Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: Τηλεοπτικό σταθμό με πανελλαδική εμβέλεια απέκτησε η Εκκλησία

Πολλά και διαφορετικά ζητήματα που θα απασχολήσουν την Εκκλησία τα επόμενα χρόνια άνοιξε με την εισήγησή του την Τρίτη στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.
Σύμφωνα με το romfea.gr που σταχυολόγησε τα πιο σημαντικά απ' όσα κατέθεσε ενώπιον των ιεραρχών ο Αρχιεπίσκοπος, ο Ιερώνυμος μίλησε για την ανάγκη η Εκκλησία να προλάβει τις εξελίξεις και να μην βρεθεί, επί της ουσίας, η ίδια σε αδιέξοδο.
Στην αρχή της εισήγησής του ο προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας αναφέρθηκε στην κρίση που ταλανίζει τη χώρα και τις κρίσιμες ανακατατάξεις που γνωρίζει η κοινωνία μας, η οποία δοκιμάζεται από τη φτώχεια, τις απειλές εθνικού διχασμού και τις εθνικές προκλήσεις.
Σημείωσε πως οι πνευματικές φωνές στον τόπο μοιάζουν να έχουν σιγήσει και υπογράμμισε πως η οικογένεια παραμένει το πιο εγγυημένο και ασφαλέστερο κύτταρο της κοινωνίας, παρότι η οικογενειακή συμβίωση «κινδυνεύει να εκπέσει σε μία γυμνή σύμβαση και η έννοια του φύλου να θεωρηθεί μεταβλητή και επαμφοτερίζουσα».
Διαβάστε εδώ ολόκληρη την προσφώνηση του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου προς την Ιερά Σύνοδο.
«Εχουμε μερίδιο ευθύνης»
Ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε στη βίαιη αναδιανομή κεφαλαίων που συντελείται στη χώρα και, τονίζει, πως αναλαμβάνει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί για τα όσα βιώνει η χώρα τα τελευταία χρόνια.
Εκφράζει την αγωνία του για τα όσα συμβαίνουν στη Συρία και υπογραμμίζει την ανάγκη μεταρρυθμίσεων ακόμη και σε αυτόν τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος, επισημαίνοντας ωστόσο την ανάγκη στην Εκκλησία να ενεργούν όλοι και να σκέπτονται συνοδικά.
«Χρειαζόμαστε κλήρο πεπαιδευμένο»
Ο Ιερώνυμος σε άλλο σημείο της εισήγησής του προς το σώμα της Ιεραρχίας επεσήμανε την ανάγκη ενός πεπαιδευμένου και καταξιωμένου κλήρου και υπογραμμίζει την κίνηση του Υπουργείου Παιδείας να ακούσει την πρόταση των ιεραρχών και να μην προχωρήσει σε αλλαγές στο μάθημα των Θρησκευτικών. Τονίζει άλλωστε πως η Ορθοδοξία είναι συστατική της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας.
«Να εξετάσουμε το θέμα της εκλογής αρχιερέων»
Στην εισήγηση ο Αρχιεπίσκοπος άνοιξε και άλλα «καυτά» θέματα, όπως τον τρόπο εκλογής των αρχιερέων, δηλώνοντας πως ίσως ήλθε η ώρα να επανεξεταστούν τα κριτήρια εγγραφής στον κατάλογο των προς αρχιερατεία εκλογίμων αλλά και τις σχέσεις ανάμεσα στην Εκκλησία και την Πολιτεία, έτσι όπως αυτές καθορίζονται από το Σύνταγμα.
Προχώρησε και ένα βήμα παραπέρα προτείνοντας την σύσταση επιτροπών που θα ασχοληθούν με αυτά τα δύο θέματα και θα είναι έτοιμες να καταθέσουν τις προτάσεις τους σε μία μελλοντική αναθεώρηση του Συντάγματος.
Οικονομικά και τηλεόραση
Ο Ιερώνυμος αναφέρθηκε στη σημερινή κατάσταση των οικονομικών της Εκκλησίας και τις φιλότιμες προσπάθειες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια από τους υπεύθυνους. Μιλά για το εκκλησιαστικό κτηματολόγιο και την νέα «ναοδομία», ενώ αποκάλυψε ότι η Εκκλησία της Ελλάδος απέκτησε τον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε με πανελλαδική εμβέλεια.
«Δεν ταυτιζόμαστε με κόμματα»
Τέλος, ο Αρχιεπίσκοπος στην εισήγησή του έκανε ξεκάθαρο πως η Εκκλησία δεν είναι «συνδιαχειριστής» της κοσμικής εξουσίας, ούτε ταυτίζεται με τμήμα του πολιτικού συστήματος.
«Δεν ταυτιζόμαστε με κόμματα, ούτε αντλούμε την ύπαρξή μας από την Πολιτεία... Κύριο έργο μας είναι να στηρίξουμε τις ψυχές των ανθρώπων και να ενισχύσουμε την πίστη ότι με τη βοήθεια του Θεού θα υπερνικήσουμε κάθε δυσκολία» δήλωσε χαρακτηριστικά.
Πηγή: tanea.gr

Στη Θεσσαλονίκη ο Οικουμενικός Πατριάρχης

Στη Θεσσαλονίκη φθάνει αύριο το μεσημέρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Ο κ. Βαρθολομαίος επισκέπτεται τη βόρεια Ελλάδα στο πλαίσιο της έκτης Προσκυνηματικής του επίσκεψης στο Άγιο Όρος, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης ενός αιώνα από την έκδοση του Ιερού Ψηφίσματος της Ιεράς Κοινότητας για την ενσωμάτωση της Αθωνικής μοναστικής πολιτείας στο ελληνικό κράτος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναμένεται να φθάσει στη Θεσσαλονίκη το μεσημέρι. Κατά την άφιξή του θα πραγματοποιηθεί ειδική τελετή υποδοχής στο χώρο του Αερολιμένα «Μακεδονία», από τις τοπικές αρχές, με επικεφαλής τον υπουργό Μακεδονίας-Θράκης Θ. Καράογλου, τον Μητροπολίτη Νέας Κρήνης-Καλαμαριάς κ. Προκόπιο, τον Στρατηγό Διοικητή Γ΄ Σώματος Στρατού Ν. Δεβετζή, τον Γενικό Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης Αθ. Καρούντζο, τον Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολο Τζιτζικώστα, τον Αντιπεριφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Θ. Παπά, τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γ. Μπουτάρη, τον Αερολιμενάρχη του Διεθνούς Αερολιμένα «Μακεδονία» Α. Τοπούζα και τον Διοικητή της 113 Πτέρυγας Μάχης Ιω. Παπαδόπουλο.

Ο κ. Βαρθολομαίος και η συνοδεία του θα μεταβούν αμέσως στο Άγιο Όρος όπου, η Ιερά Κοινότητα, οι Αγιορείτες Πατέρες και η Πολιτική Διοίκηση του Αγίου Όρους ετοιμάζουν λαμπρή υποδοχή κατά την αγιορείτικη τάξη και παράδοση στον Προκαθήμενο της Ορθοδοξίας και Επίσκοπο του Αγίου Όρους.

Επίκεντρο των λατρευτικών εκδηλώσεων θα είναι η διοικητική πρωτεύουσα των Καρυών, έδρα της Ιεράς Κοινότητας και τόπος συγκέντρωσης των αντιπροσώπων των 20 ιερών μονών του Αγίου Όρους.

Τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο κατά την έκτη του επίσκεψη στο Άγιο Όρος θα συνοδεύουν ο Μητροπολίτης Ιταλίας και Μελίτης Γεννάδιος, ο Μητροπολίτης Τρανουπόλεως Γερμανός, ο Μητροπολίτης Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίος, ο Μέγας Αρχιδιάκονος Μάξιμος Βγενόπουλος, ο Δευτερεύων των Πατριαρχικών Διακόνων Ανδρέας Σοφιανόπουλος και ο Μέγας Ιεροκήρυξ Βησσαρίων Κομζιάς.

Στις Μητροπόλεις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, Θεσσαλονίκης και Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς

Το Σάββατο 19 Οκτωβρίου ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα επισκεφθεί την Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως ενόψει της συμπλήρωσης 40 χρόνων από την ίδρυσή της.

Η επίσημη υποδοχή θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 19 Οκτωβρίου και ώρα 5 μ.μ. στο Δημαρχείο Νεάπολης (περιοχή Στρεμπενιώτη). Το πρόγραμμα περιλαμβάνει πατριαρχική Θεία Λειτουργία την Κυριακή 20 Οκτωβρίου στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου Νεαπόλεως, καθώς και επισκέψεις σε Ιερούς Ναούς και Κοινωνικές δομές της Ιεράς Μητροπόλεως, αλλά και σε Νοσηλευτικά και Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και μνημεία της Δυτικής Θεσσαλονίκης.

Στις 22 του μήνα ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα πραγματοποιήσει προσκυνηματική επίσκεψη στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας θα γίνει επίσημα δεκτός από τον επιχώριο Επίσκοπο Άνθιμο, τις τοπικές αρχές και τον λαό στις 22 Οκτωβρίου.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα επισκεφθεί την Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή μονή Βλατάδων, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, θα αναγορευθεί σε επίτιμο διδάκτορα του τμήματος Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονία. Το Σάββατο 26 Οκτωβρίου θα προεξάρχει στη Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στη μνήμη του πολιούχου της πόλης Αγίου Δημητρίου.

Την Κυριακή ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα επισκεφθεί την έδρα της Μητρόπολης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς.

Τιμητικές εκδηλώσεις από τις αρχές της Θεσσαλονίκης

Ο κ. Βαρθολομαίος θα ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης της Θεσσαλονίκης στις 26 Οκτωβρίου, μετά από απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης.

Η πανηγυρική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου θα πραγματοποιηθεί στις 12.30, ανήμερα της εορτής του πολιούχου Αγίου Δημητρίου, αμέσως μετά τη δοξολογία η οποία θα τελεστεί στον ναό του Αγίου Δημητρίου.

Θα εφαρμοστεί το επίσημο τελετουργικό που προβλέπει να προϋπαντήσει το δημοτικό συμβούλιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην είσοδο του δημαρχιακού μεγάρου. Ακολούθως, στον κ. Βαρθολομαίο θα επιδοθεί το χρυσό κλειδί της πόλης το οποίο θα συνοδεύεται από τιμητική πλακέτα, καθώς και από την περγαμηνή της ανακήρυξής του στην οποία θα αναγράφεται η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.

Τιμητική Διάκριση από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο

Η Σύγκλητος του ΑΠΘ σε έκτακτη Συνεδρίασή της με αριθμ. 2858/2-4-2013, έπειτα από πρόταση του Πρύτανη, αποφάσισε ομοφώνως να απονείμει στον Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο την Ειδική Τιμητική Διάκριση με το έμβλημα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης «ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ».

Η διάκριση αυτή, η οποία θεσμοθετείται για πρώτη φορά, απονέμεται σε εξέχουσες προσωπικότητες της Ορθοδοξίας και του Οικουμενικού Ελληνισμού.

Η τελετή απονομής θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013, στις 11:00 π.μ., στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου.

http://www.amen.gr/article15582

H Eλληνική Γλώσσα είναι ζωντανή

Kύριε διευθυντά H Eλληνική Γλώσσα έχει ιστορία τεσσάρων χιλιάδων ετών και πλέον, εξελίσσεται όπως συμβαίνει με κάθε γλώσσα και είναι ολοζώντανη και σήμερα γιατί ο λαός μας τη μιλάει όπως ευρίσκεται στη σημερινή φάση της εξελίξεώς της, γιατί η εκκλησία μας χρησιμοποιεί στη λειτουργική ζωή την «κοινή» της ελληνιστικής εποχής που είναι άλλη φάση της εξελίξεως αυτής και γιατί είναι μια ζωντανή δεξαμενή από την οποία παίρνουν διαρκώς στοιχεία και η σύγχρονη ελληνική, αλλά και η παγκόσμια διανόηση και επιστημονική δημιουργία. O λαός μας παρακολουθεί και κατανοεί τη Θεία Λειτουργία και τις άλλες ιερές ακολουθίες, όπως φαίνεται από τη στάση των πιστών που κάθονται, σηκώνονται, γονατίζουν, κάνουν τον σταυρό τους, σύμφωνα με αυτά που ακούουν, και χρησιμοποιεί στην καθημερινή ομιλία του λέξεις, ακόμη και αυτούσιες φράσεις, από τα Iερά Eυαγγέλια και τις Iερές Aκολουθίες. Eίναι γνωστές οι εκφράσεις της καθημερινής ομιλίας που προέρχονται από όσα ακούγονται στην Eκκλησία: «Aστρον λαμπρόν τους οδηγεί», «Θρήνος και κλαυθμός», «Φωνή βοώντος εν τη ερήμω», «Yπαγε οπίσω μου σατανά», «Mακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», «Bρέχει επί δικαίους και αδίκους». «Tα άγια τοις κυσί». «Kτίζει στην άμμο», «Προς το θεαθήναι», «Διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον», «Δεν ξέρει η αριστερά του τι ποιεί η δεξιά του», «Aγωνίζεται για τον επιούσιο», «Δεν έχει πού την κεφαλήν κλίνη», «Δεν έμεινε λίθος επί λίθου», «Πούλησε για τριάκοντα αργύρια», «Πριν αλέκτορα φωνήσαι», «Mάχαιραν έδωκες, μάχαιραν θα λάβης», «Nα όψης», «Kρανίου τόπος», «Tου έδωσαν χολήν και όξος», «Eσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης», «Zει με ακρίδες και μέλι άγριον», «Tην κεφαλήν του επί πίνακι», «Tα του καίσαρος τω καίσαρι», «Tο πνεύμα πρόθυμον, αλλά η σαρξ ασθενής», «Mεριμνά και τυρβάζει περί πολλά», «Aλλά ρύσαι ημάς», «Aγρόν ηγόρασε», «Oι παροικούντες την Iερουσαλήμ», «Kανείς προφήτης στον τόπο του», «O αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω», «Aρον άρον», «Mνήσθητί μου Kύριε», «Tετέλεσται», «Διά τον φόβον των Iουδαίων», «O αποθανών δεδικαίωται», «Tα οψώνια της αμαρτίας θάνατος», «Oποιον αγαπά ο Kύριος τον παιδεύει». Aλλά και από την αρχαία ελληνική γραμματεία χρησιμοποιούνται λέξεις και φράσεις στην καθημερινή σημερινή ομιλία. Δήλωση άγνοιας = «Mη γαρ ξέρω;», άνθρωπος χωρίς μοίρα = «είναι άμορος», τέλος συνομιλίας = «απόφαση», καταδίκη = «ήπιε το κώνιον». H γλώσσα μας δέχεται συνέχεια και με επιμονή επίθεση. Aπέτυχαν να καθιερώσουν τη λατινική γραφή και δεν έχει συνέχεια, προς το παρόν, η προσπάθεια να ανακηρυχθεί η αγγλική ως δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους, αλλά επέτυχαν να κάνουν τη γλώσσα ανάπηρη με το μονοτονικό και να περιορίσουν σε μεγάλο βαθμό τη διδασκαλία των αρχαίων και προσπαθούν να καταργήσουν τελείως τη διδασκαλία αυτή και τη διδασκαλία των θρησκευτικών με σκοπό να καταφέρουν πλήγματα και κατά της πίστεώς μας, αλλά και κατά της γλώσσας μας που διαποτίζει τη ζωή μας ως ορθοδόξων χριστιανών και προπαγανδίζουν την ιδέα ότι τα αρχαία ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα. Aμφισβητείται αν ο Kίσινγκερ είπε ότι ο Eλληνισμός πρέπει να χτυπηθεί στη γλώσσα και στην πίστη του, αλλά εκείνο που δεν αμφισβητείται είναι το ότι είναι Eλληνες αυτοί που χτυπούν τον Eλληνισμό ακριβώς στη γλώσσα και την πίστη του. Eυαγγελος Aνδριανος http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_13/10/2013_536659

Η Εκκλησιολογία του Ιωάννου Δαμασκηνού στο δογματικό του έργο «Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως»

     

Η Εκκλησιολογία των Βυζαντινών θεολόγων όπως παρουσιάζεται μέσα από τα κείμενα τους παρουσιάζει την εξής ιδιομορφία. Δεν συστηματοποιείται διεξοδικά σε ιδιαίτερο κεφάλαιο αλλά συνυπάρχει οργανικά με τη διδασκαλία τους για την Αγία Τριάδα, τη Χριστολογία και τη δημιουργία του κόσμου.

Εκκλησία είναι ολόκληρη η δημιουργία στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο άνθρωπος, ο οποίος για να υπάρχει, να ζει, να κινείται και να τελειώνεται πρέπει συνεχώς να μετέχει στην ενέργεια του Τριαδικού Θεού και αυτήν την ενότητα και την κοινωνία του ανθρώπου με τη θεία πραγματικότητα πραγματοποιούν τα μυστήρια της Εκκλησίας.

α. Η Εκκλησιολογία του Ιωάννου Δαμασκηνού

Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, συγγραφέας του 8ου μ.Χ. αιώνα, στο έργο του Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως εκθέτει σύνολη τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας όπως διατυπώθηκε στους προηγούμενους 8 αιώνες. Η Εκκλησιολογίατου είναι εμφανής σε ολόκληρο το εν λόγω έργο του, χωρίς να αναφέρει σχεδόν πουθενά τη λέξη Εκκλησία, εκτός από δύο εξαιρέσεις, ούτε φυσικά τον όρο Εκκλησιολογία, καθώς ο συγκεκριμένος όρος ενσωματώθηκε πολύ αργότερα στη σύγχρονη επιστήμης της Δογματικής. Η Τριαδολογία του, δηλαδή η διατύπωση του Τριαδικού δόγματος, καθώς και η Χριστολογία του, η διδασκαλία του δηλαδή για το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος και την ενανθρώπιση του μέσα στην ιστορία, περιέχουν αυτομάτως και Εκκλησιολογία, καθώς ο Υιός και Λόγος του Θεού , που φανερώνει την Αγία Τριάδα μέσα στην ιστορία, είναι ο δημιουργός του κόσμου και ιδρυτής της Εκκλησίας. Επιπλέον στο εν λόγω έργο του η Εκκλησία ταυτίζεται με ολόκληρη τη δημιουργία. Είναι χαρακτηριστικό πως το 86ο κεφάλαιο του έργου Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς όρθοδόξου πίστεως, που επιγράφεται με τον τίτλο Περὶ τῶν ἁγίων καὶ ἀχράντων τοῦ Κυρίου μυστηρίων, για να αναπτύξει τα μυστήρια της Εκκλησίας αναφέρεται διεξοδικά στη θεολογική διδασκαλία για τη δημιουργία του κόσμουΣυγκεκριμένα αναφέρει πως ο Θεός δημιούργησε ολόκληρο τον κόσμο «διὰ τὸν ὑπερβάλλοντα πλοῦτον τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος» μη μπορώντας να κατέχει μόνος Του το ἀγαθό.Το ἀγαθὸ και η ἀγαθότητα, δεν είναι απλώς το καλό, αλλά η ίδια η ζωή που χαρίζει ο Θεός, με όλη την ποικιλία της, το εἶναι, την ύπαρξη, το λογικό και γι’ αυτό το αντίθετο του είναι η φθορά και ο θάνατος. Ο Θεός δημιούργησε πρώτα τις νοερές και ουράνιες δυνάμεις, δηλαδή τους αγγέλους, έπειτα τον ορατό και αισθητό κόσμο, δηλαδή τη ζώα και τα φυτά, και κατόπιν τον άνθρωπο που μετέχει και στον νοερό και στον αισθητό κόσμο. «Πάντα μὲν οὖν τὰ ὑπ’ αὐτοῦ (εν. του Θεού) γενόμενα» σημειώνει ο Ιωάννης, κοινωνοῦσι τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος κατὰ τὸ εἶναι», κοινωνούν με την αγαθότητα του Θεού, καθώς έχουν πάρει από αυτόν το εἶναι, την ύπαρξη και τη ζωή, και συνεχώς ο Θεός τα συντηρεῖ και τα συνέχει με την ενέργεια του για να υπάρχουν και να ζουν. Η αγαθότητα του Θεού εκφράζεται αισθητά και δυναμικά μέσα στην ιστορία με τη δημιουργία του ανθρώπου και της υπόλοιπης κτίσης (ο δημιουργημένος κόσμος στο εν λόγω έργο του Δαμασκηνού αλλά και στα κείμενα των βυζαντινών θεολόγων ονομάζεται κτίση και κτιστό). Η παρουσία του δημιουργημένου ανθρώπου και του υπόλοιπου κόσμου μαρτυρά από μόνη της την αγαθότητα του Θεού. Τα λογικά δημιουργήματα, όμως, μετέχουν στην αγαθότητα του Θεού πολύ περισσότερο από τα υπόλοιπα, γιατί έχουν και το εἶναι αλλά και το λογικό. Βρίσκονται οἰκειότερα πρὸς αὐτὸν, καθώς και ο Δημιουργός του κόσμου είναι λογικός, χωρίς βέβαια ποτέ να αίρεται η ριζική διάκριση μεταξύ Δημιουργού και δημιουργημάτων. Ο άνθρωπος επειδή είναι και αυτεξούσιος, έχει την εξουσία και να ενώνεται συνεχώς με το Δημιουργό Θεό και να διαμένει στο αγαθό, αλλά και να οδηγείται προς την αντίθετη κατεύθυνση που είναι η κακία, η φθορά και ο θάνατος. Η δυνατότητα αυτή του ανθρώπου, μπορεί να συμπαρασύρει ολόκληρη την άλογη δημιουργία. Ο άνθρωπος τελικά διάλεξε τη φθορά και το θάνατο και όχι την υπακοή στην αγαθότητα του Θεού. Ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση ο Δημιουργός από πλήρη φιλανθρωπία δεν εγκατέλειψε το δημιούργημα του. Επειδή δεν φυλάξαμε την εικόνα και το πνεύμα που μας μετέδωσε : «ἐπειδὴ γὰρ μετέδωκεν ἡμῖν τῆς ἰδίας εἰκόνος καὶ τοῦ ἰδίου πνεύματος καὶ οὐκ ἐφυλάξαμεν» σημειώνει, για να μας καθαρίσει και να μας αφθαρτοποιήσει ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγ. Τριάδος (ο οποίος ονομάζεται και Χριστός, αλλά μόνο μετά την ενανθρώπιση) έγινε άνθρωπος και προσέλαβε ο ίδιος τη φθαρτή και αθάνατη φύση μας, εκτός από την αμαρτία : «ὡμοιώθη ἡμῖν κατὰ πάντα γενόμενος ἄνθρωπος χωρὶς ἁμαρτίας καὶ ἡνώθη τῇ ἡμετέρᾳ φύσει». Η αμαρτία δεν είναι στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, αλλά προέρχεται από την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, η οποία με τις τραγικές επιλογές της προξενεί τη φθορά και το θάνατο στην ανθρώπινη φύση. Βέβαια, παρότι ο Λόγος προσέλαβε τη φθορά και το θάνατο και αναστήθηκε για να αφθαρτοποιήσει τον άνθρωπο, ο άνθρωπος εξακολουθεί να πεθαίνει, γιατί καθώς το κακό εισχώρησε μέσα στην ύλη, η οποία ως κτιστή είναι τρεπτή και δυσκίνητη, δεν μπορεί να φύγει εύκολα, αλλά εξίσου δυσκίνητα. Είναι χαρακτηριστικό πως ο Ιωάννης Δαμασκηνός αναπτύσσοντας στο έργο του τις συνέπειες της κτιστότητας των δημιουργημάτων και το γεγονός πως ο θάνατος εφόσον ήρθε δεν μπορεί να φύγει πλέον τόσο εύκολα, παρόλα αυτά προσφέρει και μία ευεργεσία : δεν επιτρέπει στο κακό να είναι αθάνατο.

Στη μοναχική και άρρωστη γυναίκα για την αυτοκτονία (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

14 Οκτ

Ξέρω ότι είναι δύσκολο. Πριν μερικά χρόνια πέθανε o άνδρας σου. Στενοχωριόσουν το ξεπέρασες. Πάντρεψες τον μοναχογιό σου· η χαρά επέστρεψε. Έπειτα σε χαροποιούσε πάρα πολύ το εγγόνι. Όμως εκείνο που αγαπούσες εσύ αγαπούσε και ο Θεός και το πήρε. Μόλις το εγγόνι σου πέταξε στον αόρατο κόσμο, αρρώστησε και η νύφη σου. Τη στέγνωσε η στενοχώρια και η λύπη κι εκείνη ακολούθησε τον γιό.

Τελικά πίσω τ ους έφυγε κι ο μοναχογιός σου. Κι εσύ έμεινες μόνη κι έρημη.

Προσπάθησες μία φορά να δηλητηριαστείς. Έμεινες ζωντανή. Ετοίμασες έπειτα το σχοινί για να κρεμαστείς. Όμως σε ξάφνιασε η κοπέλα από τη γειτονιά. Βλέποντάς σε κάτω από το ετοιμασμένο σχοινί εκείνη σου είπε, πως άκουσε από τους γέρους, ότι η αυτοκτονία είναι αμαρτία χωρίς συγχώρεση και στους δυο κόσμους.

Καλά σου είπε. Τούτη η κοπέλα σού έσωσε την ψυχή. Όντως, εκείνη είναι η μέγιστη ευεργέτριά σου στον κόσμο. Μόνο χάρη εκείνης μπορείς να ελπίζεις να ιδωθείς στον άλλο κόσμο με τον γιό, τη νύφη, το εγγόνι και τον άνδρα σου. Η Εκκλησία τού Χριστού από την αρχή αντιστάθηκε αποφασιστικά ενάντια στην αυτοκτονία ως υπέρβαρο αμάρτημα. Ο δυτικός διδάσκαλος της Εκκλησίας ο Αυγουστίνος είπε: «Όποιος αυτοκτονήσει, τούτος σκότωσε έναν άνθρωπο».

Ο αυτόχειρας μ’ αυτό, λοιπόν, τοποθετείται ίσα με τον δολοφόνο. Αλλά στη δική μας ανατολική Εκκλησία η αυτοκτονία κρίνεται ακόμα πιο αυστηρά. Κατά τον δέκατο τέταρτο κανόνα του πατριάρχη Τιμοθέου ο αυτόχειρας στερείται της νεκρώσιμης ακολουθίας και του εκκλησιαστικού ενταφιασμού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία όρισε αυστηρή τιμωρία ακόμα και για την προσπά θεια αυτοκτονίας. Σ’ εκείνον ο οποίος προσπαθήσει να αυτοκτονήσει η Εκκλησία επιβάλλει κανόνα δώδεκα χρόνια. Ξέρω πως εσύ θα σκεφθείς ότι αυτό είναι υπερβολικά αυστηρό. Όμως αυτή η αυστηρότητα κατάγεται από το έλεος. Σου λέω την αλήθεια: η Εκκλησία είναι τόσο αυστηρή στο θέμα τής αυτοκτονίας από καθαρό έλεος απέναντι στους ανθρώπους.

Αφού η Εκκλησία έχει στο πνευματικό της θησαυροφυλάκιο την προορατική εμπειρία, ότι οι αυτόχειρες δεν μπαίνουν στο βασίλειο της αθάνατης ζωής και του αιώνιου ελέους. Και με την αυστηρότητά της η Εκκλησία θέλει να προλάβει τους ανθρώπους από την αιώνια καταστροφή. Στην Αγία Γραφή μόνο δυο άνθρωποι αναφέρονται που πήραν τη ζωή τους από τον εαυτό τους. Ο ένας είναι ο Αχιτόφελ, ο προδότης τού βασιλιά Δαβίδ, και ο δεύτερος είναι ο Ιούδας, ο προδό­της τού Κυρίου Ιησού Χριστού. Ας είναι μακριά από σένα και μόνο η σκέψη να βρεθείς σ’ αυτήν την παρέα σ’ εκείνη την πλευρά τού τάφου. «Ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (Ματθ. 10, 22), είπε ο Κύριος. Είναι πολυάριθμες και διαφορετικές δυσκολίες που ο Θεός επιτρέπει στους ανθρώπους, αλλά ο σκοπός όλων αυτών είναι ο εξής: με την πίκρα να θεραπεύσει τις ανθρώπινες ψυχές από την αμαρτία και να τις προετοιμάσει έτσι για την αιώνια σωτηρία. Όσο και να είναι καμιά φορά δύσκολο για σένα, θυμήσου δυο πράγματα, πρώτο ότι ο ίδιος ο ουράνιος Πατέρας σου ορίζει το μέτρο των παθών, και το δεύτερο ότι Αυτός γνωρίζει τη δύναμή σου. Εάν ποτέ σου έρθει η σκέψη για αυτοκτονία, διώξε την σαν ψιθύρισμα του σατανά. Το έλεος του Θεού να σε δυναμώσει.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…”, Ιεραποστολικές Επιστολές Α’, Εκδ. “Εν Πλω”, σ. 181)

 http://fdathanasiou.wordpress.com/

Συνάντηση Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου με τον Στ. Καλαφάτη

Οι κοινωφελείς δραστηριότητες της Εκκλησίας της Ελλάδος και η συμβολή του υπουργείου Περιβάλλοντος στην επίλυση προβλημάτων της αρμοδιότητάς του, τέθηκαν στο επίκεντρο της συνάντησης του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερώνυμου με τον υπουργό αναπληρωτή Περιβάλλοντος Σταύρο Καλαφάτη. Όπως έγινε γνωστό από το Υπουργείο, στη συνάντηση συζητήθηκαν θέματα χωροθέτησης κοινωφελών δραστηριοτήτων, επίλυσης προβλημάτων ανέγερσης και επισκευών ναών, αλλά και γενικότερα θέματα συνεργασίας πολιτείας και εκκλησίας σε ζητήματα περιβάλλοντος. «Στο θέμα της κοινωνικής συνοχής, το Υπουργείο και η εκκλησία βρίσκονται στην ίδια πλευρά του λόφου, με στόχο να ανακουφίσουν τον συνάνθρωπό μας που σήμερα δοκιμάζεται. Πυξίδα μας είναι πάντα ο άνθρωπος», δήλωσε ο υπουργός αναπληρωτής σχετικά με τη συνάντηση. Αναφέρθηκε, στις ρυθμίσεις του νόμου περί αυθαιρέτων και ειδικότερα σε αυτές που αφορούν τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, όπως τα άτομα με αναπηρία, οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι πολύτεκνοι και οι μακροχρόνια άνεργοι, τονίζοντας ότι «θα συνεχίσουμε τις πρωτοβουλίες μας για τον άνθρωπο και στο μέλλον, ώστε να βοηθήσουμε αποτελεσματικά το κοινωφελές έργο της εκκλησίας, στο οποίο στηρίζονται σήμερα χιλιάδες οικογένειες». Από την πλευρά του, ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος, μεταξύ άλλων, μετέφερε τις ευχαριστίες της Ιεράς Συνόδου, για την ουσιαστική συμβολή του υπουργού αναπληρωτή σε θέματα αρμοδιότητάς του, που αφορούν την εκκλησία. http://www.osiaefxi.com/2013/10/blog-post_3574.html#ixzz2hjCaqHiy

ΗΧΗΤΙΚΟ (MP3) – Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΩΣ ΝΕΟΣ ΚΑΙ ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΟΙ ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΠΡΟΓΟΝΟΙ
ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΠΡΟΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΘΗΤΕΙΑ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ ΝΕΟΥΣ
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ ΝΕΟΥΣ – 2
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ ΝΕΟΥΣ – 3
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ ΝΕΟΥΣ – 4

http://www.romnios.gr/%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF-mp3-%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83-%CF%80%CE%B1%CF%8A%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%83-%CF%89%CF%83-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CF%83/

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ ΚΑΡΑΚΑΛΛΗΝΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ!

M.M Να πάμε σ' ένα άλλο θέμα, π. Μάρκελλε. Είδα στο μοναστήρι σας χτες τρία άτομα από την Άπω Ανατολή, Κινέζοι πρέπει να ήσαν. Αναρωτήθηκα, βλέποντας τους, πόσο συγκλίνουν η αποκλίνουν ή αδιάλειπτος καρδιακή νοερά προσευχή και ή αυτοσυγκέντρωση των ανατολικών θρησκειών. Εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε τη νοερά προσευχή, την κάθοδο του νοός, τούς παλμούς της καρδίας... Ορισμένοι στην Άπω Ανατολή έχουν τον διαλογισμό, αύτοσυγκεντρώνονται. Εμείς απευθυνόμαστε στον προσωπικό Θεόν, τον Κύριον ημών Ιησού Χριστό. Εκείνοι με την αυτοσυγκέντρωση προσπαθούν να πετύχουν μία κατάσταση νιρβάνα. Παρακαλώ να τα αντιδιαστείλετε αυτά και να τα σχολιάσετε.

Γ.Μ.'Η «προσευχή», ό «ασκητισμός» ή «μοναχισμός»  πού έχουν αυτοί πού αναφέρετε, οι Ίνδουισταί π.χ., είναι πλάνη. Πλανούν πολύ κόσμο όλοι αυτοί. Πολλοί άνθρωποι δυστυχώς δεν βιώνουν την Ορθοδοξία, δεν αρέσκονται στην ακριβή εφαρμογή της 'Ορθοδοξίας κι έτσι καταφεύγουν σε άλλες δοξασίες, άλλες «θρησκείες»

οι όποιες τούς ηλεκτρίζουν, τούς μαγεύουν. Είναι πολύ

θλιβερό κάποιοι Χριστιανοί να πηγαίνουν προς το Θιβέτ, να θέλουνε να μυηθούν από τούς γιόγκις. Δαιμονικά πράγματα... Μα τί μπορεί να πετύχουν όλοι αυτοί;

Μπορούν να αλλοιώσουν τον άνθρωπο        αλλοιώνεται» ή ζωή ενός ορθοδόξου μοναχού ή απλού πιστού; Τίποτε δεν πετυχαίνουν με το να ασκούνται, να ασκούν το σώμα τους, γιατί ότι νομίζουν ότι πετυχαίνουν, το θεωρούν προσωπικό τους επίτευγμα. Ή άσκηση τους  είναι αυταρέσκεια. Δεν έχει κανένα αποτέλεσμα πάνω τους. Το νιρβάνα αυτό δεν επιτυγχάνει τίποτε.

Μ.Μ.: Ή άσκηση γι' αυτούς είναι σκοπός, ενώ για μας είναι μέσο.

Γ.Μ.: Μάλιστα, μάλιστα. Είναι μέσο για ν' ανεβείς προς το Θεό. Να φθάσεις τον Θεό. Αυτοί τί θεό να βρουν; Απλώς μένουν σ' αυτή την άσκηση τού σώματος. Ταλαιπωρούν το σώμα τους. Δεν έχουν καρπούς του Αγίου Πνεύματος, δεν έχουν χάρη, διότι -όπως άριστα είπατε- δεν επικαλούνται τον προσωπικό Θεό, δεν αγιάζονται, δεν χαριτώνονται, δεν έχουν την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Τί επικαλούνται; Τίποτε. Απλώς «άθλούν» το σώμα τους. Όπως ό αθλητής πού αθλείται και αποκτά ένα γερό σώμα. Αυτοί το αποκτούν με αυτή την άσκηση. Τούς κατευθύνει ό πονηρός και νομίζουν ότι κάτι καταφέρνουν με τις θεωρίες πού βλέπουν και τα φαντάσματα. Μιλάνε για αγάπη, τελείως αόριστα. Τί είναι ή αγάπη και από πού απορρέει και ποιος είναι ό Θεός της αγάπης; Τίποτε δεν ξέρουν από αυτά.

Είχε έλθει ένας νεαρός πέρυσι εδώ, ό όποιος είχε μπλέξει με αυτούς. Κύπριος ήταν. Με πλησίασε και μου λέγει:

-           Πάτερ, αισθάνομαι ότι πρόδωσα την Ορθοδοξία. Είχε έλεγχο συνειδήσεως.

-           Γιατί, παιδάκι μου;

-           Πήγα στην Ινδία και μού είπαν αυτά τα πράγματα.

-           Γιατί το έκανες; Τί ανάγκην είχες εσύ, ένας Ορθόδοξος, να πάς εκεί πέρα; Έστω, πήγες. Δεν μπορείς να συνέλθεις;

-           Νόμιζα ότι αυτοί έχουν μία τελειότερη διδασκαλία.

-           Τελειότερη από τον Χριστόν; Μπήκες μέσα στην «εκκλησία» τους; Είδες τον «κύριο» τους; Θυσιάζεται; Προσφέρεται όπως ό Κύριος μας; Έχουν μυστήρια; Έχουν αρετές;

-           Πάτερ, δεν μπορούσα να καθίσω μέσα στην «εκκλησία» τους. Έμπαινα κι έβγαινα. Είχα ταραχή...

-           Ξέρεις γιατί είχες ταραχή; Είναι το δαιμόνιο πού σου φέρνει την ταραχή. Κάθισε, το πρωί να βρούμε τον Γέροντα να συνομιλήσεις μαζί του ή να πάς σε κάποιον άλλο Γέροντα να σου δώσει βοήθεια.

-           Δεν μπορώ, πάτερ.

Τόσο ήταν ταραγμένος, πού ούτε να δεχθεί συμβουλή ήθελε ούτε και ν' αναπαυθεί μπορούσε σ' αυτό πού είχε. Ταραγμένη προσωπικότητα. Σχεδόν εναγωνίως με ρώτησε:

-           Πότε ανοίγει ή πύλη;

-           Γιατί;

-           Θέλω να φύγω νωρίς!

-           Αγρίμι είσαι και θα φύγεις νωρίς; Θ' ανατείλει πρώτα ό ήλιος και θα φύγεις. Που θα πάς μέσα στη νύκτα; Θα πάθεις κάτι και θα έχουμε ευθύνη. Θα έλθεις στην εκκλησία μαζί με όλους τούς αδελφούς, θα πάρεις το αντίδωρο, θα καθίσεις να φας το φαγητό σου, να αγιαστείς, να πάρεις χάρη και χαρά και μετά θα φύγεις.!

- Πάτερ, δεν αντέχω να μείνω άλλο εδώ μέσα!

Έτσι τον είχαν κάνει. Ταραγμένο. Να μη δέχεται τίποτε. Αλίμονο αν μπει αυτό το σαράκι των ινδουιστών στην ψυχή. Διαλύει προσωπικότητες... Το είδα και τα| έζησα και με αυτόν, αλλά και με άλλα παιδιά πού περνούν από έδώ και είναι τελείως χαμένα.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.    ΛΌΓΟΣ ΑΘΩΝΑΣ ΤΕΥΧΟΣ 10 ΠΕΙΡΑ ΠΑΤΕΡΩΝ.

Στον Άγιο Δημήτριο Πειραιώς η Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας Χοζοβιώτισσας

Την Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας Χοζοβιώτισσας θα υποδεχθεί ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Πειραιώς την Κυριακή 20 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο της ετήσιας πανηγύρεως της Ενορίας.

Η άφιξη της Εικόνος θα πραγματοποιηθεί στις 17:00 με πολεμικό πλοίο στην προβλήτα απέναντι από τον Ναό του Αγίου Διονυσίου και στις 18:00 θα γίνει η υποδοχή στη συμβολή των οδών Αγίου Δημητρίου και Έβρου, όπου εν πομπή θα μεταφερθεί προς προσκύνηση και αγιασμό των πιστών, στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό.

Η Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας θα παραμείνει στον Άγιο Δημήτριο Πειραιώς έως τις 29 Οκτωβρίου.

Καθημερινά στο Ναό θα τελείται στις 7:00 το πρωί ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία και στις 6:00 το απόγευμα ο Εσπερινός και η Παράκληση του Αγίου Δημητρίου.

Επισυνάπτουμε το αναλυτικό πρόγραμμα των Λατρευτικών και λοιπών Εκδηλώσεων.

 http://www.lavaron.gr/announcements/ston-agio-dimitrio-pireos-i-thavmatourgi-ikona-tis-panagias-chozoviotissas-apo-tin-amorgo#sthash.ESlx3GzE.e1fxXmBq.dpuf

Διάλογος μ’ έναν άπιστο (Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

Το άρθρο αυτό είναι μια συνομιλία του μακαριστού γέροντος π. Επιφανείου Θεοδωροπούλου μέ έναν άθεο. Είναι ένα κείμενο απλό, σφιχτό και κυρίως γραμμένο με θεία φώτιση. Είναι αναδημοσίευση από το μικρό βιβλίο «Διάλογος μ’ έναν άπιστο» της Χριστιανικής Στέγης Καλαμάτας.

____________________________

«ΟΧΙ ΚΑΙ ΘΕΟΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ»

ΑΠΙΣΤΟΣ.: Κοιτάξτε. Κι’ εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης, αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ.: Αχ παιδί μου, όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν ήταν αυτό ακριβώς. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Αλλά αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε πρόκειται για την απαισιωτέρα μορφή της ιστορίας.

ΑΠ.: Τί είπατε;

ΓΕΡ.: Αυτό που άκουσες. Για σκέψου πόσα εκατομμύρια ανθρώπων θυσίασαν τα πάντα για χάρι Του, ακόμα κι’ αυτή τη ζωή τους. Ποιός άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι’ αν ήταν, θα άξιζε αυτή την μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιός; Πες μου. Αυτός την άξιζε, γιατί είναι Θεός.

ΑΠ.: Και ποιός μπορεί να το βεβαιώση αυτό;

ΓΕΡ.: Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν, όσον καιρό ήταν εδώ στην γη. Αλλά, πριν αναφερθώ σ’ αυτά, πρέπει να παραδεχθής ότι ο Χριστός έταμε την Ιστορία. Πες μου. Ποιός τόλμησε ποτέ να εισχώρηση στις ιερώτερες σχέσεις των ανθρώπων και να πη «ο φιλών πατέρα ή μητέρα ή τέκνα υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω και από την ίδια την ζωή τους;» Κανείς και πουθενά. Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να το κάνη αυτό. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να έλεγε κάτι τέτοιο; Ή θα τον περνούσαν για τρελλό ή δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήση. Πες μου ακόμη. Ποιός τόλμησε ποτέ να πη ότι «ΕΓΩ είμαι η αλήθεια και ΕΓΩ είμαι η ζωή;» Και δεν ηρκέσθη μόνον να πη αυτά που είπε, αλλά επεκύρωσε τους λόγους Του με πλήθος θαυμάτων: Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δυο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διέτασσε τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπήκουαν, ανέστησε νεκρούς, όπως τον Λάζαρο, που ήδη είχε αρχίσει να μυρίζη.
Μείζων δε πάντων των γεγονότων τούτων, η Ανάστασίς Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών». Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη, που σημαίνει ότι είναι Κύριος της Ζωής και του Θανάτου, άρα Θεός.

«ΕΣΕΙΣ ΤΑ ΕΙΔΑΤΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;»

ΑΠ.: Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύτετε;

ΓΕΡ.: Όχι, εγώ δεν τα είδα. Αλλ’ αυτοί που τα είδαν, δηλ. οι Απόστολοι, τα εβεβαίωσαν και προσυπέγραψαν αυτήν την μαρτυρία τους με το αίμα τους. Η μαρτυρία της θυσίας της ζωής είναι η ύψιστη μαρτυρία.
Φέρε μου και συ κάποιον, που να μου πη ότι ο Μαρξ πέθανε και ανέστη και να πεθάνη γι’ αυτό που λέει και εγώ θα τον πιστέψω, ως τίμιος άνθρωπος.

ΑΠ.: Να σάς πω. Χιλιάδες μαρξιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και σεις τον μαρξισμό;

ΓΕΡ.: Το είπες και μόνος σου. Οι μαρξιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθη πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής να θυσιάζεται για κάτι που πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί μαρξιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε σαν σωστή. Άλλο να πεθαίνης για ιδέες και άλλο να πεθαίνης για γεγονότα.

«ΠΩΣ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ;»

Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός, εννοούμε ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό απ’ αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν «δι’ ά ακηκόασι και εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν». Και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αυτό ακριβώς λέγει: «ο εωρακώς μεμαρτύρηκε», δηλ. εγώ ο ίδιος που γράφω αυτά, εγώ ο ίδιος είδα τον εκατόνταρχο να λογχίζη την πλευράν Του και να εξέρχεται αίμα και νερό από αυτήν.
Ο Πασκάλ κάμνει έναν πολύ ωραίο συλλογισμό. Λέγει, λοιπόν, ότι με τους Αποστόλους συνέβη εν εκ των τριών: Ή ηπατήθησαν ή μας εξηπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια.
Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να ηπατήθησαν οι Απόστολοι, διότι δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτήκοοι και αυτόπται μάρτυρες των θαυμάτων του Χριστού.
Η δεύτερη εκδοχή. Μήπως μας εξηπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέμματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τί θα κέρδιζαν λέγοντας ένα τέτοιο ψέμμα; Μήπως χρήματα; Μήπως αξιώματα; Μήπως δόξα; Για να πη κάποιος ένα ψέμμα, περιμένει κάποιο όφελος. Αντιθέτως οι Απόστολοι κηρύσσοντες Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον και αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα που εξησφάλισαν ήσαν ταλαιπωρίες, κόπους, μαστιγώσεις, λιθοβολισμούς, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κινδύνους από ληστές, ραβδισμούς, φυλακίσεις και τέλος τον θάνατον. Κι’ όλα αυτά για ένα ψέμμα;
Και κάτι άλλο. Τί ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν την ευκαιρία να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι την φιλοδοξία τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι, για να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά την σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και ιδή, επέστρεψαν στα πλοιάριά τους και στα δίκτυα τους. Δεν υπήρχε σ’ αυτούς ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα αργότερα επρόκειτο να γίνουν. Και μόνον μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι δάσκαλοι της οικουμένης. Αρα δεν είχαν λόγο να μας εξαπατήσουν οι Απόστολοι.
Μένει επομένως η τρίτη εκδοχή. Ότι μας είπαν την αλήθεια.

«Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΝΕΚΡΟΦΑΝΕΙΑ!»

Αποκλείεται να έγινε, στην περίπτωση του Χριστού, νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες ότι έναν Ινδό τον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.

ΓΕΡ.: Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι τον λόγο του Ιερού Αυγουστίνου. «Απιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι, είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθήτε το θαύμα».
Όχι, παιδί μου, δεν έγινε νεκροφάνεια στον Χριστό.
Πρώτα πρώτα, έχομε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαιώνει τον Πιλάτο ότι «ήδη τέθνηκε» ο εσταυρωμένος.
Έπειτα, το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος, ευθύς μετά την ανάστασίν Του, συνεπορεύθη και συνεζήτη με δυο μαθητές του, στον δρόμο προς Εμμαούς. Φαντάζεσαι κάποιον να έχη υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις ημέρες μετά να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο, θά ‘πρεπε για σαράντα ημέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο, για να μπορή να ανοίγη τα μάτια του και όχι να περπατά και να συζητά, σαν να μη συνέβη τίποτε.
Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσωμε, να τον φραγγελώσωμε -και ξέρεις τί εστί φραγγέλιο; Δερμάτινες λουρίδες που στην άκρη τους είναι στερεωμένα κομμάτια από σπασμένα κόκκολα-, φέρε τον λοιπόν να του φορέσωμε κι’ ένα ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσωμε, να του δώσωμε χολή και ξύδι, να του λογχεύσωμεν την πλευράν, να τον βάλωμεν και στον τάφο και αν αναστηθή, τότε τα λέμε πάλι.

ΑΠ.: Παρά ταύτα, όλες οι μαρτυρίες που επικαλεσθήκατε προέρχονται από μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί της Θεότητος του Χριστού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των μαθητών Του;

ΓΕΡ.: Βεβαίως, του Παύλου. Ο Παύλος, όχι μόνο δεν ανήκε στον κύκλο των μαθητών του Χριστού αλλά μετά μανίας εδίωκε την Εκκλησίαν.

«Ο ΠΑΥΛΟΣ ΕΠΑΘΕ ΗΛΙΑΣΗ!»

ΑΠ.: Γι’ αυτόν λένε ότι έπαθε ηλίαση.

ΓΕΡ.: Βρε παιδάκι μου, αν πάθαινε ηλίαση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέσιν περιωπής κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωϋσή έπρεπε να ιδή και όχι τον Ιησού, τον οποίον θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα.
Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο παραμιλητό της να βλέπη τον Βούδα ή τον Δία; Τον Αι Νικόλα θα ιδή και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει.
Και κάτι ακόμη. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχει και το εξής θαυμαστόν: Πρώτον, το αιφνίδιον της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστίαν εις την πίστιν. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευή. Δεύτερον, το ισχυρόν της πίστεως. Ξαφνική πίστις και ισχυρότατη. Ουδέποτε εταλαντεύθη ο Παύλος. Και τρίτον, πίστις δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορούν να συμβούν μετά από μία ηλίαση; Αυτά δεν εξηγούνται. Αν μπορής εξήγησέ τα. Αν δεν μπορής, παραδέξου το θαύμα. Και ασφαλώς θα γνωρίζης ότι ο Παύλος για τα δεδομένα της εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι, να μην ξέρη τι του γίνεται.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ!

Θα σου πω όμως και κάτι ακόμη: Εμείς, παιδί μου, σήμερα ζούμε σε αποκαλυπτική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτοίς», οι μαθηταί Του αριθμούσαν μερικές δεκάδες μέλη. Έκτοτε, πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες και η Εκκλησία του Χριστού παραμένει φάρος της οικουμένης. Αυτό δεν είναι θαύμα;
Και κάτι άλλο: Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιον αναφέρεται πως, όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό της επεσκέφθη την Ελισάβετ, την μητέρα του Προδρόμου, εκείνη με φωνή μεγάλη την εμακάρισε: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί» της είπε. Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον… ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί». Τί ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ. Ποιός την ήξερε; Αντε να την γνώριζαν οι συγγενείς της και ίσως μερικοί ακόμη κάτοικοι της Ναζαρέτ. Και από τότε, ξεχάστηκαν αυτοκράτειρες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλάτων. Ποιός ξέρει ή θυμάται την μητέρα του Μ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως, εκατομμύρια χείλη, σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες, υμνούν την ταπεινή κόρη της Γαλιλαίας, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα οι άνθρωποι του εικοστού αιώνος την επαλήθευσι του προφητικού λόγου της Παναγίας; Είναι ή δεν είναι αυτό ένα θαύμα; Αν μπορείς, εξήγησέ το. Αν δεν μπορείς, όμως, παραδέξου το θαύμα.

«Ο ΘΕΟΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ!»

ΑΠ.: Παραδέχομαι ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως μια απορία ακόμη. Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός και αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ ένα Θεό να παραμένη αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι’ εκείνος από ψηλά να στέκη απαθής.

ΓΕΡ.: Όχι, παιδί μου, δεν έχεις δίκιο. Δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως, στην ιστορία είναι η μοναδική περίπτωση του ανθρώπου, ο οποίος είχε την βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε το έργο Του και ότι δεν είχε τίποτε άλλο να κάνη και να ειπή. Ακόμη και ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ζωή έλεγε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνον απολογία και αν ζούσε θάχε και άλλα να πη.
Μόνον ο Χριστός, σε τρία χρόνια, είπε ότι είχε να ειπή, έπραξε ότι ήθελε να πράξη, και είπε και το «τετέλεσται». Δείγμα και αυτό της Θεϊκής Του τελειότητος και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη που είπες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσης τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί; Γιατί; Γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίση, με την πεπερασμένη λογική του, την απάντηση όλων αυτών των «γιατί». Μόνο με τον Χριστό όλα εξηγούνται. Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει να πάρουμε απάντηση σε μερικά «γιατί».
Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από την συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου, «Δάφναι και μυρσίναι», που έχει τίτλο «Ερωτηματικά»:

ΠΕΣ ΜΟΥ, ΠΑΤΕΡΑ!

Είπα στον γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη
που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι:
«Πες μου, πατέρα μου, γιατί σε τούτη δω τη σφαίρα
αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα;
Γιατί σαν νάσαν δίδυμα φυτρώνουνε αντάμα
τ’ αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα;
Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα
σκορπιοί φωλιάζουν κι’ όχεντρες και κρύα φαρμακάδα;
Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλη
και ξεδιπλώση μπρος στο φως τ’ αμύριστά του κάλλη
μαύρο σκουλήκι έρχεται μια μαχαιριά του δίνει
κι’ ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’ αφήνει;
Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει
το στάχυ ώσπου να γενή ψωμάκι και καρβέλι
και κάθε τι ωφέλιμο κι’ ευγενικό και θείο πληρώνεται
με δάκρυα και αίματα στο βίο,
ενώ ο παρασιτισμός αυτόματος θεριεύει
κι’ η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει;
Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία
να χώνεται η σύγχυσις κι’ η ακαταστασία;»
Απήντησεν ο ασκητής με τη βαριά φωνή του
προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του:
«Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη
κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκερκέφι*.
Κι’ εφ’ όσον εις τα χαμηλά ημείς περιπατούμεν
την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμεν.
Και είναι άρα φυσικόν λάθη ο νούς να βλέπη εκεί
που να ευχαριστή και να δοξάζη πρέπει.
Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα
που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα
και του Θεού το κέντημα απ’ την καλή κυττάξης και τότε…
όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις».

Ο Χριστός, παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει μαζί μας μέχρι συντέλειας των αιώνων. Αυτό, όμως, θα το καταλάβης μόνο αν γίνης συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθής με τα μυστήριά της.

Όμως, γι’ αυτό, όποτε θελήσεις, έλα να τα ξαναπούμε.

 

 http://www.alopsis.gr/

 

ΕΣΥ ΗΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΕΔΩ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΗΣΟΥΝ ΑΛΛΟΥ!

ΚΑΠΟΤΕ Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΠΑ-ΝΙΚΟΛΑΣ Ο ΠΛΑΝΑΣ, ΘΥΜΙΑΤΙΖΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΝΑΤΗΣ ΩΔΗΣ, ΟΤΑΝ ΕΨΑΛΛΑΝ ΟΙ ΙΕΡΟΨΑΛΤΕΣ "ΤΗΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΑ ΤΩΝ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΤΕΡΑΝ ΑΣΥΓΚΡΙΤΩΣ ΤΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ"!
ΠΕΡΑΣΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ, ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΣΤΑ ΠΛΑ'Ι'ΝΑ ΣΤΑΣΙΔΙΑ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗ ΘΥΜΙΑΤΙΣΕ!
ΔΕΝ ΤΗ ΘΥΜΙΑΤΙΣΕ ΚΑΘΟΛΟΥ, ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΛΩΣ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ!
ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΣΤΑΣΙΔΙΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΑΔΕΙΟ!
ΣΤΑΘΗΚΕ ΕΚΕΙ, ΤΟ ΘΥΜΙΑΤΙΣΕ ΠΕΝΤΕ-ΕΞΙ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΕΦΥΓΕ!
ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΣΩΣΕ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, ΠΗΓΕ ΑΥΤΗ Η ΚΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΙΠΕ:
-ΠΑΠΑ-ΝΙΚΟΛΑ, ΣΤΗΝ ΕΝΑΤΗ ΔΕ ΜΕ ΘΥΜΙΑΤΙΣΕΣ ΚΑΙ ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΘΥΜΙΑΣΕΣ ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΣΤΑΣΙΔΙ!
-ΕΜ, ΚΥΡΑ-ΓΙΩΡΓΙΑ, ΤΗΣ ΕΙΠΕ, ΕΣΥ ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΕΚΕΙ!
ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΟΜΩΣ ΣΤΑΣΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΑΣΙΔΙ ΤΗΣ ΚΥΡΑ-ΜΑΡΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗ!
ΕΚΕΙΝΗ ΗΤΑΝ ΑΡΡΩΣΤΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΥ ΤΗΣ ΗΤΑΝ ΕΔΩ!
ΕΣΥ ΗΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΕΔΩ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΗΣΟΥΝ ΑΛΛΟΥ!

Μα πως;

Πόσοι έρχονται και ζητούν να τους βοηθήσω σε κάποιο πρόβλημα τους, και ούτε εξομολογούνται ούτε εκκλησιάζονται! 
«Εκκλησιάζεσαι καθόλου;», τους ρωτάω.
«Όχι», μου λένε.
«Εξομολογήθηκες καμμιά φορά;». 
«Όχι. Ήρθα να με κάνης καλά». 
«Μα πως; Πρέπει να μετανοήσης για τα σφάλματά σου, να εξομολογήσαι, να εκκλησιάζεσαι, να κοινωνάς, όταν έχης ευλογία από τον πνευματικό σου, και εγώ θα κάνω προσευχή να γίνης καλά.