Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

π. Αθανασίου Γρηγοριάτου

Γέροντα, του είπα (ο π Χερουβείμ), τώρα επιστρέφω απο την Αγία Άννα. Γι' αυτό πηγαίνοντας στον κόσμο θα ήθελα να πάρω κάτι απο σας σαν πνευματικό φιλοδώρημα.
Στα λόγια μου αυτά σταμάτησε λίγο και με την γεμάτη καλωσύνη και γλυκύτητα φωνή του άρχισε να μου λέη:
-Εφ'όσον σε αξίωσε ο Θεός να γίνεις κληρικός, φρόντισε να συμμετέχης ολόψυχα στην θεία Λειτουργία. Ο κληρικός την ωρα που λειτουργεί, πρέπει να νιώθη μέσα του μία λαμπάδα αναμμένη. Την λαμπάδα αυτή να την φυλάη άσβεστη ως την επόμενη Λειτουργία. Απο την πρώτη μέχρι την τελευταία του θεία Λειτουργία ο λειτουργός υποχρεούται να κρατήση αναμμένη την λαμπάδα αυτή. Και πρόσεχε. Μετά την Λειτουργία ν' αποσύρεσαι κάπου και με σιωπή να ζής ό,τι σου πρόσφερε. Απόφευγε να ομιλής και ποτέ σου να μη γελάσης, ύστερα απο την θεία Λειτουργία.


Ποίημα για την πραότητα.

Είναι γλυκύ γλυκύτατον
πράος κανείς να είναι.

Όταν κανείς με τυραννή
προς τι να τον υβρίσω;
Μήπως θα παύση η οργή
τας ύβρεις αν αρχίσω;

Εκείνος παραφέρεται,
εγώ του απαντώ
και ως εκείνος βάρβαρος
αμέσως καταντώ.

Την ώρα της παραφοράς
εγώ θα σιωπήσω
και την μανίαν ψύχραιμα
να λήξη θα αφήσω.

Κατόπιν ήρεμα γλυκά
το άδικον κτυπώ
και ακούομαι καλλίτερα
παρά αν κτυπηθώ.

Σε νεαρό επιστήμονα με τον οποίο είχε στενούς αδελφικούς δεσμούς:
Αδελφέ εν Χριστώ,
Χαράς και ευφροσύνης επληρώθη η καρδία μου μαθών διά την λήψιν των διπλωμάτων σας.
Εκείνο που κατά δύναμιν και κατά την ταπεινήν μου αντίληψιν σας συμβουλεύω είναι: Να έχετε υπ' όψιν του αδιαψεύστους λόγους του Κυρίου , "χωρίς εμού ου δύνασθαι ποιείν ουδέν".


Η ακόλουθη παρατήσησιν- απόσπασμα και αυτή απο επιστολή- δείχνει μεγάλη ψυχοδιαγνωστική ικανότητα:
"Αυτή η ασθένεια, τέκον μου, δεν φαίνεται να είναι κατά φύσιν, επειδή ήθελαν βοηθησει κάν ολίγον οι ιατροί, αλλά νομίζω διά κάποια απόκρυφα της καρδίας σας..."

Εποστολή σε υποτακτικό
"Σπούδασον , τέκνον - του έγραψε κάποια φορά- να αποσκτήσης εις την ζωήν σου σεμνότητα, αγαθότητα, γνώσιν, προσευχήν αδιάλειπτον , ανδρείαν, αγάπην ανυπόκριτον, σωφροσύνην, κοσμιότητα.Γενού συμπαθής, φιλόπτωχος. Κατόρθωσον σιωπήν , καρτερίαν.Μη καταλαλήσης.Μη λοιδωρήσης. Απόκτησον το αόργητον, το ακενόδοξον, το ανυπερήφανον, διά να σε μεγαλύνη ο Κύριος ενώπιον των Αγγέλων και των Αγίων"

Η σημασία που έδινε στος "Χαιρετισμούς" ήταν τόση, ώστε δεν έκειρε μοναχό που δεν τους ήξερε απο στήθους. Στα χειρόγραφά του αντέγραφε απο πνευματικά βιβλία περικοπές που εξυμνούσαν το μεγαλείο του Ακαθίστου Ύμνου. Παραθέτουμε μερικά:
"...Συνηθίσατε να διαβάζετε με άκραν ευλάβειαν τους "Χαιρετισμούς" Της, και θέλετε ιδή με τον καιρόν πόσην χάριν λαμβάνετε· πράγμα σας λέγω, όπου ποτέ ίσως δεν εγεύθητε. Αλλά "γεύσασθε και ίδετε". Μη θελήσετε κατά πρώτον τούτο να ιδήτε· διότι και το κλήμα κατά πρώτον οπού φυτευθή δεν κάμνει ευθύς και το σταφύλι του. Με τον καιρόν θέλετε τρυγά τον βότρυν ώριμον και γλυκύτατον". -"Κρούετε συνεχώς την πύλην της μητρικής ευσπλαχνίας και φιλανθρωπίας Αυτής, με τους παντοτινούς κτύπους των "Χαιρετισμών" Της και των λοιπών εγκωμιαστικών ύμνων Της...και θέλεις εύρει αντίληψιν και προστασίαν όχι μόνον εις την ζωήν ταύτην την πρόσκαιρον , αλλά και εις την ώρα του θανάτου σου".

Στο Κοιμητήριο της Μονής που συχνά έκανε επισκέψεις ο π.Αθανάσιος , τριγυρνούσε ένα μεγάλο φίδι. Δεν άργησε ν' αναπτυχθεί ανάμεσά τους φιλία. Έτσι κανένας δεν αισθανόταν να τον ενοχλή η παρουσία το άλλου. Αυτό όμως δεν ίσχυε και για τους άλλους μοναχούς, όπως λ.χ για τον διακο-Παχώμιο, ο οποίος έπρεπε να πηγαίνη κάθε τόσο στο Κοιμητηριο για ν'ανάβη τα καντήλια. Έτυχε μάλιστα να είναι και εκ φύσεως δειλός και περνούσε δυσκολες στιγμές μόλις το αντίκρυζε. Η παρουσία του εσήμαινε γι' αυτόν όχι μόνον τρόμο, αλλά και άτακτη φυγή. Ήταν να τον λυπάται κανείς.
Όταν παρουσίσε την τραγική αυτή κατάστασι στόν Γέροντα ,εκείνος τον καθησύχασε , τον ηρέμησε και τον εβεβαίωσε ότι το ανεπιθύμητο ερπετό θα απομακτυνόταν οριστικά απο το Κοιμητήριο.

Και πράμγατι. Όπως το είπε, έτσι και έγινε. Στο εξής ο π. Παχώμιος δεν το ξαναείδε. Η χαρά του ήταν μεγάλη πο απηλλάγη απο την αποτρόπαια παρουσία του. Μόνο ένα κενό, ένα αναπάντητο ερωτηματικό έμεινε μέσα του. Με τι τρόπο άραγε το έδιωξε ο Γέροντας; Του έδωσε εντολη να φύγη; Εδιάβασε καμμία ευχή; Έκανε προσευχή; Άγνωστο. Αρκεί όμως που εξαφανίσθηκε κι' ας αγνοούσε τον τρόπο.

Η οικειότης και ο δεσμός μεταξύ των Αγίων και των κτισμάτων , ακόμη και των αγρίων ζώων και ερπετών έρχεται να υπογραμμίση μία μεγάλη αλήθεια. Ότι μέσα στην ψυχή τους κατοικεί ο Κτίστης. Και όταν υπάρχουν δεσμοί αγάπης με τον Κτίστη, θα υπάρχουν και με τα κτίσματα. "Απόδειξις γάρ του δευτέρου το πρότερον", όπως θα έλεγε ο άγιος συγγραφεύς της Κλίμακος.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...