποίο με μεγαλοπρεπή λιτανεία περιφέρεται στους δρόμους της πόλεως τη μέρα της εορτής της. Επίσης, η Αγία παριστάνεται και σε τοιχογραφία αριστερά της πύλης της προσκομιδής στο καθολικό της μονής Κάτω Παναγιάς. Η ανοικομιδή των ιερών Λειψάνων της τιμάται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή μετά την εορτή των Αγίων Πάντων

Πηγές και Βιβλιογραφία

Εκδόσεις του Βίου της

• Ο Βίος της γραμμένος από τον μοναχό Ιώβ υπάρχει στον Κώδικα: Marc. Nan. 71 (Marc. gr. II 50).
• Έντυπη έκδοση του βίου της: BHG 1736 και PG 127, 903-8 και
• Α. ΜΟΥΣΤΟΞΥΔΗΣ, Ελληνομνήμων, Αθήναι 1965, 41-59.

Γενικές πηγές

• Λ. ΒΡΑΝΟΥΣΗΣ, Χρονικά της μεσαιωνικής και τουρκοκρατούμενης Ηπείρου, Ιωάννινα 1962, 49-54.
• D. M. NICOL, The Despotate of Epirus , Οξφόρδη 1957, 128-31, 149-160, 200-203, 214.
• A. M. TALBOT, Holy Women of Byzantium. Ten saint’s lifes in English translation, Dumbarton Oaks 1996.
• Δ. ΤΣΑΜΗ, Μητερικόν 3, Θεσσαλονίκη 1995, 335-367.
• Α. ΟΡΛΑΝΔΟΣ, Η Αγία Θεοδώρα της Άρτης, ΑΒΜΕ 1936, 88-104.
• Α. ΟΡΛΑΝΔΟΣ, Ο τάφος της Αγίας Θεοδώρας, ΑΒΜΕ 1936, 105-115.
• L. Stieron «Les origines du despotat d΄Epire» , Revue des Etudes Byzantines 27 (1959)

Τις Θεός μέγας

Είναι στοίχος από ψαλμο της Παλαιάς Διαθήκης και το ακούμε στις Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες που τελούνται την περίοδο της Αγίας  Σαρακοστής.