Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ: Δεν προδίδουμε την Ορθοδοξία - Δεν είμαστε οικουμενιστές

 http://dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=3758&catid=1
 Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου, 2013 | 16:27
Κείμενο Λουδάρος Ανδρέας Φωτογραφίες Νίκος Μαγγίνας
Ισχυρό μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες στο εσωτερικό όλων των Εκκλησιών απέστειλε σήμερα ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος για το θέμα του οικουμενικού διαλόγου.

Απευθυνόμενος προς τον Πατριάρχη της Βουλγαρίας κ. Νεόφυτο ο οποίος πραγματοποιεί ειρηνική επίσκεψη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο κ. Βαρθολομαίος είπε μεταξύ άλλων πως ούτε την Ορθοδοξία προδίδει αλλά ούτε ακολουθεί οικουμενιστικικές αντιλήψεις όπως λέγεται.

«Διά της τακτικής ταύτης δεν προδίδομεν την Ορθοδοξίαν, ως κατηγορούμεθα, ούτε υποστηρίζομεν οικουμενιστικάς αντιλήψεις, αλλά κηρύσσομεν προς τους ετεροδόξους και προς πάντας την Ορθόδοξον αλήθειαν» είπε χαρακτηριστικά.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έκανε εκτεταμένη αναφορά στις αντιδράσεις που υπάρχουν πάνω στον θεολογικό διάλογο τόσο στη Βουλγαρία όσο και σε άλλες χώρες, σημειώνοντας πως αυτές οι ενέργειες έχουν στόχο την αλληλοκατανόηση και την αποδοχή εν καιρώ «υπό των ετεροδόξων της μιάς Ορθοδόξου πίστεως».

«Δεν αποσκοπούν, ως εγράφη και εν Βουλγαρία και αλλαχού, εις την δημιουργίαν ενός κοινώς αποδεκτού «συνονθυλεύματος» δοξασιών. Δηλαδή, δεν επιδιώκεται διά της λεγομένης οικουμενικής κινήσεως η αποδοχή μιάς «χριστιανικής συγκρητιστικής ομολογίας», αλλά η εμβάθυνσις εις την Χριστιανικήν Ορθόδοξον πίστιν και εις την κοινωνικήν συνεργασίαν των επικαλουμένων το όνομα του Χριστού» τόνισε ο κ. Βαρθολομαίος.

Συμπλήρωσε δε πως «Δεν φοβούμεθα, ως εικός, οι Ορθόδοξοι, οι έχοντες το πλήρωμα της αληθείας, ότι θα επηρεασθώμεν εκ των απόψεων των ετεροδόξων αδελφών ημών επί των δογματικών θεμάτων».

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ


Ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στα σοβαρά προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών, προβλήματα που έχουν πολλές φορές ανακόψει την πορεία προς την σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, μιας σύναξης δηλαδή όλων των Προκαθημένων οι οποίοι θα συζητήσουν για θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

«Εσχάτως όμως αι συνθήκαι αύται έχουν βελτιωθή και η επιθυμία μεγαλυτέρας ενότητος και συνεργασίας έχει ανδρωθή. Εις τούτο συνετέλεσαν πολλοί, μη προβλέψιμοι ανθρωπίνως και αστάθμητοι παράγοντες, καθώς και η προετοιμαζομένη Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, η προπαρασκευή της οποίας, ακόμη και όταν ανέδειξε περιπτώσεις διαφωνίας, συνανέδειξε και αποδεικνύει και την επιθυμίαν της υπερβάσεως των δυσχερειών και της συσφίγξεως των ακαταλύτων και ειλικρινών πνευματικών δεσμών, οι οποίοι συνδέουν αδιαρρήκτως τας επί μέρους Ορθοδόξους Εκκλησίας προς αλλήλας και προς το πρώτον μεταξύ αυτών Οικουμενικόν Πατριαρχείον» είπε ο Πατριάρχης.

Ο κ. Βαρθολομαίος τόνισε πως οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες είναι ενωμένες γύρω από το κοινό Ποτήριο και οι επι μέρους διαφωνίες δεν αναιρούν την ενότητα τους.

«Ως εκ τούτου, αξιολογούμεν, ότι αι καταβαλλόμεναι προσπάθειαι γεφυρώσεως των μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών διαφορών δεν είναι προσπάθειαι επιτεύξεως της ήδη υφισταμένης αδιασαλεύτου ενότητος, αλλά προσπάθειαι περαιτέρω εμβαθύνσεως και εδραιώσεως αυτής, ως και επιτεύξεως μιάς ομοιομόρφου κατά το εφικτόν αντιμετωπίσεως των διαφόρων ανακυπτόντων θεμάτων» συμπλήρωσε.

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Τόπος ησυχίας και άνθρωπος της ησυχίας

Είναι  στιγμές που ψάχνεις απεγνωσμένα την ησυχία για να προσευχηθείς και να μιλήσεις με το Θεό. Και βαδίζεις μέσα σε τόπου όπου η σιωπή απλώνεται και ο ουρανός σκεπάζει σαν γαλάζιο πέπλο και τα βουνά υψώνονται στα σύννεφα και σ’αγκαλιάζουν προστατευτικά , κι ο ήλιος ζεσταίνει με την αγάπη του και το βλέμμα απλώνεται στο άπειρο με τον θρόνο του Κυρίου να διαγράφεται σ’όλη τη φύση. Και ψάχνεις παράλληλα άνθρωπο πιστό «βλέποντα» για να σου μιλήσει για τα μεγαλεία Του και να σου πάρει τον πόνο και τον λογισμό που σε σβαρνίζουν στην απόγνωση και να σου γλυκάνει την ελπίδα και την χαρά της παρουσίας του Θεού. Ζητάς άνθρωπο του Θεού για να μπεις μέσα στην ηρεμία της καρδιάς του και να ανοίξεις την δική σου καρδιά και να πεις τις πτώσεις και τα λάθη σου και ν’ακουπήσεις στην αγκάλη του την πατρική και να νιώσεις την συγχώρηση και την αποδοχή του Θεού. Είναι τα δυο αυτά μεγάλα που χάνει η ψυχή του ανθρώπου, έναν τόπο ησυχίας και έναν άνθρωπο της ησυχίας του Θεού για να μιλήσει.

Όμως η ησυχία είναι τόπος της καρδιάς  μας και όχι κατ’ ανάγκην μία φυσική σπηλιά ή ένα απόξενο ασκητήριο. Επίσης, το να ψάχνει κανείς ένα Γέροντα να ακουπήσει μπορεί να είναι μεν σωτήριο, αλλά από την άλλη πλευρά μπορεί να προσκολληθεί ψυχικά σ’ αυτόν και να χάσει την ελευθερία του πνεύματος και την άμεση σχέση του με τον Θεό και να τον εμπιστευθεί σαν ένα αντικαταθλιπτικό φάρμακο και σαν ένα μείζον ηρεμιστικό για τις ανασφάλειές του και να χάσει την προσωπική του επικοινωνία με τον Θεός  και την ευθύνη του εαυτού του. Η βασική πεποίθηση του ανθρώπου πρέπει να είναι ότι στον κόσμο αυτό είναι μόνος του τελείως με μόνο τον Κύριο και ότι δεν λυτρώνεται ούτε από την αλλαγή του τόπου κατοικίας του, αλλά και ούτε από τον άγιο Πνευματικό του , αν ο ίδιος δε ζήσει το μεγαλείο του δικού του σκληρού αγώνος της ένωσής του με τον Θεό. Ο άγιος Αντώνιος έλεγε σ’ένα χριστιανό που πήγε στο ασκητήριό του  για να του κάνει μία ευχή και ως διά μαγείας να λυτρωθεί από την δυσκολία του, ότι δεν μπορεί ούτε αυτός αλλά ούτε και ο ίδιος ο Θεός να τον βοηθήσει, αν ο ίδιος δεν αρχίσει πρώτα να πλησιάζει τον Θεό με τον κόπο του. Ο δε άγιος Συμεών έλεγε μία προσευχή πολύ ενδεικτική της μοναξιάς του ενώπιων του Κυρίου «ελθέ Κύριε ο  μόνος προς μόνον, ο χωρίσας και ποιήσας με μόνον ότι μόνος ειμί εν τη γή»….

π. Σεβαστιανού Τοπάλη

Το ΚΚΕ πάει εκκλησία!



Το ΚΚΕ πάει εκκλησία!
Από τον Χαρίλαο και τον Σεραφείμ στον Κουτσούμπα και στον Ιερώνυμο
Ο Χαρίλαος Φλωράκης ασπάζεται τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ στη Βουλή, το 1986. Επάνω, ο κ. Δ. Κουτσούμπας με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, στο κτίριο της Αρχιεπισκοπής

Η πρόσφατη συνάντηση του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ κ. Δ. Κουτσούµπα με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Ιερώνυµο πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Περισσού. Και ήταν η πρώτη φορά που αρχηγός του ΚΚΕ επισκέφθηκε την έδρα της Ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ακόμη και όταν προκαθήμενός της ήταν ο συντοπίτης και συμμαθητής του Χαρίλαου Φλωράκη Σεραφείμ (κατά κόσμον Βησσαρίων Τίκας), ο τότε ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ δεν διέβη το κατώφλι της Αρχιεπισκοπής.

Αυτό ωστόσο δεν τον είχε εμποδίσει να διατηρεί φιλικές σχέσεις μαζί του και μάλιστα να εκφωνήσει επικήδειο στην κηδεία του τον Απρίλιο του 1998 ξαφνιάζοντας τους παρισταμένους: «Διπλό χρέος μου υπαγορεύει τα στερνά τούτα λόγια στο σημερινό ξόδι σου. Είναι το χρέος του κοντοχωριανού και συντοπίτη, καθώς και το χρέος του συναγωνιστή» είχε πει για τον «αντάρτη αρχιεπίσκοπο», όπως ήταν η προσωνυμία του, αν και εκείνος είχε δράσει «από διαφορετικό ταμπούρι» (τον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα), όπως είχε αναφέρει ο Χ. Φλωράκης, «αλλά ενάντια στον κοινό κατακτητή, στον κοινό εχθρό».

Το κόμμα της κομμουνιστικής Αριστεράς στη μακρόχρονη ιστορία του ουδέποτε κατέφυγε στον ακαδημαϊκό αντικληρικαλισμό. Αντιθέτως, καλλιεργούσε δεσμούς με τον λαϊκό κλήρο, σε αντίθεση με τον καθεστωτικό ανώτερο και ανώτατο κλήρο. Μάλιστα υπήρξαν στιγμές στην ιστορία που οι δεσμοί αυτοί πήραν πρωτοφανή έκταση, όπως στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης (1941-1945), κατά την οποία από τους περίπου 7.000 ιερείς της χώρας περισσότεροι από τους μισούς εντάχθηκαν στην Πανκληρική Ενωση, ένα μετωπικό εαμικό σχήμα.

Πολλοί δε εξ αυτών έδωσαν τη ζωή τους για το ΕΑΜ, όπως και ο παππούς του σημερινού γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, ο οποίος ήταν ιερέας και εκτελέστηκε από τους Γερμανούς. Κάθε στρατιωτική μονάδα του ΕΛΑΣ διέθετε τον ιερέα της, με χαρακτηριστικότερη μορφή τον καθηγούμενο Γερμανό Δημάκη, τον θρυλικό παπά του Αρη Βελουχιώτη, γνωστότερο ως «Παπα-Ανυπόμονο», ενώ και κατά τον εμφύλιο πόλεμο υπήρξαν ιερείς που έδρασαν μέσα από τις γραμμές του ΔΣΕ πληρώνοντας γι' αυτό βαρύ τίμημα - είτε εκτελέστηκαν είτε εξορίστηκαν και όσοι επέζησαν καθαιρέθηκαν.

Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του ιερέα της 670ής Μονάδας του ΔΣΕ που πάντρεψε στο βουνό τον τότε ηγέτη του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη με τη Ρούλα Κουκούλου (στις 17 Φεβρουαρίου 1948) στην κατεχόμενη από τους αντάρτες Κοινότητα Αγίου Αχιλλείου Φλωρίνης και ο οποίος αργότερα σκοτώθηκε σε μάχη. Από τον ανώτερο κλήρο μόνο τρεις περιπτώσεις υπήρξαν που εντάχθηκαν στο εαμικό κίνημα: ήταν ο Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης Ιωακείμ Αποστολίδης, ο οποίος μάλιστα ήταν αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου της Προσωρινής Κυβέρνησης του βουνού (ΠΕΕΑ), ο Μητροπολίτης Χίου Ιωακείμ Στρουμπής, καθώς και ο Μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος Πολίτης, από τους οποίους βεβαίως αφαιρέθηκαν κατόπιν οι μητροπόλεις.

Ετσι μετά την απελευθέρωση ο Ζαχαριάδης δεν θα διστάσει να γράψει σχετικά με την Ορθοδοξία ότι στην ιστορία της «ιδεολογικά»-πνευματικά ανταποκρίνεται σε μια νοοτροπία λαϊκή, σ' έναν εσωτερικό ψυχικό δεσμό που ο ευρωπαίος κοσμοπολίτης ονομάζει "ανατολίτικο πνεύμα" και ο ξεπεσμένος και έκφυλος Λεβαντίνος περιφρονεί, μα που συγκεντρώνει και εκφράζει εσωτερική λαϊκή ενότητα και εκδηλώνει ανώτερα ιδεώδη και χαρίσματα».

Τα μισαλλόδοξα πάθη και η εμφύλια διαμάχη διέρρηξαν και τη σχέση που είχε το ΚΚΕ με τον λαϊκό κλήρο, ενώ ποτέ δεν υπήρξε προσέγγιση με την ανώτατη εκκλησιαστική ιεραρχία ακόμη και την εποχή του Φλωράκη και της προσωπικής φιλικής σχέσης που διατηρούσε με τον Σεραφείμ, τον οποίο ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ εκτιμούσε για την «ντομπροσύνη του και την παλικαριά του», αλλά και γιατί «οι χωρίς προκαταλήψεις σχέσεις του απέναντι σε εκείνους που είχαν διαφορετική θρησκευτική, φιλοσοφική ή πολιτική θεώρηση συνέβαλαν στο χτύπημα της μισαλλοδοξίας και στο άνοιγμα του δρόμου της εθνικής συμφιλίωσης». Πάντως ο Χ. Φλωράκης είχε επισκεφθεί το Αγιον Ορος και οι εντυπώσεις που άφησε στους μοναχούς ήταν τέτοιες ώστε μετά τον θάνατό του στη Μονή Σιμωνόπετρας του έκαναν τρισάγιο.

Μια προσπάθεια προσέγγισης με το ΚΚΕ υπήρξε την περίοδο του μακαριστού Χριστόδουλου αλλά με δική του πρωτοβουλία. Μάλιστα δεν είχε διστάσει να πάει ο ίδιος το 2004 στον Περισσό και να επισκεφθεί την τότε γενική γραμματέα κυρία Αλέκα Παπαρήγα, η οποία φρόντισε να τηρήσει αποστάσεις ασφαλείας και να θέσει τις διακριτές ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο κόμμα της και στην Εκκλησία.

Η επίσκεψη του κ. Κουτσούμπα στον αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο επιχειρεί να ανοίξει μια νέα σελίδα στις σχέσεις του ΚΚΕ με την ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος στην παρούσα φάση της βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, κατά την οποία η Εκκλησία παίζει ενεργό ρόλο στη στήριξη των κοινωνικά ασθενέστερων ομάδων στις οποίες απευθύνεται και το κόμμα της κομμουνιστικής Αριστεράς. Γι' αυτό και κάποιοι ερμήνευσαν την κίνηση του Περισσού ως «άνοιγμα προς τον κόσμο που δοκιμάζεται σκληρά υπό το βάρος της κρίσης διατηρώντας ανέπαφα τα θρησκευτικά του πιστεύω».     


Ο μικρός τυφλός της Θεσσαλονίκης


Μεταπολεμικά, σε έναν από τους οίκους Τυφλών της Θεσσαλονίκης, λειτουργούσε και η ανάλογη σχολή για τυφλούς και ειδικώτερα για τυφλά παιδάκια. Μερικά απ’ αυτά ήταν και κωφάλαλα. Κι όμως με τη Χάρι του Θεού που αναπληροί τα ελλείποντα και με τις προσπάθειες μερικών εκλεκτών διδασκαλισσών για τυφλούς, συνεννοούνταν θαυμάσια και έφτειαχναν χειροτεχνήματα , τα οποία ούτε και ένας αρτιμελής θα μπορούσε να φτειάξει. Υπήρξαν και στην Ελλάδα όχι μία αλλά πολλές “Άννυ Σάλιβαν”* , οι οποίες με απροσμέτρητη υπομονή κι αγάπη βοήθησαν τυφλά παιδάκια.
Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν και ο Πολύκαρπος , περίπου δέκα ετών. Ήταν και τυφλός και κωφάλαλος. Κι όμως, έφτειαχνε τα καλύτερα χειροτεχνήματα. Έκανε πλεκτές τσάντες εξαιρετικής πλεκτικής τέχνης!
Πλην τούτου όμως είχε ψυχή ευαίσθητη και γεμάτη αγάπη. Αυτός που είχε ανάγκη άμεσης βοήθειας , είχε υπό την προστασία του άλλα μικρότερα παιδάκια! Τα πρόσεχε, τα συμβούλευε, τα παρηγορούσε, τα περιποιόταν. Όλο το προσωπικό της Σχολής είχε εμείνει κατάπληκτο από την καλωσύνη αυτού του παιδιού. Όπου βρισκόταν , διηγούνταν με θαυμασμό τα κατορθώματα της αγάπης του.
Η πιο ωραία και συγκινητική σκηνή ήταν όταν περιποιόταν ο Πολύκαρπος τον μικρό του φίλο Βελισσάριο, του οποίου μία νάρκη κατέστρεψε το φως, την ακοή και έκοψε και τα δύο χεράκια του! Είχε αναλάβει την προστασία του και την περιποίησή του! Η Διευθύντρια βεβαίωνε ότι ούτε η καλύτερη αρτιμελής νοσοκόμα δεν θα τάιζε, δεν θα έπλενε , δεν θα χτένιζε με τόση επιμέλεια το ανάπηρο παιδάκι! Η σκηνή αυτή ήταν ανεπανάληπτη…
Στ’ αλήθεια, τί δυνατότητες δίνει η αγάπη! Αλλά η αγάπη η αληθινή, η αγάπη  η ζωντανή, η αγάπη του Θεού.
Για την εγκατάλειψη των ασθενών, των γερόντων, των αναπήρων, που πολλές φορές μένουν νηστικοί , γιατί δεν μπορούν να φάνε μόνοι τους και οι νοσοκόμες των ιδρυμάτων δεν προλαβαίνουν κι αυτές οι ταλαίπωρες να τα προφθάσουν όλα, τί λόγο θα δώσουμε στον Θεό; Δεν είχαμε χέρια να τους βοηθήσουμε; Δεν είχαμε μάτια να τους δούμε και να τους περιποιηθούμε; Ο Πολύκαρπος είχε; Μήπως δεν είχαμε χρόνο; Για ό,τι αγαπάμε και ενδιαφερόμαστε , βρίσκουμε! Ας είμαστε ειλικρινείς και ας μην ξεχνάμε ότι η αδιαφορία για τον πόνο και την δυσκολία των συνανθρώπων μας ίσως μας στοιχίσει την απώλεια της Βασιλείας του Θεού! Μη γένοιτο, Θεέ μου!
Εκεί θα μπουν οι εύσπλαχνοι. Το άγιο Ευαγγέλιο της Κρίσεως το τονίζει ιδιαίτερα. Για τους άσπλαχνους δεν θα υπάρξει τόπος στον Παράδεισο του Θεού, “δεν θα υπάρξει έλεος για τον μη ποιήσαντα έλεος!”. Ένας πιστός συνέχεια προσευχόταν κι έλεγε:
“Θεέ μου, Εσύ που είσαι η ίδια η Ευσπλαχνία ,
απάλλαξέ με από τον ατομισμό,
μαλάκωσε την λίθινη καρδιά μου!”
Αμήν.


( * Η θαυμαστή δασκάλα της τυφλής και κωφάλαλης συγγραφέως Έλλεν Κέλλερ . )

Πηγή: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ουράνια μηνύματα
Θαυμαστά γεγονότα»
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ
ΔΩΡΙΔΑ 2009


Συνάντηση Σούρλα με τον Αρχιεπίσκοπο για τους αστέγους


Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013, 15:39
Mε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κκ. Ιερώνυμο, συναντήθηκε σήμερα ο Γενικός Γραμματέας Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Γ. Σούρλας.

«Συζητήσαμε με τον Αρχιεπίσκοπο ζητήματα προστασίας των ευπαθών κοινωνικά ομάδων. Στο επίκεντρο της συζήτησης ήταν το θέμα των αστέγων. Κοινή διαπίστωση είναι ότι η ύπαρξη αστέγων και ιδιαίτερα εκείνων που διαβιούν σε δημόσιους ή εξωτερικούς χώρους και βρίσκονται εκτεθειμένοι στις άσχημες καιρικές συνθήκες, στη βία και στην πείνα, χωρίς τις στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, δεν προσιδιάζει με τον πολιτισμό μας, την κοινωνική δικαιοσύνη ούτε και με την χριστιανική πίστη. Το φαινόμενο αυτό προσβάλλει κάθε έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της κοινωνικής ευαισθησίας και καθιστά επιτακτική την ανάγκη για λήψη μέτρων άμεσης απόδοσης για την αντιμετώπιση του τεράστιου αυτού κοινωνικού προβλήματος», τόνισε ο κ. Σούρλας.

Για τον σκοπό αυτό, αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί άμεσα σύσκεψη στην Αρχιεπισκοπή με τη συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων φορέων (Υπουργείο Εσωτερικών, Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλειας και Πρόνοιας, Εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης κ.ά.).

Επιμέλεια: Φίλιππς Καραμέτος

 http://www.zougla.gr/greece/article/sinantisi-sourla-me-ton-arxiepiskopo-gia-tous-astegous?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

“Ἐὰν ἀνομίας παρατηρήσης, Κύριε, Κύριε τὶς ὑποστήσεται;”



“Αν Κύριε, εξετάσης τις ανομίες μας, ποιός θα μπορέση να σταθή μπροστά σου;”. Για να μη λέγη λοιπόν κάποιος ότι, επειδή είμαι αμαρτωλός και γεμάτος από αμέτρητα κακά, δεν μπορώ να προσέλθω και να προσευχηθώ και να παρακαλώ τον Θεό, αφαιρώντας την δικαιολογία αυτή λέγει∙ “Αν εξετάσης τις ανομίες μας Κύριε, Κύριε, ποιος θα μπορέση να σταθή μπροστά σου;”. Το “ποιός” , εδώ σημαίνει  κανένας. Διότι δεν είναι δυνατό, δεν μπορεί κανένας ποτέ να επιτύχη την ευσπλαχνία του Θεού, αν εξετασθούν με λεπτομέρεια οι ευθύνες των πράξεών του.
Και αυτά τα λέγω όχι για να οδηγήσω τις ψυχές σας σε αδιαφορία, αλλά για να παρηγορήσω εκείνους που πέφτουν σε απόγνωσι. Διότι ποιος θα μπορέση να καυχηθή ότι έχει αγνή καρδιά; ή ποιος θα έχη το θάρρος να πη ότι είναι καθαρός από αμαρτίες; Και γιατί αναφέρω τους άλλους; Διότι και αν ακόμη παρουσιάσω στη μέση τον Παύλο και θελήσω να κάνω ακριβή εξέτασι των πράξεών του, δεν θα μπορέση να σταθεί απέναντί Του. Πράγματι, τί θα μπορούσε να πη; Μελέτησε προφήτες με πολύ ζήλο∙ υπήρξε ζηλωτής των πατρώων παραδόσεων, είδε να γίνωνται θαύματα, και όμως εξακολουθούσε να καταδιώκη την Εκκλησία∙ και δεν μεταστράφηκε παρά μόνον όταν είδε εκείνο το παράξενο όραμα και άκουσε εκείνη τη φρικτή φωνή∙ πριν από αυτό όμως όλα τα ανακάτωνε και τα συνέχεε. Αλλ’ όμως παραβλέποντας ο Θεός όλα εκείνα, και τον προσκάλεσε και τον έκανε άξιο μεγάλης χάριτος.
Τί συνέβη πάλι με τον κορυφαίο εκείνον, τον Πέτρο; Δεν τον έλεγξε , όταν μετά από αμέτρητα σημεία και θαύματα και τόσο μεγάλη παραίνεσι και συμβουλή, έπεσε στο φοβερό εκείνο παράπτωμα; Αλλ’ όμως και εκείνο το παρέβλεψε και τον κατέστησε πρώτο ανάμεσα στους αποστόλους. Γι’ αυτό και έλεγε: “Σίμων, Σίμων, ο σατανάς θέλησε να σας κοσκινήση σαν το σιτάρι, εγώ όμως προσευχήθηκα για σένα, ώστε να σε εγκαταλείψη η πίστις σου” ( Λουκ. 22, 31-33 ) . Και μετά από αυτά, αν δεν έλθη να κρίνη τους ανθρώπους με ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, αλλά κρίνη με ακρίβεια και λεπτομέρεια, οπωσδήποτε όλους θα μας βρη υπεύθυνους. Γι’ αυτό και ο Παύλος έλεγε: “Δεν αισθάνομαι καμμία ενοχή εναντίον του εαυτού μου, αλλά αυτό δε με κάνει να θεωρώ τον εαυτό μου δικαιωμένο” ( A΄Κορ. 4, 4 )
( Εις τον ΡΚΘ΄ Ψαλμόν, ΕΠΕ 7, 68-76. PG 55, 373-376 )

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Χρυσοστομικός Άμβων
Ε΄
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Τα νεύρα της ψυχής»
Έκδοσις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου
Νέα Σκήτη Αγ. Όρους


Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ για την ευλάβεια μέσα στον κόσμο (συνέχεια)


[ Η Ευλάβεια μέσα στον Κόσμο

… «Έπειτα άρχισε να μου μιλά για την πλάνη μου σε σχέση με την προσκύνηση των αγίων εικόνων.
« “Πόσο άσχημη και επιβλαβής για μας είναι η επιθυμία να εξετάζουμε τα μυστήρια του Θεού τα οποία είναι απρόσιτα στον ανθρώπινο νου, για παράδειγμα, πώς ενεργεί η χάρη του Θεού μέσω των αγίων εικόνων, πώς θεραπεύει αμαρτωλούς σαν εσένα και εμένα”, πρόσθεσε, “και όχι μόνον το σώμα τους αλλά και την ψυχή τους, έτσι ώστε ακόμη και αμαρτωλοί, σύμφωνα με την πίστη τους στην χάρη του Χριστού που έχουν οι εικόνες, σώθηκαν και επέτυχαν την Βασιλεία των Ουρανών”.
«Ύστερα ο Γέροντας ανέφερε παραδείγματα προσκύνησης των εικόνων: “Ακόμη και στην Παλαιά Διαθήκη, στην Κιβωτό της Διαθήκης, υπήρχαν χρυσά Χερουβείμ∙ και στον ναό της Καινής Διαθήκης ο ευαγγελιστής Λουκάς απεικόνισε το πρόσωπο της Μητέρας του Θεού∙ και ο Ίδιος ο Σωτήρας μας έχει αφήσει την αχειροποίητο εικόνα Του”.
«Στο τέλος της συζήτησης ο Γέροντας είπε: “Δεν πρέπει κανείς να δίνει προσοχή σε βλάσφημες σκέψεις αυτού του είδους, για τις οποίες ετοιμάζεται αιώνια τιμωρία στο πνεύμα του κακού και τους συνεργούς του κατά την ημέρα της Φοβερής Κρίσης”».
Αναχωρώντας ο αξιωματούχος , άφησε τρία ρούβλια στο τραπέζι, αλλά, καθώς έβγαινε έξω, ενοχλήθηκε από την δαιμονική σκέψη: «Γιατί θάπρεπε ο Άγιος Γέροντας να θέλει χρήματα;». Ο επίγειος στρατιώτης ήταν ακόμη άπειρος στον πνευματικό πόλεμο. Επέστρεψε όμως βιαστικά στον μεγάλο Γέροντα και ο τελευταίος τον συνάντησε με τους λόγους:
«Στην διάρκεια του πολέμου με τους Γαλάτες ένας αρχηγός λίγο έλειψε να χάσει το δεξί του χέρι∙ αλλά αυτό το χέρι είχε δώσει σε κάποιον ερημίτη τρία νομίσματα για έναν Ιερό ναό. Και με τις προσευχές της Αγίας Εκκλησίας ο Κύριος το έσωσε. Σκέψου το καλά και στον μέλλον μην μετανοιώνεις για τις καλές σου πράξεις. Τα χρήματά σου θα χρησιμοποιηθούν για την Ίδρυση του Γυναικείου Κοινοβίου του Ντιβέιεβο, και εκεί θα προσεύχονται για την υγεία σου».
Έπειτα ο Γέροντας τον εξομολόγησε και πάλι και έρριξε στο στόμα του λίγο αγιασμό, λέγοντας:
«Είθε το πονηρό πνεύμα , το οποίο πολιορκεί τον δούλο του Θεού Ιωάννη, να εκδιωχθεί από την χάρη του Θεού»!
Καθώς τον ευλογούσε να αναχωρήσει, ο Γέροντας του είπε: «Να έχεις εμπιστοσύνη στον Θεό και να ζητάς την βοήθειά Του. Και μάθε να συγχωρείς τον πλησίον σου∙ και όλα όσα ζητήσεις θα σου δοθούν».
«Στην διάρκεια της εκστρατείας κατά της  Πολωνίας», καταλήγει ο Καρατάιεφ, «έλαβα μέρος σε πολλές μάχες και ο Κύριος πάντοτε με έσωζε δι’ ευχών του δικαίου δούλου Του. Οι στρατιώτες, οι οποίοι επέστρεφαν μαζί μου στο σύνταγμα, πήραν και αυτοί την ευλογία του. Εκείνος τους έδωσε κάποιες συμβουλές σε αυτήν την περίσταση και προέβλεψε ότι κανένας δε θα χανόταν στην μάχη. Αυτό πραγματικά και έγινε∙ ούτε ένας από αυτούς δεν τραυματίσθηκε καν».
Άλλος ένας στρατιωτικός, ο Ο. Α. Λοντουζίνσκυ , είχε τέσσερις αδελφές που έγραψαν γι αυτόν τα ακόλουθα:
«Το έτος 1832 έστειλαν τον αδελφό μας. Ο. Α. Λ., στην Κίνα. Καθώς η διαδρομή του περνούσε από το Νίζνι-Νόβγκοροντ όπου είχαμε μία γιαγιά, η οποία ήταν Ηγουμένη της Μονής του Τιμίου Σταυρού, αποφάσισε να σταματήσει στο Νίζνι, προκειμένου να επισκεφθεί την γιαγιά μας και να μας συναντήσει.
«Στην τελευταία εκστρατεία κατά των Τούρκων είχε τραυματισθεί στο αριστερό του χέρι και τώρα ο πόνος είχε επιστρέψει και τον πίεζε να κάνει κάποια θεραπεία.
«Τον παρακινήσαμε να έρθει μαζί μας στην Μονή του Σαρώφ για να δει τον π. Σεραφείμ και να λάβει την ευλογία του για ένα τόσο μακρινό και επικίνδυνο ταξίδι. Μόνον μετά από πολλή πειθώ υποχώρησε τελικά στην παράκλησή μας , γιατί δεν πίστευε καθόλου στην αγιότητα του π. Σεραφείμ . Παρόλο ότι τον σεβόταν, απείχε όμως πολύ από του να συμμερίζεται τα αισθήματά μας για αυτόν, και συγκατατέθηκε να πάει μαζί μας μονάχα για να μας κατευνάσει.
«Την παραμονή της αναχώρησής μας είχαμε μία μεγάλη συζήτηση με τον αδελφό μας σχετικά με τις άγιες εικόνες. Εκείνος έλεγε ότι ήταν απλή πρόληψη να αποκαλεί κανείς κάποιες εικόνες θαυματουργές και ότι όλες ήταν ίδιες.
«Μόλις φθάσαμε», πήγαμε όλοι στην πρωινή Θεία Λειτουργία στην οποία, ως επί το πλείστον , κοινωνούσε ο π. Σεραφείμ. ¨Όταν τελείωσε , ο αδελφός μας μπήκε στο Άγιο Βήμα για να πάρει την ευλογία του π. Σεραφείμ και ταυτόχρονα να του μεταφέρει ορισμένα μηνύματα από την γιαγιά μας (την Ηγουμένη) και τον Επίσκοπο Αθανάσιο ο οποίος είχε τότε στην ευθύνη του την Δικαιοδοσία του Νίζνι Νόβγκοροντ.
«Όταν ο αδελφός μας επέστρεψε στον ξενώνα, παρατηρήσαμε μία μεγάλη αλλαγή σε αυτόν. Ο πρώτος του λόγος ήταν η παραδοχή ότι ο π. Σεραφείμ είχε κάνει θαύμα σε αυτόν.
«Ενώ έδινα στον π. Σεραφείμ τα μηνύματα από την γιαγιά και τον Επίσκοπο”, μας είπε, “πήρε το τραυματισμένο μου χέρι και το πίεσε με τόση δύναμη , που μόνον από ντροπή δεν φώναξα. Αλλά τώρα δεν αισθάνομαι κανέναν απολύτως πόνο στο χέρι μου”.
«Μετά την τράπεζα, πήγαμε όλοι στο δάσος, στο ερημητήριο του π. Σεραφείμ. Μόλις τον είδαμε από μακριά να κάθεται απέναντι από την πηγή του, προτείναμε στον αδελφό μας να πάει σε αυτόν μόνος του, ενώ εμείς περιμέναμε σε κάποια απόσταση και τους παρακολουθούσαμε.
«Ο αδελφός μας πήγε και ο π. Σεραφείμ τον υποδέχθηκε προφανώς πολύ ευγενικά, διότι τον ευλόγησε και τον έβαλε να καθήσει δίπλα του και κουβέντιασαν μαζί για μισή ώρα περίπου. Τελικά ο π. Σεραφείμ σήκωσε το κεφάλι του και με ένα νεύμα μας κάλεσε να πάμε κοντά του. Καθώς τον πλησιάζαμε, σηκώθηκε από την θέση του και μας κάλεσε να πάμε κοντά του. Καθώς τον πλησιάζαμε , σηκώθηκε από την θέση του και τον βρήκαμε με ένα φτυάρι στα χέρια να σκάβει τον κήπο του.
«Πήραμε την ευλογία του και όταν τον πλησίασε ο αδελφός μας , του είπε: “Περίμενε μία στιγμή, θα έρθω αμέσως”.
«Μπήκε στο κελλί του και βγήκε αμέσως με μισό πρόσφορο. Προσφέροντάς το στον αδελφό μας, του είπε τρυφερά: “Για σένα, μέσα από την ψυχή μου”. Έπειτα πρόσθεσε κάπως λυπημένα: “Δεν θα ξανασυναντηθούμε”.
«Ο αδελφός μας συγκινήθηκε και απάντησε: “Όχι, Γέροντα, θα έρθω σε εσάς αύριο”.
«Αλλά ο π. Σεραφείμ επανέλαβε: “Δεν θα ξανασυναντηθούμε”.
«Ο αδελφός μας απάντησε αμέσως: “Πατέρα! Στην επιστροφή μου από το ταξίδι θα σας επισκεφθώ”.
«Αλλά ο Γέροντας επανέλαβε Τρίτη φορά: “Όχι, δεν θα ξανασυναντηθούμε”.
Αφού αποχαιρετήσαμε τον π. Σεραφείμ κατευθυνθήκαμε όλοι προς το μοναστήρι. Οι αδελφές μου περπατούσαν μπροστά, ενώ εγώ ήμουν λίγο πιο πίσω τους. Παρατηρώντας μία μεγάλη αλλαγή στον αδελφό μου, τον ρώτησα για να μάθω την αιτία και εκείνος απάντησε:
«Τώρα είμαι εντελώς πεπεισμένος για την αγιότητα και την διορατικότητα αυτού του εκπληκτικού ανθρώπου. Όλα όσα λέγατε για αυτόν είναι αληθινά και δεν υπερβάλλατε καθόλου». Ζήτησα από τον αδελφό μου να μου μιλήσει με περισσότερη λεπτομέρεια και αυτός συνέχισε:
«Όταν τον πλησίασα για να πάρω την ευλογία του και του εξήγησα ότι πήγαινα στην Κίνα, και επομένως είχα έρθει μέχρι το Σαρώφ ειδικά για να πάρω  την ευλογία του και να ζητήσω τις άγιες προσευχές του για ένα τέτοιο μακρινό ταξίδι, ο Γέροντας με ευλόγησε , και βάζοντάς με να καθήσω δίπλα του είπε:
« “Τι είναι η αμαρτωλή ευλογία μου! Ζήτησε την βοήθεια της Ουράνιας Βασίλισσας. Εδώ στον Καθεδρικό μας υπάρχει μία εικόνα της Ζωοδόχου Πηγής. Κάνε μία Δέηση. Είναι θαυματουργός εικόνα. Αυτή θα σε βοηθήσει”.
«Και συνέχισε με ένα χαμόγελο:
« “Έχεις διαβάσει τον Βίο του Ιωαννικίου του Μεγάλου; Σε συμβουλεύω να τον διαβάσεις. Ήταν στρατιωτικός , πολύ ευγενικός και καλός άνθρωπος. Ήταν και Χριστιανός, διότι πίστευε στον Κύριο. Αλλά είχε πλανηθεί στο ζήτημα των εικόνων ακριβώς όπως και εσύ”.
«Με τα λόγια αυτά έδειξε εμένα με το χέρι του.
«Έπειτα ο π. Σεραφείμ συνέχισε να μιλά μαζί μου και να με συμβουλεύει . Έλεγε ότι πρέπει να είμαι επιεικής ο ίδιος , αν ήθελα να είναι ο Κύριος ευσπλαχνικός προς εμένα . Στο τέλος μου προείπε ότι θα πρέπει να εκπληρώσω την αποστολή που μου ανατέθηκε και να επιστρέψω σώος.
«Ο αδελφός μου τώρα φλεγόταν από πίστη και αγάπη για τον π. Σεραφείμ και έτσι πήγαμε αμέσως στον Καθεδρικό Ναό για να κάνουμε Δέηση στην Ουράνια Βασίλισσα.
‘Έπειτα από όλα αυτά πέταξε όλα του τα φάρμακα, γιατί δεν τα χρειαζόταν πια. Ένιωθε θεραπευμένος στο σώμα και στην ψυχή  και μας έγραφε καθ’ οδόν ότι ποτέ πια δεν είχε αισθανθεί τόσο καλά σε όλη του την ζωή».
Όταν γύρισε από την Κίνα, θέλησε να επισκεφθεί και πάλι τον π. Σεραφείμ, αλλά ο Άγιος δεν βρισκόταν πια σε αυτήν την ζωή…


Πηγή: Από το βιβλίο: «Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ
Πνευματική Βιογραφία»
Αρχιμανδρίτου π. Λάζαρου Μουρ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...