Θεοφάνης Ὁμολογητής(8ος αιώνας μ,Χ)., Χρονογραφία-Αναφορές στον Άγιο Κωνσταντίνο

Ἱεροσολύμων ἐπίσκοπος Ἑρμὼν ἔτη θʹ. Ἀλεξανδρείας ἐπίσκοπος Ἀχιλλᾶς ἔτος αʹ. βʹ. δʹ. ϛʹ. αʹ. αʹ. βʹ. Ἀλεξανδρείας ἐπίσκοπος ιθʹ Ἀλέξανδρος ἔτη κγʹ. γʹ. εʹ. ζʹ. βʹ. αʹ. γʹ. δʹ. ϛʹ. ηʹ. γʹ. βʹ. δʹ. εʹ. ζʹ. θʹ. δʹ. γʹ. εʹ. Ἀντιοχείας ἐπίσκοπος Παυλῖνος ἔτη εʹ. ϛʹ. ηʹ. ιʹ. εʹ. δʹ. αʹ Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντῖνος ὁ θειότατος εἰς τὴν κατὰ τῶν τυράννων διανέστη κατάλυσιν. Μαξέντιος δὲ ὁ δυσσεβὴς ναυσὶ γεφυρώσας τὸν παραρρέοντα τῇ Ῥώμῃ ποταμὸν παρετάξατο κατὰ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. ὁ δὲ μέγας Κωνσταντῖνος ἐδεδίει τὰς Μαξεντίου γοητείας βρέφη ἀνατεμόντος διὰ μαντείας ἀθεμίτους. ἐν πολλῇ δὲ ἀγωνίᾳ ὄντι ὤφθη αὐτῷ ἐν ὥρᾳ ἕκτῃ τῆς ἡμέρας ὁ τίμιος σταυρὸς ἐκ φωτὸς κατεσκευασμένος, ἔχων ἐπιγραφήν· "ἐν τούτῳ νίκα." ἐπιστὰς δὲ αὐτῷ ὁ κύριος εἶπεν αὐτῷ ἐν ὁράματι τῆς νυκτός· "χρῆσαι τῷ δειχθέντι σοι, καὶ νίκα." τότε σταυρὸν σχεδιάσας χρυσοῦν, ὃς ἔστι μέχρι τῆς σήμερον, ἐκέλευσε προάγειν αὐτὸν ἐν τῷ πολέμῳ. καὶ συμβολῆς γενομένης ἡττήθησαν οἱ περὶ τὸν Μαξέντιον, ὧν οἱ πλείους ἀνῃροῦντο. Μαξέντιος δὲ σὺν τοῖς λοιποῖς φεύγων, τῆς γεφύρας θείᾳ δυνάμει διαρραγείσης, ἐν τῷ ποταμῷ καταποντίζεται, ὡς πάλαι Φαραὼ πανστρατί, ὥστε τὸν ποταμὸν πληρωθῆναι ἵππων σὺν ἀναβάταις πεπνιγμένοις. οἱ δὲ πολῖται τῆς Ῥώμης, ὡς αἰτησάμενοι αὐτὸν διαναστῆναι εἰς τὴν βοήθειαν αὐτῶν, λυτρωθέντες τῆς τοῦ πονηροῦ Μαξεντίου τυραννίδος, τὴν πόλιν στεφανώσαντες εἰσεδέξαντο μετὰ χαρᾶς τὸν νικητὴν Κωνσταντῖνον σὺν τῷ νικοποιῷ σταυρῷ σωτῆρα αὐτὸν ἀνευφημοῦντες

Απόδοση

Αυτό το έτος ο θειότατος  Κωνσταντίος ξεκίνησε την κατάλυστη των τυρράνων. Ο ασεβής Μαξέντιος  ένωσε με πλοία τον ποταμό που διαπερνάει τη Ρώμη και παρατάχθηκε ενάντια στον Κωνστατίνο. Και ο μέγας Κωνστανίνος φοβούνταν τις μαγείες του Μαξεντίου στις οποίες σκότωνε βρέφη με αθέμιτες μαντείες. Και ενώ ήταν σε μεγάλη αγωνία είδε  στις δώδεκα το μεσημέρι τον τίμιο σταυρό μέσα σε φως κατασκευασμένο, έχοντας επιγραφή · "ἐν τούτῳ νίκα."  και του φανερώθηκε ο Κύριος σε όραμα τη νύχτα και του είπε·  "χρησιμοποίησε αυτό που σου δείχθηκε, και νίκησε".Τότε σχεδίασε χρυσό σταυρό, που υπάρχει μέχρι σήμερα,και  πρόσταξε να οδηγεί μπροστά  τους στρατιώτες στον πόλεμο. και με αυτή τη συμβολή του σταυρού  νικήθηκε ο στρατός του Μαξέντου, και σκοτώθηκαν οι περισσότεροι. Και καθώς έφευγε ο Μαξέντιος με τα υπολοίματα του στρατού του, η γέφυρα που περνούσε γκρεμίστηκε, και καταποντίζεται στον ποταμό, όπως παλιά ο Φαραώ με  όλη τη στρατιά του, ώστε να γεμίσει το ποτάμι με πνιγμένους ίππους και αναβάτες. Και οι πολίτες της Ρώμης, καθώς τον είχαν φωνάξει σε βοήθεια, αφού λυτρώθηκαν απο την τυραννία του πονηρού Μαξέντιου, στεφάνωσαν την πόλη  και τον δέχτηκαν με χαρά τον νικητή Κωνσταντίνο μαζί με τον σταυρό που του έδωσε τη νίκη, επευφημώντας τον ως σωτήρα   

 ιηʹ. κʹ. κβʹ. γʹ. ηʹ. ιϛʹ. ηʹ. Τούτῳ τῷ ἔτει, ὥς φασί τινες, Κωνσταντῖνος ὁ μέγας σὺν Κρίσπῳ, τῷ υἱῷ αὐτοῦ, ἐν Ῥώμῃ ὑπὸ Σιλβέστρου ἐβαπτίσθη, ὡς οἱ κατὰ τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην μέχρι σήμερον τὸν βαπτιστῆρα ἔχουσιν εἰς μαρτυρίαν, ὅτι ὑπὸ Σιλβέστρου ἐν Ῥώμῃ ἐβαπτίσθη μετὰ τὴν ἀναίρεσιν τῶν τυράννων. οἱ δὲ κατὰ τὴν ἀνατολὴν ἐν Νικομηδείᾳ φασὶν αὐτὸν περὶ τὸν θάνατον ὑπὸ Εὐσεβίου τοῦ Νικομηδέως Ἀρειανοῦ βεβαπτίσθαι· ἔνθα καὶ ἔτυχεν αὐτὸν κοιμηθῆναι. ἀναβαλλόμενος γὰρ ἦν, φασίν, τὸ βάπτισμα, ἐλπίζων ἐν τῷ Ἰορδάνῃ βαπτισθῆναι ποταμῷ. 18 ἐμοὶ δὲ ἀληθέστερον φαίνεται τὸ ὑπὸ Σιλβέστρου ἐν Ῥώμῃ βεβαπτίσθαι αὐτόν, καὶ τὰς ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ φερομένας διατάξεις πρὸς Μιλτιάδην πεπλασμένας εἶναι τοῖς Ἀρειανοῖς, δόξαν ἐντεῦθεν περιποιεῖσθαι σπουδάζουσιν ἑαυτοῖς, ἢ καὶ τὸν πανευσεβῆ βασιλέα κακίζειν ἐθέλουσιν, ἀβάπτιστον δεικνύντες ἐντεῦθεν, ὅπερ ἄτοπόν ἐστι καὶ ψευδές. εἰ γὰρ οὐκ ἦν βεβαπτισμένος ἐν τῇ κατὰ Νίκαιαν συνόδῳ, λοιπὸν οὐδὲ μετελάμβανε τῶν θείων μυστηρίων, οὐδὲ συνηύχετο τοῖς ἁγίοις πατράσιν, ὅπερ ἀτοπώτατόν ἐστι καὶ λέγειν καὶ φρονεῖν.

Απόδοση

Αυτό το χρόνο , όπως λένε κάποιοι, ο μέγα Κωνσταντίος μαζί με τον Κρίσπο, το γιό του, βαπτίστηκε στη Ρώμη απο τον παπα Σίλβεστρο, καθώς έχουν για  μαρτυρία οι κάτοικοι της  παλιάς Ρώμης μέχρι σήμερα το βαπτιστήρα, και λένε  ότι βαπτίσθηκε απο τον Σίλβεστρο στη Ρώμη μετά την νίκη των τυρράνων. ενώ στην ανατολή λένε ότι βαπτίσθηκε στην Νικομήδεια κοντά τον θάνατό του, απο τον Ευσέβιο Νικομήδεια τον Αρειανό· εκεί έτυχε να πεθάνει. γιατί ανέβαλλε, λένε, το βάπτισμα, ελπίζοντας ότι θα βαπτιζόνταν  στον Ιορδάνη ποταμό. εμένα αληθέστερο μου φαίνεται ότι βαπτίσθηκε απο τον Σίλβεστρο στη Ρώμη, και αυτά που λέγονται στο όνομα του Μιλτιαδή, μου φαίνεται  ότι είναι πλασμένα απο τους Αρειανούς, γιατί θέλουν  να δόσουν δόξα στον εαυτό τους ή για να κακιώσουν τον πανευσεβή βασιλιά, παρουσιάζοντας τον αβάπτιστο εκεί, το οποίο είναι άτοπο και ψευδές. Αν δεν ήταν βαπτισμένος στην συνοδο της Νίκαιας, δεν θα μεταλάμβανε των  θείων μυστηρίων , ούτε θα προσευχόταν μαζί με τους αγίους πατέρες, το οποίο είναι  άτοπο να το λέει και να το σκέφτεται κάποιος.

 ἦν δὲ ἀνὴρ τὰ πάντα λαμπρός, δι' ἀνδρείαν ψυχῆς, δι' ὀξύτητα νοός, δι' εὐπαιδευσίαν λόγων, διὰ δικαιοσύνης ὀρθότητα, δι' εὐεργεσίας ἑτοιμότητα, διὰ ἀξιοπρέπειαν ὄψεως, διὰ τὴν ἐν πολέμοις ἀνδρείαν καὶ εὐτυχίαν, ἐν τοῖς βαρβαρικοῖς μέγας, ἐν τοῖς ἐμφυλίοις ἀήττητος, ἐν τῇ πίστει στερρὸς καὶ ἀσάλευτος. ὅθεν καὶ κατὰ πάντων τῶν πολεμίων ὑπηγάγετο τῇ εὐχῇ τὴν νίκην. διὸ καὶ κυριακὰ πρὸς ἐπιστροφὴν τῶν ἐθνῶν κατὰ τόπους εἰς τιμὴν τοῦ θεοῦ πεποίηκεν.

Απόδοση

Ήταν άνδρας σε όλα λαμπρός, με ανδρεία ψυχής, και οξύτητα νού, με ευπαίδευτους λόγους, με ορθή δικαιοσύνη,  με ευεργετική ετοιμότητα, με αξιοπρέπεια στην όψη,  με την ανδρεία και καλή τύχη στους πόλεμους, μέγας στους βάρβαρους, αήττητος στους εμφύλιους πολέμους, στερεός στην πίστη και ασάλευτος. Έτσι σε όλους τους πόλεμους οδηγούνταν με την προσευχή στη νίκη. και με τον τρόπο αρεστό στον Κύριο έκανε τα έθνη  σε κάθε τόπο να επιστρέψουν και να τιμήσουν τον Θεό.

O HΛΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ...

Άλλοι τρώνε μέλι, άλλοι ψωμί και άλλοι κόπρο

Ενας Γέροντας, μεγάλος διορατικός, μια μέρα ήταν μαζί με πολλούς αδελφούς. Την ώρα που αυτοί έτρωγαν, ο Γέροντας καθισμένος στο τραπέζι πρόσεχε με το πνεύμα του, κι έβλεπε άλλους να τρώνε μέλι, άλλους ψωμί, άλλους κόπρο. Απορούσε μέσα του, και παρακαλούσε τον Θεό:

«Κύριε, φανέρωσέ μου αυτό το μυστηριώδες πράγμα, ότι οι ίδιες τροφές είναι μπροστά σε όλους πάνω στο τραπέζι, όμως την ώρα που τρώνε φαίνονται τόσο αλλαγμένες, ώστε άλλοι τρώνε μέλι, άλλοι ψωμί και άλλοι κόπρο».

Ήρθε φωνή από ψηλά που έλεγε:

«Αυτοί που τρώνε το μέλι είναι όσοι με φόβο και τρόμο και πνευματική χαρά κάθονται στο τραπέζι, και η προσευχή τους είναι ακατάπαυστη, έτσι η ευχή τους σαν θυμίαμα ανεβαίνει στον Θεό, γι΄αυτό και τρώνε μέλι. Αυτοί που τρώνε το ψωμί είναι εκείνοι που ευχαριστούν για το ότι τρώνε αυτά που δωρίζει ο Θεός. Αυτοί που τρώνε την κόπρο είναι όσοι γογγύζουν και λένε: Αυτό είναι καλό και κείνο σάπιο.

Δεν πρέπει έτσι να σκέφτεται κανείς, αλλά μάλλον να δοξολογεί τον Θεό και να τον υμνολογεί, για να εκπληρωθεί το ρητό:

«Είτε τρώτε είτε πίνετε είτε κάτι άλλο κάνετε, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού».

ΠΗΓΗ:ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ

http://vatopaidi.wordpress.com

ΚΥΡΙΕ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Ήχος πλ. β'

ΧΟΡΟΣ
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ' ημών γενού, άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Στίχ. Αινείτε τον Θεόν εν τοις Αγίοις αυτού, αινείτε αυτόν εν στερεώματι της δυνάμεως αυτού.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ' ημών γενού, άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Στίχ. Αινείτε αυτόν επί ταις δυναστείας αυτού, αινείτε αυτόν κατά το πλήθος της μεγαλωσύνης αυτού.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ' ημών γενού, άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Στίχ. Αινείτε αυτόν εν ήχω σάλπιγγος, αινείτε αυτόν εν ψαλτηρίω και κιθάρα.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ' ημών γενού, άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Στίχ. Αινείτε αυτόν εν τυμπάνω και χορώ, αινείτε αυτόν εν χορδαίς και οργάνω.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ' ημών γενού, άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Στίχ. Αινείτε αυτόν εν κυμβάλοις ευήχοις, αινείτε αυτόν εν κυμβάλοις αλαλαγμού, Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ' ημών γενού, άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Είτα ο πρώτος Χορός
Αινείτε τον Θεόν εν τοις Αγίοις αυτού.
ο δεύτερος Χορός
Αινείτε αυτόν εν στερεώματι της δυνάμεως αυτού.
ΚαΙ πάλιν οι δύο Χοροί ομού, αργότερον
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ' ημών γενού, άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.

ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΠΑΣΧΑ

Mή αποστρέψης το πρόσωπόν σου από του παιδός σου,ότι θλίβομαι` ταχύ επάκουσόν μου,πρόσχες τη ψυχή μου και λύτρωσαι αυτήν.

Η σωτηρία σου,ο Θεός ,αντιλάβοιτό μου

KAΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Mή αποστρέψης το πρόσωπόν σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι` ταχύ επάκουσόν μου, πρόσχες τη ψυχή μου και λύτρωσαι αυτήν.

Η σωτηρία σου,ο Θεός ,αντιλάβοιτό μου.

ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΠΑΣΧΑ

Έφτασε καιρός,η των πνευματικών αγώνων αρχή,η κατά των δαιμόνων νίκη, η πάνοπλος εγκράτεια,η των αγγέλων ευπρέπεια,η προς Θεόν παρρησία`δι αυτής γαρ Μωυσής γέγονε τω κτίστη συνόμιλος και φωνήν αοράτως εν ταις ακοαίς υπεδέξατο.

Κύριε,δι` αυτής αξίωσον και ημάς προσκυνήσαί σου τα πάθη και την αγίαν ανάστασιν,ως φιλάνθρωπος.

Στην πλατυτέρα του Άθωνα τη μάνα Παναγία

Ευχαριστούμε πολύ τον Κωνσταντίνο Τζ. που μας έστειλε το παρακάτω ποίημα για την Παναγία μας, την Πλατυτέρα του Άθωνα τη μάνα Παναγία.

Μητέρα Παναγία μου μ’ αξίωσες και πάλι να προσκυνήσω το σεπτόν και άγιο σου περβόλι,

Την ιερή χερσόνησο που υμνείται τ’ όνομα σου, τον Άθωνα που ειν’ των ψυχών το άγιο αραξοβόλι.

Με ευγνωμοσύνη απέραντη και με χαρά μεγάλη ενώ η καρδιά αποζητά των καμπανών τους ήχους,

Ένα λευκό πήρα χαρτί και της ψυχής γραφίδα και καταθέτω σου Αγνή τους πενιχρούς μου στίχους,

Κόρη Γοργοϋπήκοε , μητέρα των Ιβήρων γενού η Πορταΐτισσα ψυχής μου της αθλίας,

Παντάνασσα θεράπευσον τα βδελυρά μου πάθη κι αξίωσε με της οδού Σεμνή της μακαρίας,

Ω Ρόδον το αμάραντον, μητέρα Εσφαγμένη, που εκ των αγνών αιμάτων σου έτεκες τον Σωτήρα,

Τον ρύπον νυν απόπλυνον της τάλαινας ψυχής μου, και της Αγάπης σου έμπλησον πάλιν ταυτήν με μύρα

Μάνα μου Κουκουζέλισα , της Λαύρας Οικονόμε, το τάλαντον μου σκόρπισα στη γη την αλλοτρία,

Και των εχθρών περίγελως , έρχομαι τετρωμένος στη Φοβερά σου ελπίζοντας Μήτηρ την Προστασία,

Ω Θύγατερ το έλεος ζητώ το πλούσιον σου μεσίτευσον παρακαλώ δι’ εμέ εις Τον Υίόν σου,

Ελαιοβρύτισσα γενού εις την ξηράν ψυχή μου, Γερόντισσα του Άθωνα στέρξε στην ύπαρξη μου,

Και γίνε Βηματάρισσα στον έρημον μου οίκο, γιατί είμαι δημιούργημα στον Πλάστη μου ανήκω,

Στον Τιμιότατον Σταυρόν πανάχραντο έχυσε αίμα, το ξέρω μάνα πως αυτό έγινε και για μένα,

Θαρρώντας προς την χάριν σου , ω Γαλακτοτροφούσα, εις την σεπτήν εικόνα σου πίπτω την Τριχερούσα, Και την ταχείαν αντίληψιν από εσέ ζητάω, θεράπευσον μου την πληγήν, γονάτισα, βοάω…

Προς σένα Παναγία μου, γλυκιά Παραμυθία, Άξιον εστί , Καταφυγή , λιμήν και σωτηρία,

Διονυσιάτισσα Αγνή, Μητέρα του Ακαθίστου, ίλεως γενού παρακαλώ στον θρόνο του Υψίστου,

Σαν έλθει και η τελευτή και του δικού μου βίου «Ελθέ» να ακούσω και δι εμέ ζωής της αιωνίου.

Νηστεύουμε την Σαρακοστή

Νηστεύομεν  την Τεσσαρακοστήν, κατά την μίμησιν του Κυρίου, όπου ενήστευσεν επί του όρους ημέρας τεσσαράκοντα. Τας δε δύο ημέρας της εβδομάδος νηστεύομεν, την μεν Τετράδα (Τετάρτην), διατί εις την ημέραν αυτήν έγινε το συμβούλιο διά την προδοσίαν του Κυρίου μας· την δε Παρασκευήν, διατί εις την ημέραν ταύτην έπαθε σαρκί τον υπέρ της σωτηρίας μας θάνατον…

Πηδάλιον Αγίου Νικοδήμου

Ελληνορθόδοξη Παιδεία και Ιστορία

Ο Τ Ι Μ Ω Ρ Η Μ Ε Ν Ο Σ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Ἕνας Γέροντας εἶπε ὅτι ὑπῆρχε κάποιος ἀναχωρητής, ποὺ κατοικοῦσε στὴν πιὸ

βαθιὰ ἔρημο ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια κι εἶχε ἀποκτήσει χάρισμα διορατικό, ὥστε νὰ

συναναστρέφεται μὲ τοὺς ἀγγέλους. Καὶ συνέβη τὸ ἑξῆς: Δυὸ ἀδελφοὶ μοναχοὶ ἄκουσαν

τὰ σχετικὰ μ᾿ αὐτὸν καὶ εἶχαν τὴν ἐπιθυμία νὰ τὸν γνωρίσουν καὶ νὰ ὠφεληθοῦν. Βγῆκαν

ἀπὸ τὰ κελιά τους καὶ πήγαιναν πρὸς αὐτὸν μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν καρδιά. Καὶ

ἀναζητοῦσαν τὸν δοῦλο τοῦ Θεοῦ στὴν ἔρημο.

Ὕστερα ἀπὸ μερικὲς μέρες πλησίασαν στὴ σπηλιὰ τοῦ Γέροντα. Ἀπὸ μακριὰ

βλέπουν κάποιον σὰν ἄνθρωπο ντυμένο στὰ λευκὰ νὰ στέκεται πάνω σὲ ἕναν ἀπὸ

τοὺς λόφους ποὺ ἦταν κοντὰ στὸν ὅσιο σὲ ἀπόσταση περίπου τριῶν σημείων.

Τοὺς φώναξε:

«Ἀδελφοί, ἀδελφοί».

Αὐτοὶ τὸν ρώτησαν:

«Ποιὸς εἶσαι καὶ τί θέλεις;»

«Νὰ πεῖτε, τοὺς ἀποκρίθηκε, στὸν ἀββᾶ ἐκεῖνον ποὺ θὰ συναντήσετε: θυμήσου αὐτὸ

ποὺ σὲ παρακάλεσα».

Οἱ ἀδελφοὶ ἦρθαν, βρῆκαν τὸν Γέροντα, τὸν χαιρέτισαν καὶ πέφτοντας στὰ πόδια

του παρακαλοῦσαν νὰ ἀκούσουν ἀπὸ τὸ στόμα του λόγο σωτηρίας. Πράγματι, διδάχτηκαν

ἀπ᾿ αὐτὸν καὶ ὠφελήθηκαν πολύ.

Τοῦ μίλησαν καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ εἶδαν καθὼς ἔρχονταν, καὶ τὴν παράκλησή

του. Ὁ Γέροντας κατάλαβε ποιὸς ἦταν, ἀλλὰ προσποιοῦνταν ὅτι δὲν τὸν ἤξερε. Μάλιστα

ἔλεγε: «Κανένας ἄλλος ἄνθρωπος δὲν κατοικεῖ ἐδῶ». Οἱ ἀδελφοὶ ὅμως βάζοντας

συνέχεια μετάνοιες καὶ ἀγκαλιάζοντας τὰ πόδια του τὸν ὑποχρέωναν νὰ πεῖ ποιὸς ἦταν

αὐτὸς ποὺ εἶδαν.

Ὁ Γέροντας τοὺς σήκωσε ὄρθιους καὶ τοὺς εἶπε:

«Δῶστε μου τὸν λόγο σας ὅτι δὲν θὰ μιλήσετε ἐπαινετικὰ σὲ κανέναν γιὰ μένα σὰν

γιὰ κάποιον ἅγιο, μέχρι νὰ φύγω στὸν Κύριο, καὶ τότε θὰ σᾶς μιλήσω καθαρὰ γιὰ τὴν

ὑπόθεση». Ἐκεῖνοι ἔκαναν ὅπως τοὺς ζήτησε. Τοὺς λέει λοιπόν:

«Αὐτὸς ποὺ ἔχετε δεῖ ντυμένο στὰ λευκὰ εἶναι ἄγγελος Κυρίου, ποὺ ἦρθε ἐδῶ

καὶ παρακαλεῖ ἐμένα τὸν ἀδύναμο καὶ μοῦ λέει: Ἱκέτευσε τὸν Κύριο γιὰ μένα, νὰ

ξαναγυρίσω στὸν τόπο μου, γιατὶ ἔχει πιὰ συμπληρωθεῖ ἡ προθεσμία ποὺ ὁρίσθηκε σὲ βάρος μου ἀπὸ τὸν Θεό». Στὴν ἐρώτησή μου «ποιὰ εἶναι ἡ αἰτία τῆς ποινῆς σου;»

ἀπάντησε:

«Συνέβη σὲ μία ἐπαρχιακὴ πόλη πολλοὶ ἄνθρωποι νὰ παροργίζουν τὸν Θεὸ μὲ

τὶς ἁμαρτίες τους γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, καὶ μ᾿ ἔστειλε νὰ τοὺς παιδεύσω μὲ

εὐσπλαχνία. Ἐγὼ ὅμως ὅταν τοὺς εἶδα πολὺ νὰ ἀσεβοῦν, τοὺς ἐπέβαλα μεγαλύτερο

παιδεμό, μὲ ἀποτέλεσμα πολλοὶ νὰ ἐξοντωθοῦν. Γι᾿ αὐτὸ μοῦ ἐπεβλήθη ἡ

ἀπομάκρυνσή μου ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ ποὺ μοῦ εἶχε ἀναθέσει τὴν ἀποστολή».

Ὅταν τοῦ εἶπα «καὶ πῶς εἶμαι ἄξιος νὰ παρακαλέσω τὸν Θεὸ γιὰ ἕναν ἄγγελο;»,

ἐκεῖνος εἶπε:

«Ἂν δὲν ἤξερα ὅτι ὁ Θεὸς δέχεται τὴν προσευχὴ τῶν γνήσιων δούλων του, δὲν

θὰ ἐρχόμουν καὶ δὲν θὰ σὲ ἐνοχλοῦσα».

Ἐγὼ ἀναλογίσθηκα ἐκείνη τὴ στιγμὴ τὸ ἀμέτρητο ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἄπειρη

ἀγάπη του πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ποὺ τὸν ἔκανε ἄξιο νὰ μιλάει μαζί του καὶ νὰ τὸν βλέπει,

ἐπίσης οἱ ἄγγελοί του νὰ ὑπηρετοῦν τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ ἔχουν ἐπαφὴ μαζί τους, ὅπως

ἔχει γίνει μὲ τοὺς μακάριους δούλους του Ζαχαρία καὶ Κορνήλιο καὶ τὸν προφήτη Ἠλία

καὶ τοὺς ἄλλους ἁγίους. Ἔνιωσα κατάπληξη μ᾿ αὐτὰ καὶ δόξασα τὴν εὐσπλαχνία του».

Μετὰ ἀπ᾿ τὸ περιστατικὸ αὐτὸ ὁ τρισμακάριστος πατέρας μας ἀναπαύτηκε. Οἱ

ἀδελφοὶ τὸν ἔθαψαν τιμητικὰ μὲ ὕμνους καὶ προσευχές. Κι ἐμεῖς ἂς ἐπιδιώξουμε νὰ

μιμηθοῦμε τὶς ἀρετὲς αὐτοῦ τοῦ Γέροντα μὲ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ

θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ σωθοῦν καὶ νὰ φτάσουν στὴν ἐπίγνωση τῆς ἀληθείας του».

AΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ

ΠΗΓΗ:imdleo

Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων· ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα μένει, λογισμοὶ τῆς καρδίας

Τῷ Δαυΐδ. -

Ἀγαλλιᾶσθε, δίκαιοι, ἐν Κυρίῳ· τοῖς εὐθέσι πρέπει αἴνεσις. ² ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ ἐν κιθάρᾳ, ἐν ψαλτηρίῳ δεκαχόρδῳ ψάλατε αὐτῷ. ³ ᾄσατε αὐτῷ ᾆσμα καινόν, καλῶς ψάλατε αὐτῷ ἐν ἀλαλαγμῷ. ⁴ ὅτι εὐθὴς ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, καὶ πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ ἐν πίστει· ⁵ ἀγαπᾷ ἐλεημοσύνην καὶ κρίσιν, τοῦ ἐλέους Κυρίου πλήρης ἡ γῆ. ⁶ τῷ λόγῳ τοῦ Κυρίου οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν καὶ τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ πᾶσα ἡ δύναμις αὐτῶν· ⁷ συνάγων ὡσεὶ ἀσκὸν ὕδατα θαλάσσης, τιθεὶς ἐν θησαυροῖς ἀβύσσους. ⁸ φοβηθήτω τὸν Κύριον πᾶσα ἡ γῆ, ἀπ᾿ αὐτοῦ δὲ σαλευθήτωσαν πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν οἰκουμένην· ⁹ ὅτι αὐτὸς εἶπε καὶ ἐγενήθησαν, αὐτὸς ἐνετείλατο καὶ ἐκτίσθησαν. ¹⁰ Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων· ¹¹ ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα μένει, λογισμοὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν. ¹² μακάριον τὸ ἔθνος, οὗ ἐστι Κύριος ὁ Θεὸς αὐτοῦ, λαός, ὃν ἐξελέξατο εἰς κληρονομίαν ἑαυτῷ. ¹³ ἐξ οὐρανοῦ ἐπέβλεψεν ὁ Κύριος, εἶδε πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ¹⁴ ἐξ ἑτοίμου κατοικητηρίου αὐτοῦ ἐπέβλεψεν ἐπὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν, ¹⁵ ὁ πλάσας κατὰ μόνας τὰς καρδίας αὐτῶν, ὁ συνιεὶς πάντα τὰ ἔργα αὐτῶν. ¹⁶ οὐ σῴζεται βασιλεὺς διὰ πολλὴν δύναμιν, καὶ γίγας οὐ σωθήσεται ἐν πλήθει ἰσχύος αὐτοῦ. ¹⁷ ψευδὴς ἵππος εἰς σωτηρίαν, ἐν δὲ πλήθει δυνάμεως αὐτοῦ οὐ σωθήσεται. ¹⁸ ἰδοὺ οἱ ὀφθαλμοὶ Κυρίου ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτὸν τοὺς ἐλπίζοντας ἐπὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ, ¹⁹ ρύσασθαι ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς αὐτῶν καὶ διαθρέψαι αὐτοὺς ἐν λιμῷ. ²⁰ ἡ ψυχὴ ἡμῶν ὑπομενεῖ τῷ Κυρίῳ, ὅτι βοηθὸς καὶ ὑπερασπιστὴς ἡμῶν ἐστιν· ²¹ ὅτι ἐν αὐτῷ εὐφρανθήσεται ἡ καρδία ἡμῶν, καὶ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ ἠλπίσαμεν. ²² γένοιτο, Κύριε, τὸ ἔλεός σου ἐφ᾿ ἡμᾶς, καθάπερ ἠλπίσαμεν ἐπὶ σέ.

http://www.orthodoxfathers.com

‹ Ψαλμὸς 31ος